Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κοινωνια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αφιέρωμα | Ταξίδι στις επιστήμες μέσα από επτά videos.


Βιολογία, κύκλος ζωής, οικονομία, ιστορία, κοινωνία, σχέσεις, τεχνολογία,μεγάλα επιτεύγματα και ο μαγικός κόσμος των μαθηματικών συνδυάζονται αρμονικά για να μας βοηθήσουν να μεταφερθούμε σε ένα διαφορετικό κόσμο, τον μικρόκοσμο μας αλλά και το αχανές σύμπαν... Πως θα σας φαινόταν αν σήμερα επιχειρούσαμε ένα ταξίδι στις επιστήμες με τη βοήθεια της τεχνολογίας;

Στη συνέχεια του άρθρου παραθέτω επτά βίντεο τα οποία έχω ξεχωρίσει τους τελευταίους μήνες από την περιήγηση μου στο Διαδίκτυο. Κάθε ένα από αυτά έχει διαφορετικό θέμα και ασχολείται με τον κόσμο μας από διαφορετική οπτική. Ξεκινάμε;

1. Life expectancy against income through history 

  

Hans Rosling's famous lectures combine enormous quantities of public data with a sport's commentator's style to reveal the story of the world's past, present and future development. Now he explores stats in a way he has never done before - using augmented reality animation.

In this section of 'The Joy of Stats' he tells the story of the world in 200 countries over 200 years using 120,000 numbers - in just four minutes. Plotting life expectancy against income for every country since 1810 Hans Rosling shows how the world we live in is radically different from the world most of us imagine.


2. Neuron networks and brain 

 

A musical investigation into the nature of atoms and subatomic particles, the jiggly things that make up everything we see. "Ode to the Brain" is the ninth episode in the Symphony of Science music video series. Symphony of science covers different aspects the brain including its evolution, neuron networks, folding, and more.

3. The inner life of cell and biology 

 

This award winning piece was the first topic in a series of animations XVIVO is creating for Harvards educational website BioVisions at Harvard. Harvard University selected XVIVO to develop an animation that would take their cellular biology students on a journey through the microscopic world of a cell, illustrating mechanisms that allow a white blood cell to sense its surroundings and respond to an external stimulus.


4. Technology, origins of universe and human mind 

 

Professor Robert Winston presents his top ten scientific breakthroughs of the past 50 years. Tracing these momentous and wide-ranging discoveries, he meets a real-life bionic woman, one of the first couples to test the male contraceptive pill, and even some of his early IVF patients. He explores the origins of the universe, probes the inner workings of the human mind and sees the most powerful laser in the world. To finish, Professor Winston reveals the breakthrough he thinks is most significant.

The 10: Stem cell research, Bio-mechanics, The Contraceptive Pill, Decoding the Human Genom, The Internet, IVF, The laser, The microchip, MRI scanning, Increasing Evidence for the Big Bang.


5. Undrestanding our society through connections, links and graphs 

 

Tiffany Shlain's documentary, Connected, explores the visible and invisible connections linking major issues of our time—the environment, consumption, population growth, technology, human rights, the global economy—while searching for her place in the world during a transformative time in her life.

Connected illuminates the beauty and tragedy of human endeavor while boldly championing the importance of personal connectedness for understanding and coping with today's global conditions.


6. An interactive visualisation of a "realtime" social interaction 

 

Demo of G+ StreamVisualizer by Justin Ormont. This is an interactive visualization which shows what happened on Google Plus. Top 100 people on G+ are shown with their profile photos. G+ users drop off comments at the users' posts.

The graph is organized by what the people do. This video visualizes 5 hours of posts, comments, and likes on Google Plus condensed in to 4 minutes.

Each flower looking object is a single post. Each dot in the flower is a comment on the post. The frilly white dots around the flower is the author replying back to a comment. The frilly blue dots are similarly interactions by the author. They receive one when they 'like' your comment. The flowers with many white and blue dots around them are from authors who interact highly with their followers, the bare flowers are from authors who simply create a post and don't respond to comments.


7. The Fibonacci Sequence in our life. 

 

The Fibonacci Sequence named after a 13th century Italian Mathematician, Leonardo of Pisa who was known as Fibonacci. Each number in the sequence is created by adding the previous two together. It starts 1 1 2 3 5 8 13 21 and goes on forever. It may sound like a piece of mathematical arcania but in the 19th century it began to crop up time and again among the structures of the natural world, from the spirals on a pinecone to the petals on a sunflower.

The Fibonacci sequence is also the mathematical first cousin of the Golden Ratio – a number that has haunted human culture for thousands of years. For some, the Golden ratio is the essence of beauty found in the proportions of the Parthenon and the paintings of Leonardo Da Vinci.

[image via]

Σκέψεις | Εσύ Ελένη...


Είναι από τις βραδιές που αισθάνεσαι ένα βάρος στο στήθος και ξέρεις πολύ καλά από που προέρχεται... Πριν από λίγο ανακοινώθηκαν νέα μέτρα... Μέτρα που ήρθαν να συμπληρώσουν τα προηγούμενα μέτρα τα οποία ανακοινώθηκαν μια εβδομάδα πριν... Κοιμάσαι και ξυπνάς και το μόνο που ακούς είναι για τη πιθανότητα επιβολής νέων μέτρων...

Πρέπει να συγκεντρωθούν εκατομμύρια ευρώ για να συνεχίσουμε να είμαστε σε θέση να αποπληρώνουμε τα δάνεια και τους τόκους... Μόνο αυτά... Καμιά δόση δεν φτάνει στην πραγματική οικονομία. Τα χρήματα δεν φτάνουν καν στην Ελλάδα. Πηγαίνουν κατευθείαν στους δανειστές. Χρωστάμε χρήματα που δεν μπορώ να φανταστώ πόσα είναι στο σύνολο τους σαν μέγεθος και αξία. Είμαστε μια χώρα κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη και χρωστάμε σε όλους. Εδώ και χρόνια...


