Σχέσεις | Love will come through...

Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Υπάρχει έλξη. Της ζητάει να βγουν για ένα καφέ. Το κορίτσι δέχεται. Βγαίνουν και όλα πάνε καλά. Μετά από 2-3 ραντεβού ξεκινάνε τη σχέση τους.

Το αγόρι στέλνει πολλά μηνύματα στο κορίτσι: «κουκλίτσα μου, ομορφιά μου, μωράκι μου» κλπ. Το κορίτσι ανταποκρίνεται, και ενώ μπορεί να είναι για καφέ ή σινεμά με τις φίλες της, του στέλνει μηνύματα και του κάνει αναπάντητες. Το κινητό έχει γίνει προέκταση του χεριού της αλλά διακρίνει τη κατανόηση στα βλέμματα των φιλενάδων της. Είναι τόσο ερωτευμένη…

Και το αγόρι δε πάει πίσω. Οδηγεί κοντά μια ώρα για να της δώσει ένα φιλάκι και να φύγει. Είναι σίγουρος ότι βρήκε τη πιο ξεχωριστή κοπέλα στο κόσμο, και δε χάνει ευκαιρία να της το λέει. Ατάκες όπως: «είσαι μοναδική, δε συγκρίνεσαι με καμία, μόνο με σένα σκέφτομαι έτσι» κλπ φοριούνται πολύ. Για την ακρίβεια, όσο πιο κλισέ, τόσο πιο καλά.

Και βγαίνουν, και διασκεδάζουν, και πάνε διακοπές και ανταλλάζουν αφιερώσεις στο facebook. Όλοι έχουν να το λένε, τι ταιριαστό ζευγάρι. Και οι ίδιοι έχουν ένα κρυφό αίσθημα ανωτερότητας προς τους αδέσμευτους…γιατί ψάχνουν ακόμα οι καημένοι αυτό που οι ίδιοι απολαμβάνουν: τον τέλειο έρωτα.

Και περνάνε οι μήνες. Και μπορεί και κάνα-δυο χρόνια. Και ξεθολώνει το μάτι. Τα πολλά μηνύματα γίνονται λίγα και σταματούν να στάζουν μέλι. Αντί για: «θα έρθω να σε πάρω στις 10 αγαπούλα μου, τα λέμε τότε κουκλίτσα μου» έχουμε: «στις 10 θα έρθω να είσαι έτοιμη» ή ακόμα χειρότερα: «θα σε δω στις 10.30 στο σινεμά». Οι έξοδοι για το ζευγάρι λιγοστεύουν και όλο και περισσότερες φορές αναζητούν παρέα τρίτων γιατί βασικά έχουν αρχίσει να βαριούνται ο ένας τον άλλον.

Κάπου εκεί γίνεται ένας καυγάς. Για ασήμαντο κατά κανόνα λόγο. Ξεστομίζονται βαριές κουβέντες. Και να σου ο πρώτος χωρισμός που δεν είναι ποτέ ο οριστικός. Είναι απλά ζήτημα χρόνου να έρθει ο τελειωτικός.

Το κορίτσι βγαίνει με τη κολλητή της να της κλαφτεί αλλά μετά λύπης διαπιστώνει ότι εκείνη είναι φουλ ερωτευμένη και έτσι η προσοχή της είναι εστιασμένη στο κινητό της. Την κοιτάει με κατανόηση. Ξέρει ότι αυτή η φάση που διανύει η φίλη της είναι παροδική. Καταβάθος τη λυπάται, όπως τη λυπάται και η δεσμευμένη φίλη της που τώρα πια είναι μόνη.

Το αγόρι βρίσκει μια άλλη κοπελίτσα και πέφτει με τα μούτρα. Ενθουσιάζεται για πράγματα που του έλειψαν όπως πχ ότι αυτή γουστάρει τα μπουζούκια σε αντίθεση με την πρώην του, και χωρίς να διστάσει πολύ της ανακοινώνει: «είσαι τόοοσο ξεχωριστή…». Και δε το λέει για να τη κοροϊδέψει. Εκείνη την ώρα το πιστεύει. Έχει πείσει τον εαυτό του ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

Απαισιόδοξη θα με πείτε και γενικά δε θα έχετε άδικο, απλά το έχω δει να συμβαίνει τόσες πολλές φορές…Και το έχω βιώσει δυστυχώς.

Μάλλον φταίει το ότι όλοι μας σχεδόν έχουμε τόσο έντονη την λαχτάρα να νιώσουμε τον μεγάλο έρωτα που στην αρχή κάθε σχέσης μας, αποφασίζουμε εντελώς παράλογα και αυθαίρετα να τοποθετήσουμε τον άλλον σε ένα βάθρο, και να ζούμε ευτυχισμένοι στη φαντασίωση ότι είμαστε το ένα στο εκατομμύριο που βρήκε την αδερφή ψυχή του. Και ποιος μπορεί να κατεβάσει έναν ερωτευμένο από το ροζ συννεφάκι του?

Όταν όμως επέλθει η φθορά της καθημερινότητας, και γίνει η «αποκαθήλωση» από το βάθρο, τρελαινόμαστε. Τα βάζουμε με τον άλλον-αδίκως, γιατί δεν είναι τέλειος και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Αν είστε και βλακωδώς ρομαντικοί όπως εγώ, περνάτε μήνες σκεπτόμενοι ότι δε μπορεί να είναι αυτό το τέλος, γιατί μια τόσο ξεχωριστή αγάπη δε μπορεί να τελειώσει έτσι. Και δε το λέτε μόνο εσείς. Τόσα και τόσα αποφθέγματα, τραγούδια, ταινίες, σας ατσαλώνουν απέναντι στη πεποίθηση ότι η μοίρα θα δικαιώσει την αγάπη σας…Μέχρι που μαθαίνετε ότι ο άλλος κοντεύει να αλλάξει στέφανα με τη νέα του «ξεχωριστή» αγάπη και ξαφνικά όλα είναι περισσότερο ξεκάθαρα απ’όσο ίσως αντέχετε.

