Σκέψεις | Ζεις, ονειρεύεσαι ή απλώς προσαρμόζεσαι;

"There is always hope"

Νομίζω ότι δε πρέπει να υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην θεωρεί – ή έστω να μη θεωρούσε σε κάποια στιγμή της ζωής του- τον εαυτό του σπουδαίο. Μοναδικό. Ευφυή. Φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα. Και κάποιοι είναι έτσι στ’αλήθεια. Οι υπόλοιποι, παρόλο που δεν ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία, συχνά ζούνε με τη πεποίθηση ότι αξίζουν πολλά περισσότερα από όσα τους έδωσε η ζωή, και μάλιστα είναι πεπεισμένοι ότι η μοίρα/τα κυκλώματα/η τύχη τους εμπόδισαν να απολαύσουν τα μεγαλεία που τους έπρεπαν. Και μετά είμαστε όλοι οι άλλοι.

Μικρό σε ρωτάγανε «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» και ένιωθες μια απέραντη ελευθερία μέσα σου. Μπορούσες να πεις τα πάντα, να διαλέξεις από μια τεράστια γκάμα: γιατρός, δικηγόρος, τραγουδιστής, ηθοποιός, φαροφύλακας (εντάξει, αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν μόνο δικό μου θέμα). Το μόνο που σε ανησυχούσε ήταν αν θα αντέχες τα αίματα οπότε μπορεί και να μη το’χες να γίνεις γιατρός. Αλλά τι πειράζει… Είχες άπειρες επιλογές…

Και μετά μεγαλώνεις. Και μαθαίνεις για τις πανελλήνιες. Και τις βάσεις που είναι πανύψηλες. Και μικραίνει η γκάμα των επιλογών σου, γιατί, κακά τα ψέματα, Ιατρική δε πιάνεις. Και διαβάζεις, και πηγαίνεις φροντιστήρια, και θυσιάζεις εξόδους και διασκέδαση για να πετύχεις. Μμμ, δε το φανταζόσουν ακριβώς έτσι. Και πετυχαίνεις στη σχολή που έχεις βάλει στο μάτι. Αλλά δεν είναι όπως σε είχαν αφήσει να πιστεύεις. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις στο κτίριο, η βιβλιοθήκη σας είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, η γραμματεία υπολειτουργεί, η πρακτική άσκηση ανοργάνωτη και γενικά…κανείς δε φαίνεται να κατανοεί το ταλέντο σου στο αντικείμενο. Το πάθος και την αγάπη σου. Μήπως τελικά δεν είσαι και τόσο ξεχωριστός;

Παρόλα αυτά προσαρμόζεσαι. Και κάνεις εργασίες-υποδείγματα. Και παίρνεις άριστα σε μαθήματα που οι πιο πολλοί κόβονται. Και οι επόπτες σε προτείνουν προσωπικά στα πλαίσια πρακτικής. Και αναθαρρεύεις. Και βγαίνεις στην αγορά εργασίας. Όπου συναντάς το χάος. 

• Εκδοτικές εταιρίες ζητάνε απόφοιτους πανεπιστημίου με proficiency και ECDL για πλασιέ…χωρίς ασφάλιση και με μισθό 600 ευρώ, αν και εφόσον πουλάς ένα συγκεκριμένο αριθμό βιβλίων. 
• Γονείς ψάχνουν άνθρωπο να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα στο δυσλεκτικό παιδάκι τους, να το διαβάζει μέσα σε μια ώρα (!) και να μη ζητά περισσότερα από 7 ευρώ. 
• Εταιρίες ζητούν άτομα για τηλεφωνική υποστήριξη (προωθήσεις), για γραμματειακή υποστήριξη (προωθήσεις), για ενημέρωση πελατολογίου (προωθήσεις). 
• Ο ΑΣΕΠ ζητά προϋπηρεσία για να μπεις κάπου μόνιμος, αλλά έτσι κι αλλιώς δε μπορείς να αποκτήσεις πείρα αφού δε σε προσλαμβάνει κανείς- αφού είσαι άπειρος! Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή. 
• Επίσης, ο ΑΣΕΠ ζητάει ανεργία για να μπεις κάπου ως συμβασιούχος ορισμένου χρόνου, αλλά πόσο καιρό να μείνεις άνεργος όταν έχεις ανάγκη να δουλέψεις? Οι επιλογές σου ελαχιστοποιούνται.

