Σκέψεις | Είμαι Έλληνας ή Παλαιστίνιος; ...

Παραθέτω μια συνομιλία με τον Ιταλό Vittorio Arrigoni, που δεν έχει εγκαταλείψει τη Γάζα την οποία διάβασα στο sibilla σήμερα και σκιαγραφεί με τρομακτικό τρόπο τη χαοτική και απάνθρωπη κατάσταση που επικρατεί στη Λωρίδα της Γάζας τις τελευταίες ημέρες... Τα σχόλια δικά σας...

- Βίκ, η κατάσταση;
- Ένα μεγάλο, τεράστιο σφαγείο. Δεν το συλλαμβάνει ο νους του ανθρώπου.

- Τώρα είσαι στο νοσοκομείο;
- Ναι. Χθες οι ισραηλινοί μας ανάγκασαν να εγκαταλείψουμε ένα νοσοκομείο και μεταφέραμε όσους επέζησαν σε ένα άλλο.

- Πως σας ανάγκασαν;
- Περικύκλωσαν το νοσοκομείο, αν και ήταν υπό την προστασία του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, πυροβολούσαν όποιον πλησίαζε και άρχισαν να πολυβολούν κατευθείαν στα παράθυρα, τις πόρτες, το κτίριο… Πανικός…
- Τα ΜΜΕ δεν λένε τίποτα;

Κοίταξε, οι δημοσιογράφοι είναι εκτός Γάζας και όλοι οι ευρωπαίοι είναι εκτός Γάζας, δεν κάνουν άλλο από το να ανακοινώνουν τα κείμενα που τους δίνει η Μοσάντ.

Ξέρεις τον Pagliara;
- Τον Claudio Pagliara;
- Ναι, αυτός ο δήθεν ανταποκριτής της RAI, βρίσκεται στο Τελ Αβίδ και δεν κάνει άλλο από το να διαβάζει τις ανακοινώσεις που ετοιμάζει η Μοσάντ για τους ανταποκριτές.

- Μήπως είσαι σκληρός μαζί τους…
- Μα τι λες; Πριν λίγο έφεραν στο νοσοκομείο μια οικογένεια που ξεκληρίστηκε. Ξέρεις τι είναι να βλέπεις ανοιγμένο το κεφάλι ενός μικρού παιδιού;

- Τα ΜΜΕ λένε ότι κυνηγούν τους τρομοκράτες της Χαμάς.
- Γελοίοι υπηρέτες της Μοσάντ είναι. Ποιους τρομοκράτες; Ποια όπλα;

Ξέρεις ότι δεν μας αφήνουν να περισυλλέξουμε νεκρούς και τραυματίες; Αυτό δεν το έκαναν να ναζιστικά στρατεύματα του Χίτλερ. Είναι κτήνη!

- Η κατάσταση στην πόλη της Γάζας;
- Πείνα! Δεν υπάρχει τίποτα να φάμε, ούτε ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά. Τα πτώματα αναδύουν τη νεκρική μπόχα παντού. Οι τραυματίες πεθαίνουν γιατί δεν υπάρχει, εκτός από τους αγωνιστές γιατρούς, ούτε μία ασπιρίνη.

Πρόκειται για ένα έγκλημα εκ προμελέτης και το έγκλημα αυτό θα βαραίνει για πάντα την Ευρώπη!

- Σκέφτεσαι να φύγεις;
- Είμαι Παλαιστίνιος και θα μείνω ΕΔΩ! Μόνο νεκρό θα με πάνε στην Ιταλία τα κτήνη!

Τι να προσθέσουμε... ελπίζουμε και αύριο να είναι εκεί ο Βίκ, να μιλήσουμε μαζί του και να γίνει ο εφιάλτης όλων των Ευρωπαίων πολιτικών... Παράλληλα, η υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Τζίπι Λίβνι, δήλωσε:

«Δεν υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στη Λωρίδα και άρα δεν υπάρχει ανάγκη για ανθρωπιστική εκεχειρία».

«Το Ισραήλ παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια που καλύπτει μεγάλο εύρος στη Λωρίδα... και μάλιστα την αυξάνει από μέρα σε μέρα»

προσθέτει η Λίβνι.