Δε ζήσατε το μεγάλο έρωτα. Μπορεί να θέλατε να τον ζούσατε. Να νομίζατε ότι τον ζούσατε. Να είχατε πείσει τους εαυτούς σας ότι τον ζούσατε. Αλλά δε τον ζήσατε. Τα λόγια ατελείωτης αγάπης και οι υποσχέσεις αιώνιας αφοσίωσης τελικά δε λένε τίποτα. Κανείς δε σας ζήλευε, απλά όλοι ήταν συγκαταβατικοί γιατί είχαν περάσει ήδη από τη φάση που περνούσατε εσείς.

Βάση όλων των παραπάνω, ένας λογικός άνθρωπος θα έλεγε ότι πρέπει να μάθουμε να τοποθετούμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Να μη παρασυρόμαστε. Να εκτιμάμε αυτό που έχουμε γι’αυτό που είναι και να κατέβουμε από το ροζ συννεφάκι μας.

Ναι αλλά…έτσι πως θα νιώθουμε αυτό το συναίσθημα όπου σφίγγεται το στομάχι μας γιατί θα δούμε τον αγαπημένο μας, ή την αγωνία να ξενυχτήσουμε για να του
μιλήσουμε στο τηλέφωνο γιατί δουλεύει αργά? Την ορμητική χαρά όταν μας κάνει ένα κομπλιμέντο και την ανατριχίλα όταν μας χαϊδεύει τα μαλλιά? Το δυνατό χτυποκάρδι όταν μας πει ότι είμαστε ξεχωριστοί γι’αυτόν?

Ίσως τελικά να αξίζει τον κόπο. Ίσως να πρέπει να πονάμε και να απογοητευόμαστε για να εκτιμήσουμε στο έπακρο την ευτυχία που θα έρθει. Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ένα ρητό που νομίζω πήγαινε κάπως έτσι: «όσο μεγαλύτερο το κενό που αφήνει μέσα σου ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη η ευτυχία που θα έρθει να το καλύψει». Πάντα το έχω στο μυαλό μου και πάντα, σε ένα επίπεδο, όταν πληγώνομαι από κάτι, το επαναφέρω στη μνήμη μου και αντλώ δύναμη, γιατί σκέφτομαι: «ακόμα λίγη μελλοντική ευτυχία…»

Ξέρω, ξέρω…αυτά τα κλισέ αποφθέγματα είναι τουλάχιστον κιτς… Εμείς οι κυνικοί απαισιόδοξοι τα σιχαινόμαστε. Μάλλον γιατί καταβάθος μας εκνευρίζει το ότι νομίζουν όλοι οι απλοί άνθρωποι ότι είναι κι αυτοί ένας στο εκατομμύριο, όπως εμείς. Γιατί δε ξέρω αν σας το είπα, αλλά είμαι 100% σίγουρη ότι μια μέρα θα ανοίξω τα μάτια μου και το παραμύθι θα είναι πραγματικότητα. Wait and see… ;)

Guest post by Ntina

Πηγές: Εικόνα 1, Εικόνα 2

Read more »

Facebook | Μικρά μυστικά σε κοινή θέα...

Όταν πήγαινα στο νηπιαγωγείο, είχα μια φίλη, την Αρετή, στην οποία προφανώς οι γονείς της βιάστηκαν να στερήσουν τη σιγουριά των pampers με συνέπεια να μην αποφύγει το μοιραίο «ατύχημα»…Δε θυμάμαι πολλά γενικά από εκείνη την εποχή, γιατί δυστυχώς γενικότερα έχω μνήμη χρυσόψαρου, αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό έχει χαραχθεί στη μνήμη μου, γιατί όλα τα παιδάκια γελάγαμε και δείχναμε την Αρετή, αδιαφορώντας για το ότι τη κάναμε να κλαίει.

Είναι γεγονός ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά, αλλά αυτό που με εκπλήσσει ακόμα και σήμερα είναι το πόσο εύκολα κάναμε πέρα τη φίλη μας-ναι, κι εγώ υπήρξα μέρος του οργισμένου όχλου-, που στο κάτω-κάτω δεν είχε κάνει τίποτα κακό…Απλά της συνέβη δημόσια αυτό που σε όλα μας συνέβαινε μέσα στην ασφάλεια των τοίχων του σπιτιού μας.

Τότε βέβαια είχαμε τη δικαιολογία ότι είμαστε παιδιά. Το κακό είναι ότι τελικά σε κάποια επίπεδα δε μεγαλώνουμε ποτέ. Οι περισσότεροι έχουμε τη συναισθηματική ωριμότητα 10χρονου. Παίρνοντας ως αφορμή την γνωστή σχεδόν σε όλους στο facebook ιστορία της Tracy T., έρχομαι να αναρωτηθώ:

Τελικά είμαστε ακόμα αυτά τα μικρά τερατάκια που απομονώνουν ανθρώπους επειδή έχουν τραγικά ελαττώματα όπως ότι ψευδίζουν; ή ότι έχουν στραβά δόντια; ή έχουν παραπάνω κιλά; ή επειδή δεν έμαθαν ακόμα να πηγαίνουν στη τουαλέτα; Μάλλον ναι. Απλά σήμερα οι «λόγοι» μας συνήθως ταιριάζουν στην ενήλικη φυσιογνωμία μας.

Κάνουμε ακόμα «κύκλο» γύρω από κάποιον. Και γελάμε. Και δείχνουμε. Επειδή δε πέρασε στο πανεπιστήμιο όπως εμείς. Επειδή εμείς είχαμε τουλάχιστον 3 σχέσεις μέχρι τα 22 μας ενώ αυτός όχι. Επειδή μαθεύτηκε δημόσια –στη περίπτωση της Tracy- ότι κάνει..εμ…τη λέξη από s…(s-e-x)! Δε θα μιλήσω για τον υποκριτικό πουριτανισμό και τις ηθικοπλαστικές ανοησίες που ακολούθησαν στη κριτική που δέχτηκε η κοπέλα.