Και βρίσκεις δουλειά. Στο αντικείμενο σου. Προσγειώνεσαι βέβαια στη πραγματικότητα, γιατί ανακαλύπτεις ότι αλλιώς σας τα λέγανε στη σχολή και αλλιώς είναι τα πράγματα. Δε μπορείς να εφαρμόζεις πάντα τη θεωρία που έχεις στο μυαλό σου. Για την ακρίβεια, δε μπορείς να την εφαρμόσεις σχεδόν ποτέ σε κάποιες δουλειές. Κάνεις τις υποχωρήσεις σου εκεί που δε σε παίρνει, δίνεις τις μάχες σου εκεί που νιώθεις ότι πρέπει, βρίσκεις τα όρια σου και το χώρο σου. Δε θα μείνεις άλλωστε για πάντα εκεί…

Και ετοιμάζεσαι να ανασάνεις ξανά …γιατί νιώθεις ότι από τη στιγμή που μπήκες σε τροχιά πανελληνίων, κρατάς την ανάσα σου και πας…δίνεις μάχες, θυσιάζεις πράγματα, με απώτερο σκοπό να βρεις μια δουλειά που να αγαπάς, ενώ εν τω μεταξύ η ζωή σου μοιάζει να είναι μια τεράστια παρένθεση, μοιάζει να μπήκε στο πάγο. Γιατί φυσικά δεν είναι ζωή όταν κάνεις ιδιαίτερα με 7 ευρώ την ώρα και πηγαίνεις σε συνεντεύξεις όλη μέρα και μετράς τα ψιλά σου για να δεις αν φτάνουν να πιεις καφέ.

"Got dreams?"

Ώσπου σκάει μια οικονομική κρίση. Μαζικές απολύσεις, καθυστερήσεις και μειώσεις μισθών, πάγωμα προσλήψεων. Βρίσκεσαι ξαφνικά απλήρωτος, δεμένος χειροπόδαρα ώστε να μη μπορείς να βγάλεις κιχ, να μη τολμάς να παραιτηθείς καθώς δουλειές δεν υπάρχουν, με ένα μέλλον πιο αβέβαιο από ποτέ. Βρίσκεσαι πάλι να έχεις τη ζωή σου στο πάγο γιατί χωρίς λεφτά ποιος μπορεί να ζήσει; Δεν είσαι πια φοιτητής να σου αρκούν λίγα ευρώ για τα έξοδα σου. Και το χειρότερο; Αρχίζεις πάλι να μετράς τα ψιλά σου για να πάς για καφέ.

Τελικά, αντί να κάνουμε βήματα μπροστά, κάνουμε βήματα πίσω; Ως πότε ένας νέος άνθρωπος πρέπει να παλεύει και να πολεμάει για το αυτονόητο; Μια κανονική δουλειά δηλαδή. Δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ: πως φτάσαμε ως εδώ;

• Πως μας μετατρέψατε από εκείνα τα μικρά παιδιά γεμάτα φαντασία σε κακομοίρηδες ενηλίκους που εξευτελίζονται για 600 ευρώ; Σε ποιο σημείο κάναμε λάθος, σε ποιο σημείο έπρεπε να είχαμε πει stop; 
• Από πότε το να κυνηγάς τα όνειρα σου έγινε γραφικό και ανόητο (έχετε προσέξει πως αντιδρούν όλοι αν πεις ότι θες να γίνεις ηθοποιός, για παράδειγμα;) και από πότε αρχίσαμε από πιτσιρίκια να έχουμε ως κριτήριο για το «τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε» το "πόση απορροφητικότητα έχει» το εν λόγω επάγγελμα";

Είμαστε μια γενιά πεζών ανθρώπων που δεν έχουν μάθει να κυνηγούν τα πραγματικά τους όνειρα, γιατί ντρέπονται και φοβούνται τόσο πολύ γι’αυτά, που τους έγινε βίωμα να τα καταπιέζουν και να τα απαρνούνται.

Guest post by Ntina 

Το παραπάνω άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση του άρθρου "Ζωή στον Πάγο" από το blog "Dark and Twisty".

Read more »

Σκέψεις | We're Adults?...