"Ευχαριστούμε Ελλάδα" ακούγαμε στους Ολυμπιακούς το 2004. Εφτά χρόνια μετά όλα τα ολυμπιακά ακίνητα έχουν αφεθεί στη μοίρα τους και αφήνονται να καταστρέφονται καθημερινά... Ποιος φταίει για αυτό; Κανείς... Ποιος φταίει για τη σημερινή κατάσταση της οικονομίας μας; Όλοι μας. Τα έχουμε ξαναπεί. Φταίμε όλοι γιατί τόσα χρόνια ζούσαμε με δανεικά και νομίζαμε πως είμαστε πλούσιοι. Έτσι μάθαμε. Έτσι μας έμαθαν. Επιδοτήσεις, δάνεια, παροχές, μια θέση στο δημόσιο, εφάπαξ εκατομμυρίων, μίζες... Ναι όλα αυτά τα χρήματα τα φάγαμε αλλά δεν τα φάγαμε όλοι... Ένα μπάχαλο στο δημόσιο. Ακόμη και σήμερα δεν ξέρουμε πόσοι είναι οι οργανισμοί που πρέπει να κλείσουν ενώ στους περισσότερους δεν ξέρουμε καν ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης τους. Μάλλον ξέρουμε αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε... Δεν φταίμε για όλα όμως... Δεν δημιουργήσαμε εμείς ο αυτό το χρέος! Φταίει η νοοτροπία μας. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει... αξίες δεν υπάρχουν... Ελπίδα υπάρχει;...


"... Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει... Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει..."  

Ποιο είναι το αύριο; Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι μας ξημερώνει αύριο. Η κυβέρνηση κρύβεται. Ανακοινώνει πλέον νέα μέτρα στο χαρτί. Δεν έχουν το θάρρος να βγουν μπροστά στη κάμερα να μιλήσουν. Μπορεί και να μην τους νοιάζει πλέον ούτε αυτό... Υπάρχει εναλλακτική επιλογή; Δεν νομίζω. Ακόμη και εκλογές να γίνουν ποιο είναι το νόημα; Δεν υπάρχει πλάνο, δεν υπάρχει προοπτική. Χρωστάμε, μας δανείζουν, μας εκβιάζουν. Υπακούμε. Απλό το σενάριο. Σαν τον ναρκομανή που παρακαλά για τη δόση του... Μέχρι να πεθάνει από υπερβολική δόση... Καλό βράδυ σε όλους.

[image via, via] 

Σκέψεις | Ενημέρωση, σχολιασμός και επικαιρότητα στο Twitter


Άλλο ένα βράδυ παρακολουθούμε εξελίξεις, γεγονότα... Όχι στη τηλεόραση αλλά στο twitter. Τα κεντρικά δελτία ειδήσεων έχουν τελειώσει αλλά οι οδομαχίες και οι συγκρούσεις συνεχίζονται και πέρα από το τηλεοπτικό χρόνο των εννιά. Τα πάνελ και τα τηλεοπτικά παράθυρα διαρκούν μια ώρα αλλά τα προβλήματα είναι εδώ συνέχεια επί εικοσιτετράωρου βάσεως.

Σήμερα σειρά έχει η Κερατέα. Στα δελτία έγινε αναφορά. Σε άλλα δυο σε άλλα πέντε λεπτά... Είμαι σπίτι μου και διαβάζω το timeline μου στο twitter. Τα tweets με αναφορά στα γεγονότα της περιοχής είναι συνεχή. Είναι στιγμές που όταν διαβάζω ένα tweet απορώ αν αυτό που διαβάζω είναι υπερβολικό ή όχι. Αν κρίνω από τη τηλεοπτική κάλυψη του θέματος μάλλον θα πρέπει να υπερβάλουν όσοι αναμεταδίδουν συνεχείς μάχες μεταξύ κατοίκων - αστυνομίας.

Διαβάζω για συλλήψεις, δακρυγόνα παντού ακόμη και μέσα στα σπίτια, απαγόρευση κυκλοφορίας, μπλόκα της αστυνομίας, κλεφτοπόλεμο και πολλά χημικά... Σκέφτομαι μετά ότι όλα αυτά θα ήταν "λογικό" να τα ακούω για περιοχές οι οποίες βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, όχι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια πόλη...

Διαβάζω μαρτυρίες και πληροφορίες, κάνω RTs, σχολιάζουμε όλοι μαζί... Στη πραγματικότητα όμως τι ακριβώς κάνουμε; Είμαστε θεατές σε άλλο ένα γεγονός το οποίο αντί να το βλέπουμε να εξελίσσεται στα κεντρικά δελτία το βλέπουμε να εξελίσσεται σε ένα άλλο μέσο, το twitter.

Σε λίγες ώρες θα προκύψει μια νέα είδηση η οποία θα κεντρίσει τη προσοχή μας και θα "ξεχάσουμε" όσα είχανε σχολιάσει πιο πριν σχετικά με τα γεγονότα της Κερατέας. Άλλο ένα γεγονός. Άλλο ένα πρόβλημα που δεν λύσαμε. Άλλωστε πως να το λύσουμε; Άλλοι είναι αυτοί που τρώνε τα χημικά. Εμείς απλά αναμεταδίδουμε το τι συμβαίνει στη περιοχή. Εξωτερικοί παρατηρητές. Το ίδιο κάναμε και με τα γεγονότα στην Αίγυπτο. Πάνω από μια εβδομάδα παρακολουθούμε τις εξελίξεις, καταγράφουμε αντιδράσεις πολιτών, διαδηλωτών, κυβέρνησης. Στο τέλος της ημέρας όμως τι μένει;



Πολλοί μπορούν να πουν ότι είναι η πρώτη φορά που ένα μέσο βοηθά να μεταδίδονται τόσο άμεσα ειδήσεις σε πραγματικό χρόνο. Όλοι συμφωνούμε ότι το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παίζουν καταλυτικό ρόλο στην εξασφάλιση ανεμπόδιστης επικοινωνίας και ενημέρωσης. Το είδαμε με γλαφυρό τρόπο στα πρόσφατα γεγονότα της εξέγερσης στην Αίγυπτο. Το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας.

Από την άλλη πλευρά όμως έχω ένα προβληματισμό με αν προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό με το να αναμεταδίδουμε ειδήσεις και να ασχολούμαστε με ιδιαίτερο ζήλο με ένα γεγονός (οποιοδήποτε είναι αυτό) πρόσκαιρα επειδή είναι είτε έκτακτο γεγονός είτε αποτελεί ένα γεγονός το οποίο απασχολεί την επικαιρότητα.