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι τρέξαμε όλοι να τσεκάρουμε «την 40αρα που ευχαρίστησε δημόσια (καταλάθος) τον εραστή της για τη νύχτα που πέρασαν μαζί»…Και να τα πονηρά γελάκια και τα σχόλια τύπου “omg Tracy”, “the whole world knows you got laid”…Λες και είμαστε στο δημοτικό…

Που είναι το αξιοπερίεργο; Εντάξει έκανε sex, και; Εντάξει μπορεί και να
απάτησε τον σύντροφό της. Δηλαδή όλοι εμείς που χαζογελάμε –και αν δε το
συζητάγαμε διαδικτυακά αλλά από κοντά θα σκουντιόμασταν με νόημα- περιμένουμε μήπως να παντρευτούμε για να γευτούμε τις χαρές του sex;

Κάνουμε λες και δεν έχουμε ξανακούσει τη λέξη, λες και δεν έχουμε κάνει sex. Λες και είναι κάτι κακό, ντροπιαστικό, ή στη καλύτερη περίπτωση κάτι που πρέπει να μη συζητιέται έξω από τη κρεβατοκάμαρα, αλλιώς θα εξευτελιστούμε. Λες και είναι κοινό μυστικό, κάτι που όλοι το κάνουμε αλλά δε το συζητάμε ποτέ. Προσωπικά δε βρίσκω καμία διαφορά στην αντιμετώπιση της Tracy από την αντιμετώπιση της Αρετής.

Δε λέω ότι είναι ωραίο να γράφεις δημόσια τι κάνεις στο κρεβάτι σου, ούτε ότι όποιος το κάνει δε πάει γυρεύοντας για κακόβουλα σχόλια. Λέω ότι αν καταλάθος μαθευτεί ότι έκανες sex τη προηγούμενη νύχτα, δε χρειάζεται να γίνεις περίγελος. Λέω ότι πρέπει να το απενοχοποιήσουμε, και στη τελική λέω να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του.

Ίσως τελικά να είναι αδύνατο να μεγαλώσουμε εντελώς. Ίσως σε κάποια
πράγματα να είμαστε πάντα «ένα τσούρμο παιδιά που τρέχουν στην αυλή,
προσπαθώντας απεγνωσμένα να ταιριάξουν με το σύνολο» -όπως έχει ειπωθεί σε μία πολύ καλή σειρά.

Και ίσως για να ταιριάξουμε με το σύνολο να πρέπει να γίνουμε καραγκιοζάκια. Άλλωστε ήταν η Αρετή που αποκαλούσε το φίλο μας το Μίλτο «φυτό» σε όλο το γυμνάσιο. What a bitch...

Guest post by Ntina

[πηγή εικόνας]

Read more »

Σκέψεις | Αναζητήσεις, περιπλανήσεις, εξομολογήσεις...

Είναι στιγμές που νιώθεις τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά... γελάς, κάνεις αστεία... Αν και είσαι νευριασμένος και η οργή σου φένεται στο τόνο της φωνής σου και στις αντιδράσεις σου λατρέυεις το τρόπο με τον οποίο η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής αντιδρά στα λόγια σου, στα συναισθήματα σου... εσύ συνεχίζεις να φωνάζεις, να εκφράζεις το θυμό σου χωρίς να καταλαβαίνεις ότι φωνάζεις... παρ όλα αυτά το διασκεδάζεις και εσύ και εκείνη...

Όλα φαίνονται τόσο όμορφα μέχρι που λες μια κουβέντα και όλα χάνονται... μια κουβέντα που - βλακωδώς θα πουν μερικοί - λες χωρίς να σκεφτείς ότι θα ενοχλήσει... Λάθος! Μεγάλο λάθος! Γιατί ξέρεις από πριν ότι η κουβέντα αυτή θα ενοχλήσει... σου το έχει τονίσει επανειλημένως αλλά εσύ κάθε φορά κάνεις το ίδιο λάθος...

Παρ όλα αυτά μπορεί να το επαναλάβω και στο μέλλον... όχι επίτηδες αλλά γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου... πολλές φορές σκέφτομαι πολύ και δεν εκφράζω τις σκέψεις μου - και πάλι γίνομαι κουραστικός... αλλά με άλλο τρόπο - και άλλες φορές όταν αισθάνομαι άνετα και οικεία με το συνομιλητή μου χάνω τον έλεγχο - για πολλούς - και εκφράζομαι με... "φρικτό" τρόπο...

Ίσως είναι ένα πρόβλημα επικοινωνίας δικό μου... αλλά δεν το αντιλαμβάνομαι με αυτή τη λογική... Κάθε άνθρωπος έχεις τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του... κανείς δεν είναι τέλειος... Όλοι μας έχουμε κάποια στοιχεία στο χαρακτήρα μας που θα θέλαμε να αλλάξουμε... Συνήθως όμως την αλλαγή αυτή την αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα.

Θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να πω "δεν θα το ξανακάνω" αλλά θα έλεγα ψέματα... γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι θα κρατήσω την υπόσχεση μου... γιατί πολύ απλά ο χαρακτήρας μου δεν μου εγκυάται κάτι τέτοιο... Το ξέρω ότι δεν είμαι τέλειος, έχω ελαττώματα... πολλά... και προσπαθώ συνεχώς να τα βελτιώσω... και ΕΣΥ με βοηθάς να τα εντοπίσω και να ασχοληθώ μαζί τους... αλλά έχω και προτερήματα... Μπορεί για άλλους να είναι πολλά για άλλους να είναι λίγα... δεν πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα... ο κάθε άνθρωπος - όλοι μας - έχει το δικό του χαρακτήρα και τις δικές του αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος του...

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τις αντιδράσεις και τις πράξεις μας στο τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο συνομιλητής μας... Για μένα αυτή είναι λανθασμένη αντίδραση... γιατί κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό χαρακτήρα... Το μόνο που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε είναι να δείχνουμε σεβασμό στο συνομιλητή μας... και να του δείχνουμε με τις πράξεις μας ότι ακόμη και όταν πούμε κάτι άσχημο για εκείνον ότι δεν το εννοούσαμε... Τώρα θα μου πείτε "στα λόγια όλοι καλά τα λέτε, οι πράξεις μετράνε..." και έχουν δίκιο...