Το να είσαι 24 χρονών και να δουλεύεις σε ΚΑΠH;... Όχι και τόσο καλή ιδέα! Το να είσαι 24, να δουλεύεις σε ΚΑΠΗ και η μεγαλύτερη φοβία σου να είναι τα γηρατειά; Καθόλου καλή ιδέα. Το να είσαι 24, η μεγαλύτερη σου φοβία να είναι τα γηρατειά γιατί είσαι πεπεισμένος ότι θα καταντήσεις μόνος σε ένα υπόγειο με πολλές γάτες, και να σε βάζουν να δουλέψεις στο πρόγραμμα «Κοινωνική Μέριμνα» του ΚΑΠΗ, έχοντας ως κύριο στόχο να πείσεις τα μοναχικά ηλικιωμένα προστατευόμενα μέλη ότι η ζωή τους είναι μια χαρά; Ωπ! Αυτή είμαι εγώ!

Όταν ήμουν ασκούμενη κοινωνική λειτουργός μας είχαν ζητήσει να γράψουμε σε ποιο πλαίσιο επιθυμούσαμε να πραγματοποιήσουμε τη πρακτική μας άσκηση. Μπορούσαμε να δηλώσουμε ως 5 πλαίσια και από τη σχολή θα μας τοποθετούσαν σε ένα από τα δύο πρώτα, αν ήταν εύκολο. Εγώ απλά είχα γράψει με κεφαλαία γράμματα: «όχι σε ΚΑΠΗ ή γηροκομεία ή Βοήθεια στο Σπίτι».

Οι περισσότεροι ωστόσο, θα νομίζουν ότι είναι θετικό να δουλεύεις σε ένα χώρο όπου ο νεότερος άνθρωπος σε περνάει 50 χρόνια. Δεν σε αφήνει να πάθεις κρίση ηλικίας, θα πείτε. Αυτό δεν είναι εντελώς λάθος, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν μέλη του ΚΑΠΗ που αποκαλούν 40χρονους συναδέρφους μου «πιτσιρίκια».

Ίσως στους φυσιολογικούς ανθρώπους να λειτουργεί και έτσι. Αλλά επειδή στο δικό μου μυαλό υπάρχει μια αναρχία και μια διαστροφή, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα. Θέλω να πω, ακούγοντας όλη μέρα συζητήσεις για οστεοπόρωση, πίεση, ζάχαρο, κλπ, αρχίζεις και ανησυχείς. Αν δεν είχα φοβία για τους γιατρούς, θα έτρεχα για εξετάσεις κάθε τρεις και λίγο. Αλλά επειδή στη κλίμακα των φοβιών μου υπερέχει ο τρόμος για τους γιατρούς από τον τρόμο για να μην έχω κάποια αρρώστια, γλιτώνω τις διαδρομές στα νοσοκομεία. Και μένω με την αγωνία.

Εξωτερικά κανείς δε θα καταλάβαινε ότι έχω τέτοια θέματα.

Στη δουλειά σκάω με το τζινάκι μου, τα κόκκινα σταράκια μου, το i-pod στα
αυτιά. Μια κοπέλα της ηλικίας μου. Αλλά πόσες φορές έχω νιώσει ένα με τους
παππούδες εκεί μέσα!

Δε θα μιλήσω για την έλλειψη όρεξης που με διακρίνει και με εμποδίζει να κουνηθώ, σε αντίθεση με τα δραστήρια μέλη μας. Αυτό μπορεί να το αποδώσει κανείς στο ότι εγώ κουράζομαι γιατί εκεί είναι η εργασία μου. Θα πω μονάχα ότι μου έχει τύχει να κάνω συμβουλευτική σε περιστατικό μου, να τον ακούω να αναλύει πόσο δύσκολα τα φέρνει βόλτα οικονομικά, και στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάνω τους εξής υπολογισμούς:

...από τα 1000 ευρώ που παίρνω, πόση σύνταξη θα δικαιούμαι? Να θυμηθώ να το ψάξω… Πόσα θα μου φεύγουν και μένα στο νοίκι? Και γω τα βράδια με γιαουρτάκι θα τη βγάζω γιατί δε παλεύεται αλλιώς. Ε δε θα χω και παιδιά να βοηθάνε. Τελικά να που χρειάζονται τα παιδιά!

Τουλάχιστον να μη τα έχω χαμένα. Λες να πάθω καμία άνοια; Μοιάζω με άτομο που μπορεί να πάθει άνοια, άσε που ήδη ξεχνάω…Το πρωί έκανα μισή ώρα να βρω το hands-free…

Αυτή η δουλειά μου έχει βγάλει όλες τις ανασφάλειες στην επιφάνεια… Και γω τις ανασφάλειες μου τις προτιμώ κλεισμένες και κλειδωμένες σε ένα σκοτεινό μέρος, να τις αφήνω να με πνίγουν μέχρι να "φλιπάρω" εντελώς και να σκοτώσω κάποιον ή κάτι τέτοιο.