Σήμερα ασχολούμαστε με τη Κερατέα επειδή γίνονται επεισόδια και η κατάσταση είναι έκρυθμη. Θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τον ίδιο ζήλο και μεθαύριο όταν θα έχει εξομαλυνθεί η κατάσταση; Όχι. Τότε θα ασχολούμαστε με κάποιο άλλο γεγονός της επικαιρότητας.

Το ίδιο ακριβώς κάναμε και με την Αίγυπτο και με τη Νομική και με καθετί που μας απασχολεί. Μερικοί μπορεί να θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι λογικό να συμβαίνει καθώς έτσι έχουμε μάθει να ζούμε. Είναι τόσες πολλές οι πληροφορίες που καταναλώνουμε καθημερινά που θα ήταν αδύνατο να δίνουμε την ίδια βαρύτητα σε όλες κάθε στιγμή της ημέρας. Κάθε φορά κρίνουμε κάθε πληροφορία με βάση διάφορα κριτήρια.

Άραγε αυτός ο καθημερινός καταιγισμός με πληροφορίες μας βοηθά ουσιαστικά να βελτιώσουμε τη κριτική μας σκέψη και να "δούμε" με σοβαρότητα ότι συμβαίνει γύρω μας ή απλά αναλωνόμαστε στην επιφανειακή καταγραφή γεγονότων τα οποία αποτελούν απλά τμήματα μια συνεχόμενης αλυσίδας γεγονότων τα οποία αποτελούν καθημερινότητα για όλο και περισσότερους από εμάς;

Ναι φαίνονται λίγο μπερδεμένα τα όσα γράφω και μάλλον είναι αλλά είναι μερικές σκέψεις τις οποίες ήθελα να καταγράψω. Καλό βράδυ.

Sent from my iPhone

6.12.2010 | 2 χρόνια μετά...


Σήμερα συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε πως η σημερινή ημέρα περιελάμβανε πορείες τόσο σε Αθήνα όσο και σε Θεσσαλονίκη. Στη Θεσσαλονίκη η πορεία ήταν ειρηνική και ολοκληρώθηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Εν αντιθέσει, οι πορείες στην Αθήνα συνοδεύτηκαν από αρκετά επεισόδια και ευρεία χρήση χημικών από τις δυνάμεις των ΜΑΤ.

Χαρακτηριστικά, αξίζει να αναφέρουμε ότι οι δυνάμεις των ΜΑΤ έδωσαν μάχες στα Εξάρχεια ακόμη και στο σημείο στο οποίο είναι το μνημείο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου. Μαρτυρίες ανέφεραν πως τα Εξάρχεια για άλλη μια φορά έγιναν "θάλαμος αερίων" και η επέμβαση της αστυνομίας περιελάμβανε ευρεία χρήση χημικών.

Ακόμη, αρνητική εντύπωση προκάλεσε η απόφαση διμοιριών των ΜΑΤ να μπουν στο σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα προκαλώντας εξαγριωμένες αντιδράσεις από το πλήθος που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στο σταθμό του Μετρό. Στο παρακάτω βίντεο είναι εμφανής η καταγραφή των αντιδράσεων του κοινού όταν αντιλαμβάνονται τη παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων στους χώρους του σταθμού... 


Δυνάμεις των ΜΑΤ μέσα σε σταθμό Μετρό στο Σύνταγμα [6.12.2010] 


Περιληπτικά, αν θέλουμε να βάλουμε σε μια σειρά τι έγινε σημερα: τα ΜΑΤ μπήκαν σε σταθμό του Μετρο, έδωσαν μάχες στο μνημείο του Γρηγοροπουλου στα Εξαρχεια, έκαναν προσαγωγες, έριξαν ότι χημικά διέθεταν και ο Σομπολος το μόνο που μας είπε ήταν ότι οι τρομοκράτες έμπαιναν σε ιντερνέτ καφέ...

ΡΧΣ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας [1.12.2010]

Χρήσιμα links:
1. "Ανησυχία": δωρεάν ebook, εκδόσεις Καστανιώτη για την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008
2. Υπόθεση δολοφονίας Γρηγορόπουλου: όλο το χρονικό της δίκης.

Us Now | Νέες τεχνολογίες και λήψη αποφάσεων στον 21ο αιώνα...

In a world in which information is like air, what happens to power?
Το Us Now είναι μια ταινία που ερευνά το πως οι νέες τεχνολογίες και το ίντερνετ έχουν επηρεάσει την λήψη αποφάσεων και τον τρόπο που εξελίσσονται σχεδόν όλοι οι τομείς της ζωής μας από τις τράπεζες και την μητρότητα μέχρι το couch surfing και τις ποδοσφαιρικές ομάδες.


Μια παρουσίαση για την δύναμη της μαζικής συνεργασίας, της συμμετοχικής κυβέρνησης και το ίντερνετ.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τα έξι συνολικά μέρη της ταινίας στο Youtube ή να τη παρακολουθήσετε ολοκληρωμένη στο Vimeo. 

Η επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας: usnowfilm.com,
Η ταινία στο IMDB: UsNow (2009) με βαθμολογία 7.4/10

[via potmos] 

Σκέψεις | Ζεις, ονειρεύεσαι ή απλώς προσαρμόζεσαι;


Νομίζω ότι δε πρέπει να υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην θεωρεί – ή έστω να μη θεωρούσε σε κάποια στιγμή της ζωής του- τον εαυτό του σπουδαίο. Μοναδικό. Ευφυή. Φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα. Και κάποιοι είναι έτσι στ’αλήθεια. Οι υπόλοιποι, παρόλο που δεν ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία, συχνά ζούνε με τη πεποίθηση ότι αξίζουν πολλά περισσότερα από όσα τους έδωσε η ζωή, και μάλιστα είναι πεπεισμένοι ότι η μοίρα/τα κυκλώματα/η τύχη τους εμπόδισαν να απολαύσουν τα μεγαλεία που τους έπρεπαν. Και μετά είμαστε όλοι οι άλλοι.