Μπορεί για άλλη μια φορά να εκφράστηκα "φρικτά"... και να χάλασα την εικόνα του "τέλειου" που θέλετε να βρείτε στο πρόσωπο ενός άντρα αλλά αυτός είμαι... ποτέ δεν είπα ότι είμαι τέλειος... και ούτε πρόκειται... αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι ούτε "φλωράκι" άσχετα αν πολλές αντιδράσεις μου δεν είναι στα πρότυπα της "Αντρίλας και της βαρβατίλας" του αντίστοιχου άρθρου της Σοφίας...

Ναι ακούω Πλούταρχο και Ρουβά... όπως ακούω και όλους τους υπόλοιπους έλληνες τραγουδιστές... Ναι κλαίω συχνά... πολλές φορές χωρίς προφανή λόγο... Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω και εγώ ο ίδιος γιατί βουρκώνω... δεν πειράζει... υποσηνείδητα μπορεί να το έχω ανάγκη και να μη το καταλαβαίνω... Ναι μπορεί ένα βιντεάκι να με κάνει να κλάψω ακόμη και αν δεν απευθύνεται σε μένα... γιατί μου αποκαλύπτει πολλά συναισθήματα... από το δημιουργό του...

Ναι μεγάλωσα και ζω σε χωριό... Πολλές φορές σκέφτηκα ότι θα ήθελα να ζω κάπου αλλού... Λάθος! Αγαπώ το τόπο μου... όπως ο καθένας μας αγαπά το μέρος όπου μεγάλωσε... όλοι μας κουβαλάμε αναμνήσεις... δεν έχει σημασία αν είναι θετικές ή αρνητικές... είναι αναμνήσεις που μας δένουν με ένα μέρος... όπως δέθηκα και με τη Νάουσα... Τέσσερα χρόνια από τη ζωή σου δεν διαγράφονται εύκολα...

Έζησα πολλά σε αυτή τη πόλη... Θα μπορούσα να ζήσω ακόμη περισσότερα... αν άφηνα τον εαυτό μου πιο ελεύθερο... αλλά δεν μετανιώνω... Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου... δεν αλλάζει... Μπορεί τα δάκρυα μου όταν αποχαιρετούσα τους συμφοιτητές μου να θεωρήθηκαν ως άλλη μια ένδειξη "χαζοαισθηματισμού" και αδυναμίας... Δεν με απασχολεί... Δηλαδή μπορεί να με απασχολεί αλλά θα το αντιμετωπίσω και αυτό...

Μπορεί οι πολλές φωτογραφίες που βγάζω να είναι άλλη μια ένδειξη ότι δεν ζω τη στιγμή αλλά ότι φοβάμαι ότι θα τη χάσω... γιαυτό και την αποθανατίζω για να... τη θυμάμαι... ίσως... κάποτε δεν έβγαζα καθόλου φωτογραφίες... Μπορεί να είμαι "ψώνιο"... μπορεί και να έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση που να θέλω να αυτοεπιβεβαιώνεται ο εγωισμός μου μέσα από τις φωτογραφίες... Ίσως να ισχύει και αυτό...

Όπως καταλαβαίνετε έχω πολλά ελαττώματα... Αν σκεφτώ θα βρω αρκετά ακόμη... Αλλά ποιος θεωρεί τον εαυτό του τέλειο; Τι κλισέ φράση... αλλά έτσι είναι... Αγαπάμε τους ανθρώπους για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα θέλαμε να είναι... Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας...

Είχα να γράψω παραπάνω από ένα μήνα... το τελευταίο διάστημα ξεκινούσα να γράψω κάτι και το άφηνα στις πρώτες γραμμές... Δεν είχα έμπνευση... έτσι νόμιζα τουλάχιστον... Πάλι έκανα λάθος! Συγνώμη αν σας κούρασα με τις σκέψεις μου... που μπορεί και να μην βγάζουν και κανένα νόημα στο τέλος...

Καλό σας βράδυ...

Read more »

Σκέψεις | Αυτοεκτίμηση, καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου...

«Εκτιμώ τον εαυτό μου» σημαίνει ότι έχω μια θετική εικόνα του εαυτού μου ως ένα άξιο, ικανό και αγαπητό άτομο. Πόσοι, αλήθεια νοιώθουμε έτσι;

Η αληθινή αυτοεκτίμηση απαιτεί ειλικρινή αντίληψη των δυνατοτήτων αλλά και αποδοχή των αδυναμιών μας.

Συχνά πίσω από τη διαρκή αγωνία ενός ατόμου να αποδείξει την αυτοαξία του, κρύβεται μια βαθύτατη αίσθηση ανεπάρκειας.

Συγχωρείστε τον εαυτό σας για πιθανόν άστοχες επιλογές του παρελθόντος και δείτε τις σαν ευκαιρίες για μάθηση και αυτοεξέλιξη.

[Blog "Ροή"]

«Οι υπόλοιποι δεν μας προσθέτουν και δεν μας αφαιρούν τίποτα. Μονάχα είναι
καθρέφτες οι οποίοι μας δείχνουν αυτό που έχουμε και αυτό το οποίο μας λείπει.»

• «Κάθε φορά που βρίσκεστε στην πλευρά της πλειοψηφίας, είναι στιγμή να κάνετε μια παύση και να συλλογιστείτε» (Μάρκ Τουέην)
• «Κάποιος είναι αυτό που αγαπά, όχι αυτό που οι άλλοι αγαπούν» (Τσάρλι Κάουφμαν)
• «Μόνο αν νιώθω αξιόλογος για αυτό που είμαι μπορώ να με αποδεχτώ, μπορώ να είμαι αυθεντικός» (Χόρχε Μπουκάι)
• «Η εμπειρία δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά η ερμηνεία που κάνουμε σε αυτό το οποίο μας συμβαίνει» (Άλντους Χάξλει)

[ Anatomía de la Autoestima - Blog "Konstantinito"].

Τι κερδίζουμε όταν έχουμε υψηλή αυτοεκτίμηση;

• Είμαστε και νιώθουμε αυτόνομοι, όχι εξαρτημένοι από τους άλλους ή έρμαια των περιστάσεων.
• Εχουμε πιο συχνά επιτυχίες σε όλους τους τομείς.
• Παίρνουμε πρωτοβουλίες και δεν φοβόμαστε να δοκιμάσουμε νέες δραστηριότητες ή να κάνουμε αλλαγές.
• Εχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και δεν μας αποθαρρύνουν εύκολα οι δυσκολίες.
• Αναλαμβάνουμε μόνο τις ευθύνες που μας αναλογούν, δεν είμαστε «θύματα».
• Αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση της καθημερινότητας.
• Διαχειριζόμαστε και ξεπερνάμε τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).
• Ξέρουμε να παίρνουμε, αλλά και να δίνουμε θετικά συναισθήματα στους συνανθρώπους μας.