Άλλες πάλι φορές νιώθω εντελώς μωρό και αυτό είναι που μου κάνει άνω κάτω το μυαλό. Οι γονείς μου με αποκαλούν ακόμα «η μικρή», σε σχέση με την αδερφή μου που είναι 27. Η μαμά μου, μου αλλάζει ακόμα τα σεντόνια γιατί δε πιστεύει ότι μπορώ και μόνη μου (μπορώ αλλά βαριέμαι), ο μπαμπάς μου, μου λέει ακόμα την ίδια ατάκα όταν φεύγει από το σπίτι, όπως στα 12 μου: "πρόσεχε μη βάλεις καμιά φωτιά!", και η αδερφή μου είμαι σίγουρη ότι πιστεύει ότι κανένα αγόρι δε μου έχει πιάσει το χέρι ακόμα.

Και ενώ μερικές φορές μπορεί να με εκνευρίζουν και να τους φωνάζω ότι είμαι 24, έχω τελειώσει το σχολείο, το Πανεπιστήμιο, έχω ζήσει 4 χρόνια μόνη μου στη Κομοτηνή

...και κατά συνέπεια ΞΕΡΩ να αλλάζω σεντόνια…βέβαια εκεί είχα βάλει 2 φορές φωτιά προσπαθώντας να μαγειρέψω…αλλά αυτό ο μπαμπάς μου δε θα το μάθει ΠΟΤΕ οπότε whatever... άλλες πάλι φορές, τις περισσότερες, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να πράττει ακόμα ως μωρό.

Τη πρώτη μέρα στη δουλειά, ο προϊστάμενος μου, μου έδειξε το χώρο που θα κάθομαι. Μόλις βρέθηκα μόνη μου έκανα κάνα δυο σβούρες στη καρέκλα και η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Ωραία! Θα παίζω γραφείο!» Και άρχισα να βάζω υπογραφές σε μία κόλλα χαρτί. Ακόμα και σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά από κείνη τη μέρα, καμιά φορά που δε με βλέπει κανείς βάζω τα γυαλιά μου (ηλίου γιατί δεν έχω άλλα) και με τη βοήθεια του κοντινότερου στυλό παίρνω πόζες αλλά Έλλη Στάη για έναν αόρατο φωτογραφικό φακό.

Κάνω και χειρότερα αλλά μάλλον έχω ήδη αγγίξει τα όρια του too much information…Πάντως εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι σε τόσα πολλά θέματα νιώθω ακόμα παιδί. Και δεν εννοώ μόνο τις δουλειές του σπιτιού ή το ότι πρέπει να κάνω πλέον φορολογική δήλωση και να πληρώνω μόνη μου το λογαριασμό του τηλεφώνου μου.

Εννοώ ότι υπάρχουν στιγμές όπως το να βρίσκεσαι αντιμέτωπη με το περιστατικό σου που δεν έχει να φάει και περιμένει να το καθοδηγήσεις πώς να βγάλει το τάδε επίδομα…ή στιγμές που στην πέφτει ένας ανώμαλος στο δρόμο και αναγκάζεσαι να τρέξεις γιατί φοβάσαι, ή που αυτός που σου άρεσε τόσο καιρό και νόμιζες ότι απλά το πήγαινε αργά γιατί ενδιαφερόταν πολύ για σένα, σου αποκαλύπτει ότι έχει και μια άλλη σχέση αλλά θέλει και σένα ταυτόχρονα, που σκέφτεσαι :

Γιατί με τρελαίνετε με όλα αυτά;;; Αυτά δε μπορώ να τα λύσω εγώ, είμαι μικρή
ακόμα! Η δική μου ζωή θα έπρεπε να είχε και άλλο ροζ, πρίγκιπες και νεράιδες,
βόλτες στο πάρκο, παιχνίδι, αθωότητα…

Είναι πολύ άγρια τα πράγματα στο κόσμο των μεγάλων, γι’αυτό θα παραμείνω πιτσιρίκι όσο με παίρνει ακόμα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω στη δουλειά ακούγοντας δυνατά μουσική στο i-pod μου, χοροπηδώντας με τα σταράκια μου, δεχόμενη με ευχαρίστηση τους χαρακτηρισμούς των μελών όπως: «παιδάκι», «μωρό», «μικρό» κλπ.