Μικρό σε ρωτάγανε «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;» και ένιωθες μια απέραντη ελευθερία μέσα σου. Μπορούσες να πεις τα πάντα, να διαλέξεις από μια τεράστια γκάμα: γιατρός, δικηγόρος, τραγουδιστής, ηθοποιός, φαροφύλακας (εντάξει, αυτό το τελευταίο μπορεί να ήταν μόνο δικό μου θέμα). Το μόνο που σε ανησυχούσε ήταν αν θα αντέχες τα αίματα οπότε μπορεί και να μη το’χες να γίνεις γιατρός. Αλλά τι πειράζει… Είχες άπειρες επιλογές…

Και μετά μεγαλώνεις. Και μαθαίνεις για τις πανελλήνιες. Και τις βάσεις που είναι πανύψηλες. Και μικραίνει η γκάμα των επιλογών σου, γιατί, κακά τα ψέματα, Ιατρική δε πιάνεις. Και διαβάζεις, και πηγαίνεις φροντιστήρια, και θυσιάζεις εξόδους και διασκέδαση για να πετύχεις. Μμμ, δε το φανταζόσουν ακριβώς έτσι. Και πετυχαίνεις στη σχολή που έχεις βάλει στο μάτι. Αλλά δεν είναι όπως σε είχαν αφήσει να πιστεύεις. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις στο κτίριο, η βιβλιοθήκη σας είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, η γραμματεία υπολειτουργεί, η πρακτική άσκηση ανοργάνωτη και γενικά…κανείς δε φαίνεται να κατανοεί το ταλέντο σου στο αντικείμενο. Το πάθος και την αγάπη σου. Μήπως τελικά δεν είσαι και τόσο ξεχωριστός;


Παρόλα αυτά προσαρμόζεσαι. Και κάνεις εργασίες-υποδείγματα. Και παίρνεις άριστα σε μαθήματα που οι πιο πολλοί κόβονται. Και οι επόπτες σε προτείνουν προσωπικά στα πλαίσια πρακτικής. Και αναθαρρεύεις. Και βγαίνεις στην αγορά εργασίας. Όπου συναντάς το χάος. 
  • Εκδοτικές εταιρίες ζητάνε απόφοιτους πανεπιστημίου με proficiency και ECDL για πλασιέ…χωρίς ασφάλιση και με μισθό 600 ευρώ, αν και εφόσον πουλάς ένα συγκεκριμένο αριθμό βιβλίων. 
  • Γονείς ψάχνουν άνθρωπο να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα στο δυσλεκτικό παιδάκι τους, να το διαβάζει μέσα σε μια ώρα (!) και να μη ζητά περισσότερα από 7 ευρώ. 
  • Εταιρίες ζητούν άτομα για τηλεφωνική υποστήριξη (προωθήσεις), για γραμματειακή υποστήριξη (προωθήσεις), για ενημέρωση πελατολογίου (προωθήσεις). 
  • Ο ΑΣΕΠ ζητά προϋπηρεσία για να μπεις κάπου μόνιμος, αλλά έτσι κι αλλιώς δε μπορείς να αποκτήσεις πείρα αφού δε σε προσλαμβάνει κανείς- αφού είσαι άπειρος! Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή. 
  • Επίσης, ο ΑΣΕΠ ζητάει ανεργία για να μπεις κάπου ως συμβασιούχος ορισμένου χρόνου, αλλά πόσο καιρό να μείνεις άνεργος όταν έχεις ανάγκη να δουλέψεις? Οι επιλογές σου ελαχιστοποιούνται.
Και βρίσκεις δουλειά. Στο αντικείμενο σου. Προσγειώνεσαι βέβαια στη πραγματικότητα, γιατί ανακαλύπτεις ότι αλλιώς σας τα λέγανε στη σχολή και αλλιώς είναι τα πράγματα. Δε μπορείς να εφαρμόζεις πάντα τη θεωρία που έχεις στο μυαλό σου. Για την ακρίβεια, δε μπορείς να την εφαρμόσεις σχεδόν ποτέ σε κάποιες δουλειές. Κάνεις τις υποχωρήσεις σου εκεί που δε σε παίρνει, δίνεις τις μάχες σου εκεί που νιώθεις ότι πρέπει, βρίσκεις τα όρια σου και το χώρο σου. Δε θα μείνεις άλλωστε για πάντα εκεί…

Και ετοιμάζεσαι να ανασάνεις ξανά …γιατί νιώθεις ότι από τη στιγμή που μπήκες σε τροχιά πανελληνίων, κρατάς την ανάσα σου και πας…δίνεις μάχες, θυσιάζεις πράγματα, με απώτερο σκοπό να βρεις μια δουλειά που να αγαπάς, ενώ εν τω μεταξύ η ζωή σου μοιάζει να είναι μια τεράστια παρένθεση, μοιάζει να μπήκε στο πάγο. Γιατί φυσικά δεν είναι ζωή όταν κάνεις ιδιαίτερα με 7 ευρώ την ώρα και πηγαίνεις σε συνεντεύξεις όλη μέρα και μετράς τα ψιλά σου για να δεις αν φτάνουν να πιεις καφέ.


Ώσπου σκάει μια οικονομική κρίση. Μαζικές απολύσεις, καθυστερήσεις και μειώσεις μισθών, πάγωμα προσλήψεων. Βρίσκεσαι ξαφνικά απλήρωτος, δεμένος χειροπόδαρα ώστε να μη μπορείς να βγάλεις κιχ, να μη τολμάς να παραιτηθείς καθώς δουλειές δεν υπάρχουν, με ένα μέλλον πιο αβέβαιο από ποτέ. Βρίσκεσαι πάλι να έχεις τη ζωή σου στο πάγο γιατί χωρίς λεφτά ποιος μπορεί να ζήσει; Δεν είσαι πια φοιτητής να σου αρκούν λίγα ευρώ για τα έξοδα σου. Και το χειρότερο; Αρχίζεις πάλι να μετράς τα ψιλά σου για να πάς για καφέ.