Μερικές φορές όταν διαβάζεις μια είδηση, ένα γεγονός, μια μαρτυρία η συναισθηματική σου φόρτιση είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορείς να γράψεις αντικειμενικά τις σκέψεις σου σχετικά με αυτό που μόλις διάβασες... Επειδή δεν θέλω να μετατρέψω το άρθρο αυτό σε μονόλογο... αφήνω εσάς να συμπεράνετε πως νοιώθω μετά από την ανάγνωση της παραπάνω μαρτυυρίας αλλά κυρίως της δήλωσης που ακολουθεί...

Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να τελειώσω το κείμενο και διαβάζω για το νέο περιστατικό στα Εξάρχεια από την άλλη πλευρά αυτή τη φορά... Το μόνο που έχω να πω είναι πως ελπίζω ο συνομίλικος μου αστυνομικός θα μπορέσει να βγει νικητής από την μάχη αυτή γιατί είναι άδικο να έχουμε στραμμένη τη προσοχή μας μόνο στη Γάζα όταν στη χώρα μας η κατάσταση έχει ψεφύγει εκτός ελέγχου χωρίς να βλέπουμεε κανένα φως ελπίδας στον ορίζοντα...

Άλλωστε όπως πολύ εύστοχα γράφει η Magica, η διαφορά μεταξύ του 16 και του 21 είναι 5 μόλις χρόνια... Χαρακτηριστικά σημειώνει πως:

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τρομοκρατεί και να εκτελεί άλλους ανθρώπους με την ηλίθια δικαιολογία της “αντίδρασης”. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη την ύπαρξη καμιάς τρομοκρατικής οργάνωσης, είτε νόμιμης είτε παράνομης. Το νόμισμα έχει πάντοτε δύο πλευρές, δεν μπορούμε να κοιτάμε μόνο τη πλευρά που μας συμφαίρει σε κάθε περίσταση.

image via Devianart-Latuff2

Read more »

Γάζα | 'Ένα διαφορετικό κάλεσμα για ειρήνη...

Ένας πόλεμος γίνεται πάντα από δύο και τα θύματα προέρχονται και από τις δύο πλευρές. Στη Γάζα οι δύο αυτές πλευρές έχουν υποστεί τη φρίκη του πολέμου όσο κανείς άλλος όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει. Έχουμε διαβάσει πολλές αναλύσεις όλο αυτό το διάστημα για το σκοπό και τα γεωπολιτικά, οικονομικά, πολιτικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τη μακροχρόνια αυτή διαμάχη.

Μερικές φορές όμως αρκούν ορισμένα δευτερόλεπτα ενός βίντεο για να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως και οι δύο λαοί αναζητούν την ειρήνη και την ελευθερία. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους αλλά και οι δύο έχουν ένα κοινό: θέλουν να ζήσουν επιτέλους σε ένα ειρηνικό και ασφαλές περιβάλλον, θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι!

Τελικά ο αγώνας των αδικημένων, δεν γίνεται μόνο με όπλα σιδερένια,
εισαγόμενα από τις διάφορες μεγάλες δυνάμεις. Αυτή η μικρή κοπέλα,
ονόματι Αθανασία, μάς θυμίζει, ότι εν αρχή είναι ο Λόγος (με τις
διάφορες σημασίες του Λόγου). Ο Αγώνας της Αθανασίας λοιπόν έδωσε στο
ποίημα, περισσότερη ποιητικότητα, ζωή και υπόσταση. Κάποια ποιήματα
ξεπερνάνε τη φήμη των ποιητών τους, ιδού ένα παράδειγμα. Το ποίημα που ακούτε στο παραπάνω βίντεο κυκλοφορεί χωρίς υπογραφή ποιητή στο διαδίκτυο, το υπογράφει όμως μια φλογερή αγνή φωνή.