Και ποιος ξέρει, μπορεί με τον καιρό να αρχίσει το μυαλό μου να λειτουργεί λίγο πιο ορθόδοξα και να αντλώ τα θετικά του να είσαι 20 something και να εργάζεσαι με ηλικίες 70-80-90 something. Μη παραβλέπουμε άλλωστε και τις σπιτικές μαρμελάδες που μας κερνάνε… ;) Απ’τα θετικά της δουλειάς!

Guest post by Ntina

[πηγή εικόνας]

Read more »

Οδηγός | Mobile Internet στην Ελλάδα: Τι πρέπει να γνωρίζουμε...

The Mobile Internet is Awesome.

View more documents from Conrad Lisco.

Σήμερα το blog Sotostips φιλοξενεί άρθρο μου με θέμα:

Mobile Internet στην Ελλάδα: Τι πρέπει να γνωρίζουμε

Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη των δικτύων κινητής τηλεφωνίας σε συνδυασμό με τις συνεχώς πιο εξελιγμένες συσκευές κινητής τηλεφωνίας μας έχει δώσει τη
δυνατότητα να μπαίνουμε στο διαδίκτυο εν κινήσει μέσω των συσκευών τρίτης γενιάς (3G). Είναι όμως τόσο απλά και εύκολα τα πράγματα;

Ευχαριστώ το Σωτήρη για τη φιλοξενία του άρθρου μου κι ελπίζω να βρείτε χρήσιμες τις πληροφορίες που παραθέτω σχετικά με το mobile internet. Ακόμη, μη παραλείπετε να διαβάζετε τα νέα άρθρα του sotostips τα οποία σίγουρα θα σας φανούν χρήσιμα!

Read more »

Έρευνα | "Web in flight" ... Internet over the air...

Με αφορμή το χθεσινό άρθρο για την Olympic Air, σήμερα παρουσιάζουμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη πολιτική γνωστών αεροπορικών εταιριών σχετικά με τη παροχή υπηρεσιών ασύρματης δικτύωσης εν πτήση...

Οι εταιρείες JetBlue και Southwest Airlines παρέχουν ήδη υπηρεσίες πρόσβασης στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια των πτήσεων τους χρησιμοποιώντας ασύρματη δικτύωση Wifi ενώ αξίζει να τονίσουμε ότι η δεύτερη να προσπαθεί να εδραιώσει προσωπικούς δορυφόρους για την κάλυψη δορυφορικού Internet σε ταξίδια μεγάλης διάρκειας και άνω των 35,000 ποδών.

Από το κυνήγι των τεχνολογικών εξελίξεων δεν θα μπορούσε να απουσιάσει βέβαια και η DeltaAir, μία από τις πιο δυναμικές εταιρίες στον χώρο της πολιτικής αεροπορίας, η οποία έχει εγκαταστήσει στο 70% των πτήσεων εσωτερικού σύστημα WiFi. Τονίζεται η δυνατότητα αυτή παρέχεται γιατί οι πτήσεις εσωτερικού κυμαίνονται σε ύψη μεταξύ 5.000 και 14.000 ποδών, οπότε είναι εφικτή η σύνδεση στο διαδίκτυο.

Ακόμη, η American Airlines σε συνεργασία με την gogoinflight έχει εγκαταστήσει σε 100 αεροσκάφη τύπου MD-80 ασύρματη δικτύωση, και σύμφωνα με τις εξαγγελίες των ιθυνόντων της εταιρίας, μέχρι το τέλος του χρόνου θα προσθέσει σε άλλα 50 αεροσκάφη της την υπηρεσία αυτή.

Η εταιρία βέβαια που παρέχει τις υπηρεσίες συνδεσιμότητας στην Αμερική είναι η Virgin America και στην Ευρώπη ήδη επιτελεία της εταιρίας έχουν συναντήσεις με αεροπορικούς κολοσσούς για την επίτευξη αντίστοιχης συμφωνίας.