Τελικά, αντί να κάνουμε βήματα μπροστά, κάνουμε βήματα πίσω; Ως πότε ένας νέος άνθρωπος πρέπει να παλεύει και να πολεμάει για το αυτονόητο; Μια κανονική δουλειά δηλαδή. Δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ: πως φτάσαμε ως εδώ;
  • Πως μας μετατρέψατε από εκείνα τα μικρά παιδιά γεμάτα φαντασία σε κακομοίρηδες ενηλίκους που εξευτελίζονται για 600 ευρώ; Σε ποιο σημείο κάναμε λάθος, σε ποιο σημείο έπρεπε να είχαμε πει stop; 
  • Από πότε το να κυνηγάς τα όνειρα σου έγινε γραφικό και ανόητο (έχετε προσέξει πως αντιδρούν όλοι αν πεις ότι θες να γίνεις ηθοποιός, για παράδειγμα;) και από πότε αρχίσαμε από πιτσιρίκια να έχουμε ως κριτήριο για το «τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε» το "πόση απορροφητικότητα έχει» το εν λόγω επάγγελμα";

Είμαστε μια γενιά πεζών ανθρώπων που δεν έχουν μάθει να κυνηγούν τα πραγματικά τους όνειρα, γιατί ντρέπονται και φοβούνται τόσο πολύ γι’αυτά, που τους έγινε βίωμα να τα καταπιέζουν και να τα απαρνούνται.
Guest post by Ntina 

Το παραπάνω άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση του άρθρου "Ζωή στον Πάγο" από το blog "Dark and Twisty".

Σκέψεις | Αυτογνωσία, διαχείριση οργής και έκφραση συναισθημάτων...


Ο άνθρωπος μαθαίνει τη ζωή στη πιο μικρή του λεπτομέρεια... Τα ζώα έχουν το ένστικτο που τα καθοδηγεί ενώ τους ανθρώπους οι γονείς του... Όταν οι γονείς δεν καταφέρνουν να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους και να τους οδηγήσουν στη γνώση του εαυτού τους, από τη παιδική ηλικία, τότε τα παιδιά αυτά όταν ενηλικιώνονται έχουν τη δυνατότητα για μια δεύτερη ευκαιρία... Η ψυχοθεραπεία είναι μια δεύτερη ευκαιρία γνώσης του εαυτού μας...

Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει έξω από μια
κοινότητα, αυτή θα μπορούσε και θα όφειλε να είναι η εκκλησία με την ευρεία έννοια πέρα από τη στενή έννοια του «χώρου λατρείας» αλλά του καταφυγίου για κάθε άνθρωπο...


Οργή...
Οργή, επίκαιρη έννοια... Διαρκώς επιτιθέμεθα και δεχόμαστε τα αντίποινα... Η οργή αποτελεί χαρακτηριστικό της κοινωνίας σήμερα... Η οργή ξεκινά συνήθως από την οικογένεια. Ο οργή στην εφηβεία είναι λογική και αναμενόμενη και παίρνει τη μορφή μάχης με τους γονείς για εξασφάλιση ελευθερίας...

Δυσλειτουργικές οικογένειες οδηγούν σε
«συγκέντρωση» της οργής εσωτερικά μέσα μας και στη συνέχεια γίνεται καταστροφική για τους γύρω μας και μας «αρρωσταίνει»... Η οργή δεν είναι «αρνητική» όταν εκφράζεται έγκαιρα και στη κατάλληλη στιγμή... Ο τρόπος έκφρασης της είναι που οδηγεί στη διαφοροποίηση της... Ακόμη πρέπει να γίνεται αποδοχή της οργής...



Υπάρχει ζωή πριν το θάνατο;
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ζει. Η ζωή είναι στον άλλον. Δεν ασχολείται μαζί του, αυτοαπασχολείται με το «εγώ» του... Η «απομόνωση» δεν σημαίνει αδιαφορία αλλά προσπάθεια αυτογνωσίας... Τα συναισθήματα δεν είναι μέσο συναλλαγής αλλά έκφραση αγάπης... Όταν δεν ζητάς κάτι αλλά το δίνεις απλόχερα χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση τότε παίρνεις πολλά περισσότερα...


Έκφραση συναισθημάτων...
Οι άντρες από παιδιά έχουν μάθει να σταματούν να αισθάνονται γιατί οι γονείς τους μεταδίδουν την «ενοχή» ότι η έκφραση συναισθημάτων είναι έκφραση αδυναμίας... Τα δάκρυα τα θεωρούν υποσυνείδητα έκφραση αδυναμίας...

Οι παραπάνω είναι μερικές σκέψεις και
απόψεις του Πατέρα Φιλόθεου Φάρου με σπουδές πολιτικών επιστημών, νομικής, θεολογίας, ποιμαντικής ψυχολογίας και ποιμαντικής συμβουλευτικής, συγγραφέας πολλών βιβλίων, τις οποίες κατέγραψα παρακολουθώντας χθες το βράδυ την εκπομπή «Έχει Γούστο» στη ΝΕΤ στην οποία ήταν καλεσμένος...



Ακόμη διαβάστε μια πολύ ενδιαφέρουσα παλαιότερη συνέντευξη του πατρός Φιλόθεου Φάρου στη Καθημερινή στην οποία "αποτιμά με λόγο οξύ τη σχέση μερίδας πιστών με το Θείο και τον ρόλο της Εκκλησίας".

Σκέψεις | Η οικονομική κρίση, το χρέος και εμείς...

Έτος 2010 και στο... χωριό του κόσμου που λέγεται Ευρώπη κυριαρχεί αναταραχή καθώς μια χώρα (...ανάμεσα σε άλλες) αντιμετωπίζει το φάσμα της χρεοκοπίας... Σιγά το πρόβλημα θα μου πείτε... Οι Έλληνες έχουν μάθει στα δύσκολα... έχουν «φιλότιμο» και θα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να τα καταφέρουν και να βγουν νικητές έναντι των... κερδοσκόπων , των εχθρών της πατρίδας και των «μυστικών συμφωνιών» κάτω από το τραπέζι...

Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε για νέα δάνεια, ομόλογα, επιτόκια, spreads κλπ... Σε λίγο θα βγει νέα βελτιωμένη έκδοση με τη Φιλίτσα και τη Νίνα για να μας εξηγήσουν τι σόι είναι αυτά τα spreads, γιατί δεν μπορούμε να πάρουμε δάνεια και γιατί επιτέλους δεν μας αφήνουν να παρακολουθήσουμε ανενόχλητοι το νέο επεισόδιο στην ελληνική Showbiz. Εδώ είναι το πρόβλημα και εδώ πρέπει να επικεντρωσουμε τη προσοχή μας... Το πρόβλημα στη χώρα μας δεν είναι οι έξω... Είμαστε εμείς...