["Η αξία της αυτοεκτίμησης" - Enet.gr]

Τεχνικές για Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης

• Κάνω μία λίστα με τα θετικά μου χαρακτηριστικά. Αν επιμένω να καταγράψω και τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκω τη θετική τους όψη.
• Καταγράφω τα θετικά της κάθε ημέρας και το θετικό συναίσθημα που είχα.
• Κάνω μία λίστα με τα επιτεύγματά μου, τις επιτυχίες μου, ό,τι κάνω καλά, ό,τι καταφέρνω, από τα πιο σημαντικά ως τα πιο ασήμαντα.
• Καταγράφω τις γκάφες ή τις αποτυχίες μου και βρίσκω την αστεία τους πλευρά.
• Γράφω το πώς θα ήθελα να νιώθω ή τι θα ήθελα να κάνω και το θυμίζω στον εαυτό μου π.χ. 'είμαι άξιος', 'φροντίζω τον εαυτό μου', 'αρέσω στους φίλους μου'.
• Κάνω μία λίστα με τα στοιχεία που μου αρέσουν στον εαυτό μου: «Μου αρέσω γιατί....»
• Καταγράφω τρόπους με τους οποίους θα νιώσω καλύτερα, που δεν κοστίζουν σε χρήμα ούτε έχουν σχέση με φαγητό, π.χ. να κάνω μια βόλτα στην εξοχή, να χαζέψω τις βιτρίνες, να χαϊδέψω τη γάτα μου.
• Σκέφτομαι πράγματα που θα με κάνουν να γελάσω, τρόπους να βοηθάω τους άλλους, λόγους για να γιορτάζω, για τι μπορώ να είμαι περήφανος.
• Τέλος, κάθομαι παρέα με έναν καλό φίλο και συμφωνούμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον για 10 λεπτά.

Κλείνοντας, να επισημάνουμε ότι είναι καλό να θυμόμαστε ότι:

στη ζωή δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε και υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην καταφέρουμε κάτι που θέλουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Εμπόδια υπάρχουν πολλά, αν δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας βάζουμε από μόνοι μας ένα ακόμα...

["Αγάπα τον εαυτό σου για να είσαι καλά..." - Cosmo.gr]

Μερικές πολύ αξιόλογες πηγές για περαιτέρω μελέτη των επιμέρους θεματικών ενοτήτων της Αυτοεκτίμησης παρατίθενται παρακάτω:

[πηγή εικόνας]

Read more »

Σχέσεις | Που πήγαν όλοι οι άντρες;

Σαν άνθρωπο με διακρίνει μια παντελής έλλειψη ρεαλισμού. Αυτό εν μέρει οφείλεται –και το ομολογώ χωρίς καμία ντροπή- στο ότι μεγάλωσα βλέποντας πολλές σαπουνόπερες. Ξέρετε, αυτόν τον μαγικό κόσμο όπου ένας άντρας ήξερε πώς να φερθεί σε μια γυναίκα. Σε αντίθεση με το πραγματικό κόσμο. Όπου οι πιθανότητες να σου βγει ένας άντρας τόσο καλός, είναι ίδιες με το να σου βγει καλό ένα ρούχο που πήρες στις προσφορές του ZARA. Δηλαδή μηδαμινές.

Σενάριο πρώτο: Έχεις γνωρίσει έναν ωραίο τύπο. Βγαίνετε αλλά η βραδιά δε τσουλάει. Δεν έχει σταματήσει να γκρινιάζει για το πώς πρέπει να ξυπνάει από τις 7 για τη δουλειά και κουράζεται. Αναπολεί τα φοιτητικά του χρόνια ανακατεύοντας με ύφος οσιομάρτυρα το φραπέ του. Αλλάζεις θέμα επιδέξια και τον ρωτάς για τα ενδιαφέροντα του. Αφού βρίσκει ευκαιρία να γκρινιάξει λίγο ακόμα για την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, αναφέρει «τη μουσική» και το clubbing ως χόμπι. Δε σε ρωτά για σένα, καθώς είναι πολύ απορροφημένος να αναλύει διεξοδικά εκείνο το τριήμερο στο Λουτράκι με τους κολλητούς του που είχε πάει στο καζίνο και είχε κερδίσει 200 ολόκληρα ευρώ. Και όταν έρχεται ο σερβιτόρος σε κοιτά χαλαρός και σου λέει: «δε κρατάω λεφτά, πλήρωσε και τα επόμενα δικά μου»…Δεν θα υπάρξουν επόμενα, σκέφτεσαι και δίνεις το 20ευρω στον σερβιτόρο που σας κοιτά περίεργα. Σε αφήνει να γυρίσεις σπίτι με το τρόλεϊ, αφού δεν είσαι στο δρόμο του.

Σενάριο δεύτερο: περιμένεις το κολλητό σου στο Σύνταγμα για καφέ. Αν και οδηγεί, δε θέλει να παίρνει το αμάξι «χωρίς σοβαρό λόγο». Έτσι απορρίπτεται η ιδέα να έρθει να σε πάρει να βγείτε κάπου καλά, και παίρνεις 3 συγκοινωνίες για να τον συναντήσεις στο τόπο και το χρόνο που τον βολεύει. Σε στήνει γύρω στη μισή ώρα. Τον βλέπεις να έρχεται εν τέλει από μακριά και πριν προλάβεις να σκεφτείς πόσο τσαντισμένη είσαι, σημειώνεις νοερά να τον ρωτήσεις τι λακ χρησιμοποιεί-η φράντζα του στέκεται καλύτερα από τη δική σου. Σε πιάνει αγκαζέ και προχωράτε προς τη καφετέρια. Στο δρόμο και ενώ του αναλύεις τα δικά σου, παρατηρείς με την άκρη του ματιού σου ότι χαζεύει τις βιτρίνες. Επιμένει να κάτσει στη θέση που του επιτρέπει να έχει οπτική σε όλο το μαγαζί, αφήνοντας σε να κοιτάς τοίχο. Τέλος, φεύγοντας δε σε πηγαίνει ως τη στάση σου καθώς δεν είναι στο δρόμο του.