Η τεχνολογία η οποία όμως αναμένεται να θέσει υποψηφιότητα για την επικράτηση της στο άμεσο μέλλον είναι η υλοποίηση της εταιρείας Row 44, μια δορυφορική υπηρεσία η οποία ξεκίνησε να χρησιμοποιείται το 2004, και στηρίζεται σε επίγεια και δορυφορική συνδεσιμότητα. Αναφορικά, το σύστημα Row 44 χρησιμοποιείται στις παρακάτω αεροπορικές εταιρίες σε πιλοτικό επίπεδο:

• Alaska Airlines
• Southwest Airlines
• DeltaAir

Οι παραπάνω εταιρίες στην πρώτη φάση του πιλοτικού σταδίου, ανέφεραν ότι τα αποτελέσματα ήταν πολύ ικανοποιητικά καθώς το 96% των επιβατών των πτήσεων δήλωσε απόλυτα ικανοποιημένο από τη ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών ασύρματης πρόσβασης στο διαδίκτυο. Η Alaska Airlines παρουσίασε επίσημα την έκθεση αναφοράς εδώ.

Όπως μπορούμε έυκολα να αντιληφθούμε μπαίνουμε σε μια νέα εποχή, αυτή του "Web in Flight"! Σαφώς και θα υπάρξουν δυσκολίες, αλλά όλα γίνονται για να εξυπηρετήσουν τις όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις του επιβατικού κοινού παγκοσμίως...

ΥΓ. Ευχαριστώ το Χρήστο Πολυτίδη, για τις πολύ χρήσιμες πληροφορίες που συγκέντρωσε και μου διέθεσε για αυτό το άρθρο. Dreams Radio και στις πτήσεις λοιπόν...

Read more »

Σχέσεις | Που πήγαν όλοι οι άντρες;

Σαν άνθρωπο με διακρίνει μια παντελής έλλειψη ρεαλισμού. Αυτό εν μέρει οφείλεται –και το ομολογώ χωρίς καμία ντροπή- στο ότι μεγάλωσα βλέποντας πολλές σαπουνόπερες. Ξέρετε, αυτόν τον μαγικό κόσμο όπου ένας άντρας ήξερε πώς να φερθεί σε μια γυναίκα. Σε αντίθεση με το πραγματικό κόσμο. Όπου οι πιθανότητες να σου βγει ένας άντρας τόσο καλός, είναι ίδιες με το να σου βγει καλό ένα ρούχο που πήρες στις προσφορές του ZARA. Δηλαδή μηδαμινές.

Σενάριο πρώτο: Έχεις γνωρίσει έναν ωραίο τύπο. Βγαίνετε αλλά η βραδιά δε τσουλάει. Δεν έχει σταματήσει να γκρινιάζει για το πώς πρέπει να ξυπνάει από τις 7 για τη δουλειά και κουράζεται. Αναπολεί τα φοιτητικά του χρόνια ανακατεύοντας με ύφος οσιομάρτυρα το φραπέ του. Αλλάζεις θέμα επιδέξια και τον ρωτάς για τα ενδιαφέροντα του. Αφού βρίσκει ευκαιρία να γκρινιάξει λίγο ακόμα για την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, αναφέρει «τη μουσική» και το clubbing ως χόμπι. Δε σε ρωτά για σένα, καθώς είναι πολύ απορροφημένος να αναλύει διεξοδικά εκείνο το τριήμερο στο Λουτράκι με τους κολλητούς του που είχε πάει στο καζίνο και είχε κερδίσει 200 ολόκληρα ευρώ. Και όταν έρχεται ο σερβιτόρος σε κοιτά χαλαρός και σου λέει: «δε κρατάω λεφτά, πλήρωσε και τα επόμενα δικά μου»…Δεν θα υπάρξουν επόμενα, σκέφτεσαι και δίνεις το 20ευρω στον σερβιτόρο που σας κοιτά περίεργα. Σε αφήνει να γυρίσεις σπίτι με το τρόλεϊ, αφού δεν είσαι στο δρόμο του.

Σενάριο δεύτερο: περιμένεις το κολλητό σου στο Σύνταγμα για καφέ. Αν και οδηγεί, δε θέλει να παίρνει το αμάξι «χωρίς σοβαρό λόγο». Έτσι απορρίπτεται η ιδέα να έρθει να σε πάρει να βγείτε κάπου καλά, και παίρνεις 3 συγκοινωνίες για να τον συναντήσεις στο τόπο και το χρόνο που τον βολεύει. Σε στήνει γύρω στη μισή ώρα. Τον βλέπεις να έρχεται εν τέλει από μακριά και πριν προλάβεις να σκεφτείς πόσο τσαντισμένη είσαι, σημειώνεις νοερά να τον ρωτήσεις τι λακ χρησιμοποιεί-η φράντζα του στέκεται καλύτερα από τη δική σου. Σε πιάνει αγκαζέ και προχωράτε προς τη καφετέρια. Στο δρόμο και ενώ του αναλύεις τα δικά σου, παρατηρείς με την άκρη του ματιού σου ότι χαζεύει τις βιτρίνες. Επιμένει να κάτσει στη θέση που του επιτρέπει να έχει οπτική σε όλο το μαγαζί, αφήνοντας σε να κοιτάς τοίχο. Τέλος, φεύγοντας δε σε πηγαίνει ως τη στάση σου καθώς δεν είναι στο δρόμο του.