Παλαιστίνιος

Παλαιστίνιος, το όνομά μου Παλαιστίνιος

Το χάραξα παντού

Μ' εξέχουσα γραφή, υπερβαίνοντας όλους τους τίτλους

Με κυνηγάνε τα γράμματά του... συμβιώνουμε, με τρέφουνε

Διαδίδουν στην ψυχή μου την πυρά, σφύζουν στις φλέβες μου

Τα σπήλαια στα βουνά του ποταμού με ξέρουνε, με γνωρίζουν

Έβαλα την μεγάλη ενέργεια και είπα στο έθνος μου: «Γίνε»

Ο Σαλαδίνος, στα έσχατα βάθη μου, μού φωνάζει

Ο αραβισμός μου, στην εκδίκηση, στην απελευθέρωση με καλεί

Οι σημαίες μου οι διπλωμένες στους λόφους της Χατίν

Η φωνή του μουεζίνη του Αλ- Άκσα μας φωνάζει: «Βοηθήστε με»

Χιλιάδες αιχμάλωτοι, χιλιάδες φυλακισμένοι

Καλούνε το έθνος το μεγάλο, φωνάζουν στα εκατομμύρια

Λένε: «ελάτε στα Ιεροσόλυμα, ελάτε στο προορισμό της πίστης.

Ελάτε σε πόλεμο που συντρίβει την αδικία, και σκοτώνει τη Σιών.

Υψώνει στον ουρανό του κόσμου τη σημαία της Παλαιστίνης»

Και βροντά ο λόγος μου, πηγαίνει...

Παλαιστίνιος... Παλαιστίνιος...Παλαιστίνιος...

• Το μετέφρασε η Roni Bou Saba και το διάβασα εδώ

O πόλεμος στη Γάζα μπήκε πάλι στο προσκήνιο της παγκόσμιας επικαιρότητας, με εικόνες φρέσκου αίματος και πληροφορίες για τόνους βομβών. Υπάρχουν όμως και μερικοί πιτσιρικάδες ισραηλινοί, αγόρια και κορίτσια που δεν υπηρετούν στον ισραηλινό στρατό (στο Ισραήλ υπηρετούν και οι γυναίκες υποχρεωτικά), ακριβώς γιατί έχουν μια άλλη άποψη για το πώς πρέπει να ζήσουν με τους Παλαιστίνιους.

πηγή

Ζητούν από τους πολίτες όλου του κόσμου να υπογράψουν μια διαμαρτυρία προς το Ισραηλινό υπουργείο άμυνας (αυτό που τώρα βομβαρδίζει…..) για τη λευτεριά τους! Είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο καθένας σήμερα.

• Για περισσότερες πληροφορίες και αν θέλετε να βοηθήσετε, υπογράψετε εδώ

Στο κράτος του Ισραήλ αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς, υπάρχει μία αρκετά παλιά παράδοση αρνητών στράτευσης, παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο, ο στρατός αποτελεί "τάμπουλα ράσα" ακόμη και για ανθρώπους που αντιδρούν στις πολιτικές των κυβερνήσεων και το κόστος της άρνησης για πολιτικούς λόγους είναι μεγάλο, καθώς ακολουθούν φυλακίσεις και γενικότερα αντιμετωπίζεσαι ως «μαύρο πρόβατο « από την κοινωνία. Επιπλέον ο ίδιος ο στρατός είναι μία σημαντική μορφή απασχόλησης και προώθησης καριέρας.

Οι αρνητές στράτευσης άρχισαν να γίνονται μαζικό κίνημα, με τον πόλεμο του Λιβάνου την δεκαετία του ’80 και το ξέσπασμα της πρώτης ιντιφάντα στα τέλη της ίδιας δεκαετίας. Μετά το 2000 και την επιδείνωση της κατάστασης,

• εμφανίστηκαν νέες ομάδες αρνητών στράτευσης, ενώ υπάρχουν και
  
• κινήσεις στρατιωτών που καταγράφουν το τι γίνεται στα κατεχόμενα και τα εκθέτουν στην κοινή γνώμη.

Οι αρνητές στράτευσης προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, παραδοσιακοί αντιμιλιταριστές αριστεροί, αναρχικοί, αλλά και κάποιοι που δηλώνουν «σιωνιστές», αντιδρώντας ωστόσο στη συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών και όσα συμβαίνουν εκεί από τον ισραηλινό στρατό.