  • Είμαστε εμείς που τόσα χρόνια ζούσαμε σε μια παράλληλη πραγματικότητα στην οποία όταν βλέπαμε κάτι που μας έκανε εντύπωση την επόμενη ημέρα το αγοραζαμε με «δωροδανειο»...
  • Εμείς που την είχαμε δει οικονομολόγοι και golden... villagers και παίζαμε στο χρηματιστήριο τους μισθούς μας χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν θα δουλεύουν συνέχεια οι άλλοι για εμάς...
  • Εμείς που μόλις εφτανε στο όριο μια πιστωτική κάρτα παίρναμε άλλη έτσι για να βρίσκεται στο πορτοφόλι μας. Ποτέ δεν ξέρεις που θα βρεις να ξοδεψεις...
  • Εμείς που ψηφίζουμε 300 οι οποίοι έχουν αναγάγει σε επιστήμη το πως θα κλέψουν, πως θα φτιάξουν offshores και πως θα κάνουν πάρτυ στην υγεία του φορολογούμενου κορόιδου...
  • Εμείς που ενώ είχαμε τρία σπίτια, ένα σκάφος και μια οικιακή βοηθό (ανασφάλιστη) δηλωναμε στην εφορία ότι ζούσαμε σε... παράγκες και ζητούσαμε και επίδομα υπερεργασίας...
  • Εμείς που κάναμε Ολυμπιακούς αγώνες και καταφέραμε να υποθηκεύσουμε το μέλλον της χώρας στο βωμό του εύκολου κέρδους, της διαφθοράς, των C4I και του βολεματος από τη... πίσω πόρτα...

Εμείς λοιπόν που έχουμε κάνει όλα τα παραπάνω ή έχουμε επιτρέψει με την ανοχή μας να γίνουν όλα τα παραπάνω ξυπνησαμε μια ωραία πρωία και καταλάβαμε ότι τόσα χρόνια κοροϊδευόμασταν μεταξύ μας...

Οι πολιτικοί μας μαγείρευαν ισολογισμούς, οι δήμοι έφτιαχναν «δημοτικές επιχειρήσεις» χωρίς λόγο ύπαρξης και αρμοδιοτήτων, οι 40αρηδες προνομιούχοι έπαιρναν πρόωρες συντάξεις 3000 ευρώ και εφάπαξ άλλων 30000 ευρώ και όλοι εμείς δεν παίρναμε ποτέ αποδείξεις, πάντα βάζαμε το "μέσο" στην εφορία, στο δήμο, στην αστυνομία και γενικά όπου μπορούσαμε γιατί είμαστε καλοί στις δημόσιες σχέσεις... Το έχουμε στη νοοτροπία μας...

Τα στατιστικά δείχνουν ότι χρωστάμε πολλά, βγάζουμε λίγα, ξοδεύουμε περισσότερα... Πάντα έτσι κάναμε! Τώρα θα αλλάξουμε;

Δεν είναι εύκολο να σου κόβουν μισθούς, επιδόματα, συντάξεις... Επικρατεί γκρίνια και αναταραχή. Λογικές αντιδράσεις ενός λαού που ξαφνικά εδιωξαν απο μπροστα του το πέπλο της «εικονικής πραγματικότητας» στην οποία ζούσε τόσα χρόνια και αρχίζει να συνειδητοποιεί σιγά σιγά τι έχει αφήσει να δημιουργηθεί τόσα χρόνια...

Τώρα θυμηθήκαμε ότι η Ελλάδα (οφειλει να) έχει κυβέρνηση και κρατικούς μηχανισμούς. Η χώρα μας έχει δικαιοσύνη, έχει σύστημα υγείας και παιδείας... Αραγε τι από όλα αυτά έχει; Συλλογικά δεν έχει τίποτα από αυτά... Όλα βασίζονται στο... φιλότιμο του ενός αντί να βασίζονται στην ομαδικότητα και τη συλλογική δουλειά με πλάνο, όραμα και ρεαλιστικούς στόχους... Άγνωστες λέξεις για όλους μας...

Εμεις είμαστε το εργατικό δυναμικό με πέντε πτυχία και δέκα masters που απολαμβάνει αραχτό το καφέ του στη παραλία και μετά παει vogue και villa mercedes για after καταστασεις με δανεικά από τη... γιαγια έχοντας φτάσει τα τριάντα και διαμαρτύρεται κιόλας γιατί ανεβαίνει η τιμή στα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια...

Αυτό συμβαίνει όταν ένας ολόκληρος λαός έχει μεγαλώσει με τη νοοτροπία του «είμαι μάγκας και το κέφι μου θα κάνω...» και φτάνουμε στο σημείο «τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια» να μας κλείνουν.. τα καλύτερα τα σπίτια... (τώρα την Ελλαδα... σπίτι δεν τη λες αλλά ας το παραβλεψουμε...) και να χρωστάμε κιόλας... βάζοντας υποθήκη μια ολόκληρη χώρα που θα μπορούσε να πετυχαίνε πολλά αν,αν, αν... Μη σας κουραζω άλλο... Η συνέχεια επί της οθόνης στα... δελτία των εννιά...


[πηγές εικόνων: [femail.gr, philos]

Sent from my iPhone

Σκέψεις | Ντροπή μας, ντροπή σας, ντροπή τους...


26η Μαρτίου σήμερα και μετά από πολύ καιρό έχω την ανάγκη να καταγράψω προβληματισμούς... Δυστυχώς και πάλι η αφορμή δεν είναι ένα θετικό γεγονός... Αν και η έννοια του τι χαρακτηρίζουμε ως θετικό ή αρνητικό είναι υποκειμενική. Σωστά;

Σήμερα λοιπόν στο Twitter (και ίσως και στα δελτία των 9) κυριαρχεί το επίμαχο βίντεο από τη παρέλαση των ειδικών δυνάμεων του Ελληνικού στρατού (ΟΥΚ - «βατραχάνθρωποι») το οποιο μπορείτε να... θαυμάσετε παρακάτω:


Ποια ήταν η αρχική σας αντίδραση όταν το ακούσατε; Εμενα λοιπόν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό ήταν η λέξη «ντροπή» και μάλιστα σε όλα τα πρόσωπα

«ντροπή μας, ντροπή σας, ντροπή τους...»