Σενάριο τρίτο: μία από τις κολλητές σου, σου ζητάει μια χάρη: να φιλοξενήσεις για μια νύχτα τον αγαπημένο της ξάδερφο στην επαρχιακή πόλη όπου σπουδάζεις, καθώς το παιδί έρχεται να κάνει το στρατιωτικό του εκεί. Λες ναι περισσότερο από υποχρέωση. Τον υποδέχεσαι στο σταθμό του τρένου για να μη πάρει «το παιδί» (28 χρονών ο τύπος αλλά η κολλητή σου τον αποκαλεί έτσι) μόνο του ταξί. Το «παιδί» φυσικά δε κάνει καμία κίνηση να πληρώσει. Του λες να διαλέξει που θα κοιμηθεί και επιλέγει χωρίς δισταγμό το διπλό κρεβάτι αφήνοντας σου το ράντσο. Επιμένει να τον γυρίσεις στη πόλη, αλλά κουράζεται και σου ζητά αν γίνεται να κρατάς τη σακούλα με τα ψώνια του. Γυρίζετε νωρίς γιατί θέλει να δει το «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Το επόμενο πρωί φεύγει για το στρατόπεδο με το ταξί λέγοντας «θα σε πετάγαμε και σένα στη σχολή σου αλλά δεν είσαι στο δρόμο μας», και σε αφήνει να περπατήσεις.


Υπερβολές θα πείτε… Σας πληροφορώ ότι μου έχουν συμβεί και τα τρία σενάρια, σε διάφορες παραλλαγές. Όπως και στις φίλες μου. Και έρχομαι να ρωτήσω:

που πήγαν οι άντρες; Οεο; Από πότε είναι αποδεκτό να μην κουβαλάτε χρήματα για το καφέ που θα πιείτε; Δε σας έχουν μάθει ότι δε στήνουμε ποτέ μια γυναίκα
μόνη της; Πόσο νορμάλ το θεωρείτε να παρακολουθείτε με μανία κάθε χαζό ριάλιτι; Και τι είναι αυτό που σας έχει πιάσει με τα αμάξια σας και γενικά με το να μη συνοδεύσετε μια κοπέλα έστω ως τη στάση της; Είναι βασικός κανόνας παιδιά!

Ξέρω ότι ζούμε στην εποχή των metrosexual, και ότι ο αγώνας για ισότητα επέφερε κάποιες μεταβολές στις ισορροπίες των σχέσεων των δυο φύλων, αλλά ισότητα δε σημαίνει κάνω τα ίδια πράγματα. Σημαίνει κάνω πράγματα ίσης αξίας. Έτσι, όσο χειραφετημένη και αν είναι μια γυναίκα, όσο προσηλωμένη κι αν είναι στη καριέρα της, αυτό δε σημαίνει ότι δε θα χαρεί αν της στείλεις λουλούδια. Ή ότι δε χρειάζεται να τη γυρίσεις σπίτι της.

Για την ακρίβεια, αυτές ακριβώς οι «παλιομοδίτικες» κινήσεις είναι που λείπουν και που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του «αρσενικού».

Προσωπικά, δε μπορώ να πάρω στα σοβαρά κάποιον που κοιτάει τις βιτρίνες με μεγαλύτερη λαχτάρα απτή δικιά μου. Άλλωστε, μπορεί τώρα να κοροϊδεύουμε τις σαπουνόπερες, αλλά θυμάστε πόσες καρδιές είχε κάψει ο Ridge Forrester?

Guest post by Ντίνα

Read more »

Σκέψεις | Παραμύθια: Όνειρο ή πραγματικότητα;...

Μετά από πολλές άγρυπνες νύχτες, ξέρετε που κατέληξα; Ότι πολλά από τα μεγαλύτερα συμπλέγματα μας σαν ενήλικες , οφείλονται στα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμαστε παιδιά.

[Guest post by Ntina]

Θέλω να πω, ποιος δεν θυμάται τη κλισέ ατάκα «και ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα»; Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτή η ατάκα είναι ικανή να σημαδέψει τη ψυχοσύνθεση ενός παιδιού για τα καλά. Του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει απόλυτη δικαιοσύνη στη ζωή, δικαιοσύνη που επικρατεί σε πείσμα όλων των «κακών». Οι «καλοί» άλλωστε, πάντα κερδίζουν στα παραμύθια.

Ο βάτραχος που γίνεται πρίγκιπας…ο ξυλοκόπος που εμφανίζεται από το πουθενά για να σώσει τη κοκκινοσκουφίτσα αλλά και τη γιαγιά της… η χιονάτη που γλιτώνει έναν βέβαιο θάνατο με ένα φιλί . Είναι ιστορίες που όλοι έχουμε ακούσει άπειρες φορές σα παιδιά. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δημιουργούν προσδοκίες.

Ακόμα και οι πιο κυνικοί από μας, βαθιά μέσα μας, δεν έχουμε εγκαταλείψει
εντελώς το παραμύθι. Ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, έχουμε ακόμα ψήγματα ελπίδας ότι κάποια μέρα θα ανοίξουμε τα μάτια και το όνειρο θα γίνει
πραγματικότητα.

Έτσι, φαντασιωνόμαστε ότι η σχέση που έχουμε και δε τσουλάει θα αποδειχτεί ο έρωτας της ζωής μας, κάποιος θα βρεθεί να επέμβει για να μας υπερασπιστεί στον «κακό» μας προϊστάμενο και θεός φυλάξει, η υγεία μας δε θα κινδυνέψει ποτέ, γιατί κάποιος που μας αγαπάει, θα μας σώσει. Τόσο απλά.