Το τελευταίο επεισόδιο αφορούσε την πρόσφατη φυλάκιση του Ούντι Νιρ, 18 ετών από την Χερτσελία, που στάλθηκε στις φυλακές στις 21 Αυγούστου επειδή αρνήθηκε να υπηρετήσει στον ισραηλινό στρατό. Ο Νιρ είναι ένας από την ομάδα αποφοίτων λυκείου που είχε υπογράψει πρόσφατα μία κοινή διακήρυξη άρνησης στράτευσης.

• Η ομάδα, που αποκαλείται «Η Επιστολή των Αποφοίτων του 2008(Shministim Letter 2008)-Αρνούμαστε την Κατοχή», έχει σελίδα στο Facebook.com και θεωρούνται ήρωες συνείδησης στην ιστοσελίδα της New Profile. Διαβάστε περισσότερα για τη οργάνωση αρνητών στράτευσης New Profile εδώ
  

Μπορείτε να πληροφορηθείτε για περισσότερες παρόμοιες ενέργειες εδώ

πηγή

Read more »

Σκέψεις | Μην κοιμάσαι, Είναι επικίνδυνο... Μην ξυπνάς, θα μετανιώσεις...

Στο όνομα του κέρδους των πολεμικών βιομηχανιών,των πρώτων υλών, του γεωπολιτικού ελέγχου, της εκμετάλλευσης των λαών, Αμήν

Τ. Λειβαδίτης - Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.

Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.

Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις. Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.

Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι είναι όμορφο σκυμμένος
πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λέει τα όνειρα της για το μέλλον.

Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη:
Ειρήνη, σα να 'γραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.

Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων
που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

[οι στίχοι από εδώ ]

Πεινάμε και οι δύο για ένα χαμόγελο
και μια μπουκιά ήσυχο ύπνο

Αύριο λες...
και μέσα σ'αυτή τη μικρή αναβολή
παραμονεύει ολόκληρο το πελώριο
Ποτέ...

Η σιωπή κάνει το κόσμο πιο μεγάλο
η θλίψη πιο δίκαιο...

Γι αυτό σου λέω...
Μην κοιμάσαι
Είναι επικίνδυνο
Μην ξυπνάς...
θα μετανιώσεις...

Read more »

Σκέψεις | Η λωρίδα του αίματος και όλοι εμείς...

Against all odds, there are still blog posts coming out of Gaza, and bloggers are vividly describing the fear they are filled with in the face of ongoing Israeli attacks.

• Original Post at GlobalVoices

Exiled says he is no hero:

على قيد الحياة ولكني لست بخير
وقد اكون في اي لحظة على قيد الموت لاكون بخير
فالاموات وحدهم آمنون في غزة

تركت شقتي وذهبت انا وزوجتي الى بيت العائلة،ليس بحثا عن مكانا آمناً من القصف
احب ان اكون بجانب امي في هذه الاحوال

لست بطلا،كابن اخي الصغير ارتعش من الصوت المعدني المتفجر في الهواء القريب
ولكني اكبت رعشتي خجلا،فلست بطلا

I am still alive, but not OK.
And at any moment I may be within sight of death, and will be OK.
Only the dead are safe in Gaza.
I left my flat and my wife and I went to the family home, but not searching for a safe place from the bombing.
I want to be next to my mother in such circumstances.
I am not a hero; like my young nephew I am trembling from the explosive metal sound in the air nearby.
But I hold back my trembling in embarrassment; I am not a hero.

Για αυτά τα παιδιά και τους γονείς τους, μπορεί και πάλι να προσευχηθώ.

Να ανάψω ένα κερί.Δεν ξέρω αν ένα εκατομμύριο κεριά θα φωτίζανε τόσο δυνατά, έτσι ώστε να θορυβηθούν αυτοί που μπορούν να σταματήσουν αυτή την νέα χυδαιότητα.

[τάδε έφη Philos]

Πιστεύω όμως ότι ένα ακόμη ποστ και από εμένα με το παραπάνω σκετσάκι που προσφέρει προς αναδημοσίευση ο Λιβανέζος Mazen Kerbaj θα μπορούσε να δείξει ότι ο κόσμος δεν κοιμάται εντελώς και να ταρακουνήσει σημαντικά όλους μας για να μην χρειαστεί να δούμε άλλη μια σφαγή να εκτυλίσσεται ζωντανά μπροστά στα μάτια μας και εμείς το μόνο που να κάνουμε είναι να σκεφτόμαστε πότε θα ξεκινήσουν οι εκπτώσεις για να ξοδέψουμε στα πολυκαταστήματα που πριν από μερικές μόνο ημέρες καίγαμε, τα χρήματα που μαζέψαμε κατά τη διάρκεια των γιορτινών (κατ όνομα) αυτών ημερών...