Ντροπή μας γιατί αν παρατηρήσετε το παρισταμενο πλήθος δεν αντιδρά, δεν έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί τους, δεν διαφοροποιείται από τη μάζα, τον όχλο... Μερικοί μάλιστα επαινουν αυτή τη στάση η οποία είναι στάση ζωής και δεν περιορίζεται μόνο στις απόψεις περί εθνικοφροσυνης αλλά επεκτείνεται και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής τους ζωής... Αυτό είναι που με ανησυχεί...

Ντροπή σας κύριοι ανώτεροι των ΟΥΚ. Με αυτό το τροπο πιστεύετε πως θα «εκπαιδευσετε» νέους... πολεμιστές για το... καλό της πατρίδας;

Μια πατρίδα η οποία έχει ως πρώτο θέμα τις αερομαχιες και τα... τσαλιμάκια των τουρκικών φτεγατων με τις... «αβλαβείς διελεύσεις» τους μέχρι το Σουνιο;...

Άραγε έκλεισε η συμφωνία για την αγορά νέων φτεγατων ή θα μας βομβαρδιζετε για πολύ καιρό ακόμη με την υποτιθέμενη κρίση στο Αιγαιο και τις προκλήσεις των... μόνιμων εχθρών μας; Θέλετε να πάρουμε τη πρωτιά και στις εξοπλιστικές δαπάνες; Δεν σας φτάνει η πέμπτη θέση παγκοσμίως σε αγορά πολεμικού υλικού για ένα πόλεμο που δεν πρόκειται να γίνει ποτέ; Εδώ δεν έγινε στα Ιμια θα γίνει τώρα;

Ντροπή τους γιατί όπως φενεται αν και ζούμε στο 2010 έχουμε ξεχάσει πλέον έννοιες όπως αξίες και ιδανικά... Οι αξίες λοιπόν και τα ιδανικά δεν περιλαμβάνουν ούτε «στολές από... δερματα» καθε ανθρώπου που δεν είχε την τιμή να γεννηθεί Ελληνας. Εδώ που τα λέμε κύριοι για μένα δεν είστε Ελληνες! Δεν το αξιζετε...

Βέβαια θα μου πείτε ο καθένας έχει τις δικές του αξίες και αυτές πρεσβεύει... Ίσως να έχετε και δίκιο αλλά εγώ σήμερα για άλλη μια φορά αισθάνθηκα ντροπή... Εις το επανιδείν...


Sent from my iPhone

Σκέψεις | We're Adults?...

Το να είσαι 24 χρονών και να δουλεύεις σε ΚΑΠH;... Όχι και τόσο καλή ιδέα! Το να είσαι 24, να δουλεύεις σε ΚΑΠΗ και η μεγαλύτερη φοβία σου να είναι τα γηρατειά; Καθόλου καλή ιδέα. Το να είσαι 24, η μεγαλύτερη σου φοβία να είναι τα γηρατειά γιατί είσαι πεπεισμένος ότι θα καταντήσεις μόνος σε ένα υπόγειο με πολλές γάτες, και να σε βάζουν να δουλέψεις στο πρόγραμμα «Κοινωνική Μέριμνα» του ΚΑΠΗ, έχοντας ως κύριο στόχο να πείσεις τα μοναχικά ηλικιωμένα προστατευόμενα μέλη ότι η ζωή τους είναι μια χαρά; Ωπ! Αυτή είμαι εγώ!

Όταν ήμουν ασκούμενη κοινωνική λειτουργός μας είχαν ζητήσει να γράψουμε σε ποιο πλαίσιο επιθυμούσαμε να πραγματοποιήσουμε τη πρακτική μας άσκηση. Μπορούσαμε να δηλώσουμε ως 5 πλαίσια και από τη σχολή θα μας τοποθετούσαν σε ένα από τα δύο πρώτα, αν ήταν εύκολο. Εγώ απλά είχα γράψει με κεφαλαία γράμματα: «όχι σε ΚΑΠΗ ή γηροκομεία ή Βοήθεια στο Σπίτι».

Οι περισσότεροι ωστόσο, θα νομίζουν ότι είναι θετικό να δουλεύεις σε ένα χώρο όπου ο νεότερος άνθρωπος σε περνάει 50 χρόνια. Δεν σε αφήνει να πάθεις κρίση ηλικίας, θα πείτε. Αυτό δεν είναι εντελώς λάθος, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν μέλη του ΚΑΠΗ που αποκαλούν 40χρονους συναδέρφους μου «πιτσιρίκια».

Ίσως στους φυσιολογικούς ανθρώπους να λειτουργεί και έτσι. Αλλά επειδή στο δικό μου μυαλό υπάρχει μια αναρχία και μια διαστροφή, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα. Θέλω να πω, ακούγοντας όλη μέρα συζητήσεις για οστεοπόρωση, πίεση, ζάχαρο, κλπ, αρχίζεις και ανησυχείς. Αν δεν είχα φοβία για τους γιατρούς, θα έτρεχα για εξετάσεις κάθε τρεις και λίγο. Αλλά επειδή στη κλίμακα των φοβιών μου υπερέχει ο τρόμος για τους γιατρούς από τον τρόμο για να μην έχω κάποια αρρώστια, γλιτώνω τις διαδρομές στα νοσοκομεία. Και μένω με την αγωνία.

Εξωτερικά κανείς δε θα καταλάβαινε ότι έχω τέτοια θέματα.

Στη δουλειά σκάω με το τζινάκι μου, τα κόκκινα σταράκια μου, το i-pod στα
αυτιά. Μια κοπέλα της ηλικίας μου. Αλλά πόσες φορές έχω νιώσει ένα με τους
παππούδες εκεί μέσα!




Δε θα μιλήσω για την έλλειψη όρεξης που με διακρίνει και με εμποδίζει να κουνηθώ, σε αντίθεση με τα δραστήρια μέλη μας. Αυτό μπορεί να το αποδώσει κανείς στο ότι εγώ κουράζομαι γιατί εκεί είναι η εργασία μου. Θα πω μονάχα ότι μου έχει τύχει να κάνω συμβουλευτική σε περιστατικό μου, να τον ακούω να αναλύει πόσο δύσκολα τα φέρνει βόλτα οικονομικά, και στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάνω τους εξής υπολογισμούς:

...από τα 1000 ευρώ που παίρνω, πόση σύνταξη θα δικαιούμαι? Να θυμηθώ να το ψάξω… Πόσα θα μου φεύγουν και μένα στο νοίκι? Και γω τα βράδια με γιαουρτάκι θα τη βγάζω γιατί δε παλεύεται αλλιώς. Ε δε θα χω και παιδιά να βοηθάνε. Τελικά να που χρειάζονται τα παιδιά!