Σενάριο τρίτο: μία από τις κολλητές σου, σου ζητάει μια χάρη: να φιλοξενήσεις για μια νύχτα τον αγαπημένο της ξάδερφο στην επαρχιακή πόλη όπου σπουδάζεις, καθώς το παιδί έρχεται να κάνει το στρατιωτικό του εκεί. Λες ναι περισσότερο από υποχρέωση. Τον υποδέχεσαι στο σταθμό του τρένου για να μη πάρει «το παιδί» (28 χρονών ο τύπος αλλά η κολλητή σου τον αποκαλεί έτσι) μόνο του ταξί. Το «παιδί» φυσικά δε κάνει καμία κίνηση να πληρώσει. Του λες να διαλέξει που θα κοιμηθεί και επιλέγει χωρίς δισταγμό το διπλό κρεβάτι αφήνοντας σου το ράντσο. Επιμένει να τον γυρίσεις στη πόλη, αλλά κουράζεται και σου ζητά αν γίνεται να κρατάς τη σακούλα με τα ψώνια του. Γυρίζετε νωρίς γιατί θέλει να δει το «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Το επόμενο πρωί φεύγει για το στρατόπεδο με το ταξί λέγοντας «θα σε πετάγαμε και σένα στη σχολή σου αλλά δεν είσαι στο δρόμο μας», και σε αφήνει να περπατήσεις.


Υπερβολές θα πείτε… Σας πληροφορώ ότι μου έχουν συμβεί και τα τρία σενάρια, σε διάφορες παραλλαγές. Όπως και στις φίλες μου. Και έρχομαι να ρωτήσω:

που πήγαν οι άντρες; Οεο; Από πότε είναι αποδεκτό να μην κουβαλάτε χρήματα για το καφέ που θα πιείτε; Δε σας έχουν μάθει ότι δε στήνουμε ποτέ μια γυναίκα
μόνη της; Πόσο νορμάλ το θεωρείτε να παρακολουθείτε με μανία κάθε χαζό ριάλιτι; Και τι είναι αυτό που σας έχει πιάσει με τα αμάξια σας και γενικά με το να μη συνοδεύσετε μια κοπέλα έστω ως τη στάση της; Είναι βασικός κανόνας παιδιά!

Ξέρω ότι ζούμε στην εποχή των metrosexual, και ότι ο αγώνας για ισότητα επέφερε κάποιες μεταβολές στις ισορροπίες των σχέσεων των δυο φύλων, αλλά ισότητα δε σημαίνει κάνω τα ίδια πράγματα. Σημαίνει κάνω πράγματα ίσης αξίας. Έτσι, όσο χειραφετημένη και αν είναι μια γυναίκα, όσο προσηλωμένη κι αν είναι στη καριέρα της, αυτό δε σημαίνει ότι δε θα χαρεί αν της στείλεις λουλούδια. Ή ότι δε χρειάζεται να τη γυρίσεις σπίτι της.

Για την ακρίβεια, αυτές ακριβώς οι «παλιομοδίτικες» κινήσεις είναι που λείπουν και που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του «αρσενικού».

Προσωπικά, δε μπορώ να πάρω στα σοβαρά κάποιον που κοιτάει τις βιτρίνες με μεγαλύτερη λαχτάρα απτή δικιά μου. Άλλωστε, μπορεί τώρα να κοροϊδεύουμε τις σαπουνόπερες, αλλά θυμάστε πόσες καρδιές είχε κάψει ο Ridge Forrester?

Guest post by Ντίνα

Read more »

Σκέψεις | Παραμύθια: Όνειρο ή πραγματικότητα;...

Μετά από πολλές άγρυπνες νύχτες, ξέρετε που κατέληξα; Ότι πολλά από τα μεγαλύτερα συμπλέγματα μας σαν ενήλικες , οφείλονται στα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμαστε παιδιά.