Άλλωστε όπως επισημαίνει και η Svetlana Gladkova στο Profy.com η τεχνολογία δεν αξίζει τίποτα αν δεν βοηθά στο να προλαμβάνονται οι πόλεμοι... Χαρακτηριστικά αναφέρει:

"So at least I know one New Year’s resolution for myself now: try to think every day about how happy you are that your beloved ones are safe and with you and stop focusing on the fact that you’ve been using your notebook for more than a year now and constantly feeling the need to switch to a newer model for a multitude of strained reasons. Sorry about the rant but I simply had to say this here: technology is supposed to serve good purposes or it is worth nothing..."

Καλή σας νύχτα...

Read more »

Σκέψεις | Ο κόσμος φλέγεται και οι ψυχές μαυρίζουν...

Πενθώ για τους χαμένους και προσεύχομαι για τις σκληρές ψυχές.

Μερικές μέρες πριν από τον καινούριο χρόνο πολύ συνάνθρωποι μας αισθάνονται μονοί τους και αφαιρούν την ζωή τους. Μπορεί να περνάνε από διπλά μας και να τους αγνοούμε. Φταίμε και εμείς. Αν τους αγκαλιάζαμε ίσως να ήταν μαζί μας και να αύριο να μας αγκάλιαζαν αυτοί.

Αν είσαι κάποιος που αγαπάει, αγάπησε τον συνάνθρωπο σου.
Αν είσαι κάποιος που βαρέθηκε, μίλησε στον συνάνθρωπο σου.
Αν είσαι αδιάφορος, άκουσε τον συνάνθρωπο σου.

Το διάβασα εδώ.



photo by arkoudos.gr

Μεσάνυχτα και κάτι στη πόλη του Σντερότ στα σύνορα Ισραήλ - Γάζας. Οι δρόμοι έρημοι. Αραιά και που, κάποια στρατιωτικά οχήματα ή αυτοκίνητα δημοσιογραφικών αποστολών διασχίζουν με μεγάλη ταχύτητα την εθνική οδό που περνά μπροστά από την πόλη. Οι ισραηλινοί κάτοικοι της περιοχής κρυμμένοι σε καταφύγια παρακολουθούν τις ειδήσεις και ακολουθούν πιστά τις οδηγίες.

Μέχρι την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης της επιχείρησης όσοι διαμένουν σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων από τα σύνορα με τη Γάζα δεν θα πρέπει εγκαταλείψουν τα καταφύγια για κανένα λόγο.

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δυο μαχητικά αεροσκάφη του Ισραήλ σφυροκοπούν μια περιοχή περίπου τρία χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που βρισκόμαστε...

Είναι η περίμετρος του Μπέιτ Χανούν (παλαιστινιακός προσφυγικός καταυλισμός της Γάζας). Από εκεί ξεκινούν οι επιθέσεις παλαιστίνιων μαχητών της Χαμάς και της ισλαμικής Τζιχάντ με πυραύλους τύπου κασάμ, κατά του Ισραήλ. Από τις 6:30 το απόγευμα μέχρι και αυτή την ώρα μετρήσαμε περίπου 11 ρουκέτες παλαιστίνιων. Συνολικά 67 ρουκέτες κατάφεραν να πλήξουν το Ισραήλ από τα χαράματα μέχρι τα μεσάνυχτα. Μόνο μια από αυτές χτύπησε μια κατοικία σκοτώνοντας έναν πολίτη και τραυματίζοντας άλλους τέσσερις.