Το χειρότερο με τα παραμύθια βέβαια, είναι ότι δημιουργούν μια ψευδαίσθηση, για έναν κόσμο τόσο ονειρεμένο, που δε θα μπορούσε παρά να είναι ουτοπικός. Σκεφτείτε τον κόσμο της χιονάτης για παράδειγμα: η κοπέλα μπήκε σε ένα σπίτι 7 αντρών και ξάπλωσε στα κρεβάτια τους, την αποδέχτηκαν ως φίλη, την άφησαν να μείνει χωρίς να χρειαστεί να δουλεύει, και τα σχόλια που έκαναν γι΄αυτήν περιορίστηκαν στο πόσο λευκό δέρμα έχει-σα το χιόνι- και πόσο μαύρα μαλλιά έχει-σαν τον έβενο! Και όλα αυτά λίγο πριν τη ξυπνήσει από το κώμα ένας πρίγκιπας, επειδή την είδε από μακριά και αποφάσισε ότι την ερωτεύτηκε!

Η πραγματικότητα όμως, μας πιάνει απροετοίμαστους. Η ζωή δεν
εξελίσσεται όπως τη ονειρευτήκαμε. Τα παραμύθια δε συμβαίνουν στους απλούς ανθρώπους. Κανείς δε θα έρθει να μας σώσει.

Άλλα ποιος λέει ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό;

• Μπορεί το όνειρο να μην είναι ακριβώς όπως μας το είπανε.
• Μπορεί να μην έχει σημασία να «ζήσουμε εμείς καλύτερα».
• Μπορεί να πρέπει να πονάμε και να αγωνιζόμαστε, γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι, και χωρίς το πόνο να μη μπορούμε να νιώσουμε και την ευτυχία, η οποία έρχεται σε στιγμές και όχι ως μόνιμη κατάσταση.
  

Στη πραγματικότητα, συνήθως κερδίζουν οι «κακοί». Γι’αυτό και είναι τόσο μαγικό όταν μία στις τόσες, ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, κερδίσει ο «καλός». Τελικά η ζωή αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον από ένα όνειρο, όταν εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε να σώσουμε τον εαυτό μας...

[πηγή εικόνας]

Guest post writer: Η Ντίνα είναι 24 ετών, εργάζεται ως Κοινωνική Λειτουργός και οι φίλοι της την φωνάζουν απο μικρή "Χιονάτη"... Το άρθρο αυτό αποτελεί τη δεύτερη προσπάθεια στο χώρο των blogs μετά το άρθρο της σχετικά με πριγκίπισσες, "αυτοκινητάκια" και παιδικά όνειρα... Το ::Alma Libre είναι υπερήφανο που φιλοξενεί το άρθρο αυτό και ελπίζει να ακολουθήσουν και άλλα σύντομα...

Read more »

Σκέψεις | Είμαστε ότι νιώθουμε; Νιώθουμε ότι είμαστε;...

Πολλές φορές δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να εκφράσει το τι νιώθει... Γιατί άραγε το κάνουμε αυτό; Αφού ξέρουμε μέσα μας ότι δεν βοηθά κανένα ... ούτε εμάς.. αλλά ούτε και τα αγαπημένα μας πρόσωπα τα οποία θεωρούν - όχι άδικα - ότι δεν τους σκεφτόμαστε, δεν τους αγαπάμε, δεν τους νοιαζόμαστε... ενώ τους λατρεύουμε και δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς τη στοργή και την αγάπη τους...

Άλλωστε, οφείλουμε να προσφέρουμε αγάπη χωρίς να περιμένουμε κανενός είδους ανταπόκριση, ανταπόδωση... την αγάπη δεν την δίνουμε για να λάβουμε πίσω περισσότερη, για να ικανοποιήσουμε τα "θέλω" μας και τον εγωισμό μας... την δίνουμε γιατί αισθανόμαστε ότι το πρόσωπο στο οποίο προσφέρουμε την αγάπη μας είναι ξεχωριστό και μοναδικό για εμάς... είναι ένα πλάσμα, μια ψυχή, μια οντότητα που αξίζει της προσοχής, της στοργής και της τρυφερότητας μας....

Ωραία όλα αυτά... στη θεωρία όλα φένονται εύκολα... στη πράξη όμως τι μας οδηγεί στο να προκαλούμε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που έχουμε στο νού και τη καρδιά μας; Ποιος είναι αυτός ο μηχανισμός νόησης και σκέψης που μας ωθεί στο να προβάλουμε την αρνητική εικόνα του εαυτού μας μέσα από τις πράξεις και τα λόγια μας; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πληγώνουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε μόνο και μόνο για να μην εκτεθούμε και για να μην τσαλακώσουμε το ¨εγώ" μας;

Άραγε αυτό το "εγώ" μας δεν θα έπρεπε να είναι πάντα "εμείς"; ... και αν
είναι δύσκολο να σκεφτόμαστε πάντα το "εμείς" γιατί δεν κάνουμε μια προσπάθεια να δείξουμε στους γύρω μας ότι μας ενδιαφέρει κυρίως το "εμείς" και μετά το απόλυτα εγωιστικό "εγώ";...

Σήμερα για άλλη μια φορά υπερίσχησε το "εγώ" ασυναίσθητα, υποσεινήδειτα... και όλα τα παραπάνω ερωτήματα απαντήθηκαν με την πιο λανθασμένη εκδοχή τους... μια εκδοχή που κάνει πόλεμο με τη καρδιά και το συναίσθημα και βγάζει νικητή τον εγωισμό, τον ατομισμό, την αρνητικότητα.... ενώ η ψυχή και η καρδιά μένουν πίσω να αναρωτιούνται πότε θα έρθει η σειρά τους να βγουν μπροστά να δείξουν τι πραγματικά κρύβουν μέσα τους... και είναι πολλά, πάρα πολλά αυτά που έχουν να πουν... μάλλον για αυτό κρύβονται γιατί αν βγούν μπροστά μπορεί να φοβήσουν... και να απομακρύνουν... αλλά πως κρίνουμε και πάλι... μόνοι μας... εγωιστικά και πάλι.... άβυσσος η ψυχή και το μυαλό ενός ανθρώπου τελικά....

Αφιερωμένο σε ένα μοναδικό πλασματάκι για μένα... που το ταλαιπωρώ... χωρίς να το θέλω... Ντίνα για σένα...