[Guest post by Ntina]

Θέλω να πω, ποιος δεν θυμάται τη κλισέ ατάκα «και ζήσανε αυτοί καλά, και εμείς καλύτερα»; Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, αυτή η ατάκα είναι ικανή να σημαδέψει τη ψυχοσύνθεση ενός παιδιού για τα καλά. Του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει απόλυτη δικαιοσύνη στη ζωή, δικαιοσύνη που επικρατεί σε πείσμα όλων των «κακών». Οι «καλοί» άλλωστε, πάντα κερδίζουν στα παραμύθια.

Ο βάτραχος που γίνεται πρίγκιπας…ο ξυλοκόπος που εμφανίζεται από το πουθενά για να σώσει τη κοκκινοσκουφίτσα αλλά και τη γιαγιά της… η χιονάτη που γλιτώνει έναν βέβαιο θάνατο με ένα φιλί . Είναι ιστορίες που όλοι έχουμε ακούσει άπειρες φορές σα παιδιά. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δημιουργούν προσδοκίες.

Ακόμα και οι πιο κυνικοί από μας, βαθιά μέσα μας, δεν έχουμε εγκαταλείψει
εντελώς το παραμύθι. Ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, έχουμε ακόμα ψήγματα ελπίδας ότι κάποια μέρα θα ανοίξουμε τα μάτια και το όνειρο θα γίνει
πραγματικότητα.

Έτσι, φαντασιωνόμαστε ότι η σχέση που έχουμε και δε τσουλάει θα αποδειχτεί ο έρωτας της ζωής μας, κάποιος θα βρεθεί να επέμβει για να μας υπερασπιστεί στον «κακό» μας προϊστάμενο και θεός φυλάξει, η υγεία μας δε θα κινδυνέψει ποτέ, γιατί κάποιος που μας αγαπάει, θα μας σώσει. Τόσο απλά.

Το χειρότερο με τα παραμύθια βέβαια, είναι ότι δημιουργούν μια ψευδαίσθηση, για έναν κόσμο τόσο ονειρεμένο, που δε θα μπορούσε παρά να είναι ουτοπικός. Σκεφτείτε τον κόσμο της χιονάτης για παράδειγμα: η κοπέλα μπήκε σε ένα σπίτι 7 αντρών και ξάπλωσε στα κρεβάτια τους, την αποδέχτηκαν ως φίλη, την άφησαν να μείνει χωρίς να χρειαστεί να δουλεύει, και τα σχόλια που έκαναν γι΄αυτήν περιορίστηκαν στο πόσο λευκό δέρμα έχει-σα το χιόνι- και πόσο μαύρα μαλλιά έχει-σαν τον έβενο! Και όλα αυτά λίγο πριν τη ξυπνήσει από το κώμα ένας πρίγκιπας, επειδή την είδε από μακριά και αποφάσισε ότι την ερωτεύτηκε!

Η πραγματικότητα όμως, μας πιάνει απροετοίμαστους. Η ζωή δεν
εξελίσσεται όπως τη ονειρευτήκαμε. Τα παραμύθια δε συμβαίνουν στους απλούς ανθρώπους. Κανείς δε θα έρθει να μας σώσει.

Άλλα ποιος λέει ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό;

• Μπορεί το όνειρο να μην είναι ακριβώς όπως μας το είπανε.
• Μπορεί να μην έχει σημασία να «ζήσουμε εμείς καλύτερα».
• Μπορεί να πρέπει να πονάμε και να αγωνιζόμαστε, γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι, και χωρίς το πόνο να μη μπορούμε να νιώσουμε και την ευτυχία, η οποία έρχεται σε στιγμές και όχι ως μόνιμη κατάσταση.
  

Στη πραγματικότητα, συνήθως κερδίζουν οι «κακοί». Γι’αυτό και είναι τόσο μαγικό όταν μία στις τόσες, ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, κερδίσει ο «καλός». Τελικά η ζωή αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον από ένα όνειρο, όταν εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε να σώσουμε τον εαυτό μας...

[πηγή εικόνας]

Guest post writer: Η Ντίνα είναι 24 ετών, εργάζεται ως Κοινωνική Λειτουργός και οι φίλοι της την φωνάζουν απο μικρή "Χιονάτη"... Το άρθρο αυτό αποτελεί τη δεύτερη προσπάθεια στο χώρο των blogs μετά το άρθρο της σχετικά με πριγκίπισσες, "αυτοκινητάκια" και παιδικά όνειρα... Το ::Alma Libre είναι υπερήφανο που φιλοξενεί το άρθρο αυτό και ελπίζει να ακολουθήσουν και άλλα σύντομα...

Read more »