Μια από τις ρουκέτες της Χαμάς έπεσε σε απόσταση περίπου 800 μέτρων από το σημείο που βρισκόμασταν με τον εικονολήπτη. Η αίσθηση τρομαχτική. Πέσαμε κι οι δυο πίσω από ένα κομμάτι τσιμέντου δίχως δεύτερη σκέψη. Ένας ξερός μακρόσυρτος ήχος που χάνεται στους δρόμους και τα στενά σοκάκια της πόλης, ο ήχος της έκρηξης. Περιμέναμε δυο λεπτά και αφού δεν δόθηκε συνέχεια, σηκωθήκαμε, ξεσκονιστήκαμε και συνεχίσαμε το ρεπορτάζ.

Η μέρα κύλησε, το ρεπορτάζ τελείωσε και με την αίσθηση ότι τρομάξαμε αρκετά κι αποφύγαμε τα χειρότερα από τύχη επιστρέψαμε με τον Όρεν (ισραηλινός εικονολήπτης) στο ξενοδοχείο.

Σήκωσα το τηλέφωνο και κάλεσα την άλλη μεριά των συνόρων. Η φωνή του Γιούσεφ (παλαιστίνιος εικονολήπτης) απάντησε πνιγμένη από φωνές ανθρώπων, ουρλιαχτά και κλάματα. Ήταν στους διαδρόμους του νοσοκομείου Σίφα στη Γάζα. Δεκάδες συγγενείς παλαιστίνιων τραυματιών φώναζαν στους γιατρούς, εκλιπαρούσαν, για βοήθεια, προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν γνωριμίες και συγγένειες για να ασχοληθούν οι γιατροί με το δικό τους ασθενή ή για να τους φέρουν μια μπουκάλα αίμα. Όμως οι γιατροί δεν έφταναν και το αίμα τελείωσε. Οι νεκροί είχαν φτάσει τους 225 και οι τραυματίες τους 780.Κοίταξα το ρολόι και η ώρα έδειχνε 37 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα.

Είναι δύσκολο να εξηγήσεις κάποια πράγματα όμως... το άκουσμα των αριθμών από το στόμα του Γιούσεφ μας τρόμαξε περισσότερο από την απογευματινή ρουκέτα.Ο Γιούσεφ συνέχισε περιγράφοντας τη κατάσταση, ενώ

ο κόσμος τον διέκοπτε φωνάζοντάς του και πολλές φορές τραβώντας τον από τα μανίκια. "Άνοιξε τη κάμερα και τράβα, γιατί δεν τραβάς να δουν όλοι τι συμβαίνει εδώ "; κι έπειτα ξεσπούσαν σε κλάματα.

Αραιά και που ισχυρές εκρήξεις διέκοπταν τις φωνές και αμέσως μετά αναφωνούσαν όλοι μαζί "Allah Awakbar" δηλαδή "Ο Θεός είναι μεγάλος".Είπα στο Γιούσεφ ότι τα σύνορα είναι κλειστά και πως ίσως την Τρίτη να επιτρέψει ο ισραηλινός στρατός στους ξένους δημοσιογράφους να μπούμε στη Γάζα.

Τον ρώτησα αν χρειάζεται κάτι για να του πάω και μου απάντησε χαριτολογώντας... Τέσσερα διαβατήρια, για τη γυναίκα μου και τα τρια μου παιδιά κι έναν προορισμό μακριά από εδώ. Όλα τα άλλα τα έχουμε.

Έκλεισα το τηλέφωνο κι έπιασα το κομπιούτερ με διάθεση να γράψω ένα κομμάτι, με στοιχεία ανάλυσης για το τι αναμένεται από εδώ κι έπειτα. Οι πληροφορίες που είχα ανέφεραν ότι οι πρώτες μονάδες τεθωρακισμένων είχαν λάβει εντολή να είναι σε ετοιμότητα με το πρώτο φως της ημέρας.

Δοκίμασα να βάλω πληροφορίες και σκέψεις σε μια σειρά κι έπειτα πάνω στο χαρτί. Μάταια όμως. Η απογευματινή ρουκέτα, τα λόγια του Γιούσεφ, οι άδειοι δρόμοι στις παραμεθόριες πόλεις του Ισραήλ και οι φωνές της Γάζας κυριαρχούσαν.

28/12/08, σύνορα Γάζας - Ισραήλ

Γράμμα από το Μέτωπο - Πάνος Χαρίτος

Read more »