Read more »

Σκέψεις | Περι μοναξιάς...

Το φαινόμενο μοναξιά εισβάλει ραγδαία στην ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.
Ποιες οι αιτίες, σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την τεχνολογία και την εξέλιξη.
Βαδίζουμε ανάμεσα στο πλήθος και νιώθουμε μόνοι.

• Έχετε νιώσει ποτέ μόνοι ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων;
• Έχετε νιώσει ποτέ ότι άτομα σημαντικά στην ζωή σας είναι δίπλα σας μόνο όταν εκείνοι το έχουν ανάγκη;
• Έχετε νιώσει ποτέ ότι η δική σας μοναξιά έχει μικρότερη αξία από τη δική τους;
• Μοναξιά κατ΄ επιλογή ή επειδή δεν γίνεται αλλιώς;
• Μοναξιά, σύμπτωμα ή η ίδια η ασθένεια;

Κοιτάζουμε γύρω μας και το μόνο που βλέπουμε είναι κινήσεις ανθρώπων διπλά μας... Μα τόσο μακριά μας.

Κοιτάξτε δίπλα σας ... μπορεί κάποιος να θέλει να ακούσει μία καλημέρα ... μπορεί να έχετε ανάγκη και εσείς...

• Η μοναξιά ενός ανθρώπου δεν μετριέται σε ώρες μετριέται σε ανθρώπους και σε καλημέρες που ακούς κάθε μέρα.
  
• Η συμπόνια και η ανθρωπιά δεν μετριέται σε ανταπόδωση μετριέται σε σκέψεις που κάνεις για τους γύρω σου. Είτε αυτοί είναι συγγενείς είτε είναι ξένοι.

Αλλά μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως η μοναξιά είναι διαφορετική;

Μοναξιά είναι η απουσία προσώπων ή η έλλειψη του νιώθω;
Μήπως είναι ο πόνος ή το χάσιμο των δρόμων;
Βάθος, Επιφάνεια, Συναίσθημα, Αδιαφορία...
Ποια είναι άραγε η διαφορά τους;
Μήπως είναι τα είδωλα ενός καθρέφτη που σε κοιτούν αντίθετα απ' ότι εσύ;
Γι αυτό σπάσε τον καθρέφτη και κοίτα τον εαυτό σου κατάματα...


Διάβασα εδώ, εδώ και εδώ

Read more »

2050 | Έρωτας και Ρομπότ [update]

Σε 4 δεκαετίες εκτιμούν οι ερευνητές ότι οι άνθρωποι θα βρίσκουν το σεξουαλικό αλλά και συναισθηματικό τους ταίρι στα ρομπότ.

Ο David Levy, συγγραφέας του βιβλίου «Αγάπη κι έρωτας με ρομπότ» δήλωσε σε Διεθνές Συνέδριο στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, ότι:

• οι άνθρωποι, όχι μόνο θα κάνουν σεξ με ρομπότ αλλά θα αναπτύσσουν πλήρεις ερωτικές σχέσεις και θα ερωτεύονται τα ρομπότ.
• Το 2050 τα ρομπότ θα έχουν συναισθήματα, προσωπικότητα και νοημοσύνη, δηλαδή θα μπορούν να μας κάνουν να γελάμε και να τα ερωτευόμαστε.
• Επιπλέον, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τα ρομπότ θα μας λένε «Σ’αγαπώ» και θα μας πείθουν γι’αυτό.

Σύμφωνα με τον Levy τα ρομπότ ως σεξουαλικά παιχνίδια θα κατακλύσουν την αγορά την ερχόμενη πενταετία, πρόκειται για μια αναβάθμιση των ερωτικών «παιχνιδιών» που υπάρχουν σήμερα. Ένας ερωτικός, παθητικός, ρομποτικός παρτενέρ δεν είναι δύσκολο να κατασκευαστεί όμως για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συντρόφου απαιτείται κάτι παραπάνω από μερικοί ηχογραφημένοι ερωτικοί ήχοι.

Το πιο δύσκολο κομμάτι στη δημιουργία των ρομποτικών συντρόφων είναι η ομιλία καθώς η τεχνητή νοημοσύνη των ρομπότ είναι ακόμα ανεπαρκής ακόμα και για όσους δεν ψάχνουν πολλές κουβέντες στη σχέση τους!

Η φιλία, η αγάπη και το σεξ με ρομπότ παραμένουν ακόμη στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Ενας «τεχνητός σύντροφος» με καρδιά, που έκλεψε καρδιές στο Μουσείο Επιστημών του Λονδίνου πριν από λίγες μέρες, γεφυρώνει όμως το συναισθηματικό χάσμα μεταξύ ανθρώπου - μηχανών, ανοίγοντας νέα σελίδα στην ιστορία των ρομπότ.

Το Ρομπότ της Καρδιάς (Heart Robot-φωτογ.) γουργουρίζει από ευχαρίστηση σαν μωρό στην αγκαλιά του «πατέρα» του, Ντέιβιντ Μακ Γκόραν! Τα βλέφαρά του βαραίνουν, οι χτύποι της καρδιάς του μειώνονται, η κοιλιά του κινείται σαν να ανασαίνει. Ξαφνικά, τινάζεται και σφίγγει τα μακριά δάχτυλά του από λευκό εύκαμπτο πλαστικό γύρω από το μπράτσο του νεαρού μηχανικού Ρομποτικής του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ, αναζητώντας προστασία, αναστατωμένο από άγνωστες φωνές.

Eπιστήμονες σε συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Μάαστριχτ ανέλυσαν τα ηθικά διλήμματα περί φιλίας και σεξ με… ρομπότ, προφητεύοντας ότι η εποχή που κάτι τέτοιο θα συμβεί δεν είναι πολύ μακριά. Εικόνες όπου μηχανές με «καρδιά» θα εργάζονται δίπλα σε ανθρώπους ως «συνάδελφοι» στη δουλειά θα είναι συνηθισμένες.

Το Heart Robot έχει ανάγκη την αγκαλιά και τη στήριξη του «μπαμπά» του. Δεν μπορεί να σταθεί μόνο του στα πόδια του..

πηγή ελ.τύπος

πηγή

Read more »