Τουλάχιστον να μη τα έχω χαμένα. Λες να πάθω καμία άνοια; Μοιάζω με άτομο που μπορεί να πάθει άνοια, άσε που ήδη ξεχνάω…Το πρωί έκανα μισή ώρα να βρω το hands-free…

Αυτή η δουλειά μου έχει βγάλει όλες τις ανασφάλειες στην επιφάνεια… Και γω τις ανασφάλειες μου τις προτιμώ κλεισμένες και κλειδωμένες σε ένα σκοτεινό μέρος, να τις αφήνω να με πνίγουν μέχρι να "φλιπάρω" εντελώς και να σκοτώσω κάποιον ή κάτι τέτοιο.




Άλλες πάλι φορές νιώθω εντελώς μωρό και αυτό είναι που μου κάνει άνω κάτω το μυαλό. Οι γονείς μου με αποκαλούν ακόμα «η μικρή», σε σχέση με την αδερφή μου που είναι 27. Η μαμά μου, μου αλλάζει ακόμα τα σεντόνια γιατί δε πιστεύει ότι μπορώ και μόνη μου (μπορώ αλλά βαριέμαι), ο μπαμπάς μου, μου λέει ακόμα την ίδια ατάκα όταν φεύγει από το σπίτι, όπως στα 12 μου: "πρόσεχε μη βάλεις καμιά φωτιά!", και η αδερφή μου είμαι σίγουρη ότι πιστεύει ότι κανένα αγόρι δε μου έχει πιάσει το χέρι ακόμα.
Και ενώ μερικές φορές μπορεί να με εκνευρίζουν και να τους φωνάζω ότι είμαι 24, έχω τελειώσει το σχολείο, το Πανεπιστήμιο, έχω ζήσει 4 χρόνια μόνη μου στη Κομοτηνή

...και κατά συνέπεια ΞΕΡΩ να αλλάζω σεντόνια…βέβαια εκεί είχα βάλει 2 φορές φωτιά προσπαθώντας να μαγειρέψω…αλλά αυτό ο μπαμπάς μου δε θα το μάθει ΠΟΤΕ οπότε whatever... άλλες πάλι φορές, τις περισσότερες, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να πράττει ακόμα ως μωρό.


Τη πρώτη μέρα στη δουλειά, ο προϊστάμενος μου, μου έδειξε το χώρο που θα κάθομαι. Μόλις βρέθηκα μόνη μου έκανα κάνα δυο σβούρες στη καρέκλα και η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Ωραία! Θα παίζω γραφείο!» Και άρχισα να βάζω υπογραφές σε μία κόλλα χαρτί. Ακόμα και σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά από κείνη τη μέρα, καμιά φορά που δε με βλέπει κανείς βάζω τα γυαλιά μου (ηλίου γιατί δεν έχω άλλα) και με τη βοήθεια του κοντινότερου στυλό παίρνω πόζες αλλά Έλλη Στάη για έναν αόρατο φωτογραφικό φακό.

Κάνω και χειρότερα αλλά μάλλον έχω ήδη αγγίξει τα όρια του too much information…Πάντως εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι σε τόσα πολλά θέματα νιώθω ακόμα παιδί. Και δεν εννοώ μόνο τις δουλειές του σπιτιού ή το ότι πρέπει να κάνω πλέον φορολογική δήλωση και να πληρώνω μόνη μου το λογαριασμό του τηλεφώνου μου.

Εννοώ ότι υπάρχουν στιγμές όπως το να βρίσκεσαι αντιμέτωπη με το περιστατικό σου που δεν έχει να φάει και περιμένει να το καθοδηγήσεις πώς να βγάλει το τάδε επίδομα…ή στιγμές που στην πέφτει ένας ανώμαλος στο δρόμο και αναγκάζεσαι να τρέξεις γιατί φοβάσαι, ή που αυτός που σου άρεσε τόσο καιρό και νόμιζες ότι απλά το πήγαινε αργά γιατί ενδιαφερόταν πολύ για σένα, σου αποκαλύπτει ότι έχει και μια άλλη σχέση αλλά θέλει και σένα ταυτόχρονα, που σκέφτεσαι :

Γιατί με τρελαίνετε με όλα αυτά;;; Αυτά δε μπορώ να τα λύσω εγώ, είμαι μικρή
ακόμα! Η δική μου ζωή θα έπρεπε να είχε και άλλο ροζ, πρίγκιπες και νεράιδες,
βόλτες στο πάρκο, παιχνίδι, αθωότητα…




Είναι πολύ άγρια τα πράγματα στο κόσμο των μεγάλων, γι’αυτό θα παραμείνω πιτσιρίκι όσο με παίρνει ακόμα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω στη δουλειά ακούγοντας δυνατά μουσική στο i-pod μου, χοροπηδώντας με τα σταράκια μου, δεχόμενη με ευχαρίστηση τους χαρακτηρισμούς των μελών όπως: «παιδάκι», «μωρό», «μικρό» κλπ.


Και ποιος ξέρει, μπορεί με τον καιρό να αρχίσει το μυαλό μου να λειτουργεί λίγο πιο ορθόδοξα και να αντλώ τα θετικά του να είσαι 20 something και να εργάζεσαι με ηλικίες 70-80-90 something. Μη παραβλέπουμε άλλωστε και τις σπιτικές μαρμελάδες που μας κερνάνε… ;) Απ’τα θετικά της δουλειάς!

Guest post by Ntina
[πηγή εικόνας]

Στιγμές | Στο λεωφορείο...

Τετάρτη απόγευμα... Επιστροφή στη Θεσσαλονίκη... Το λεωφορείο σχεδόν άδειο... λιγοστοί οι συνεπιβάτες... Απέναντι μου κάθεται ένας κύριος γύρω στα εξήντα πέντε... Έχει ιδιαίτερη φυσιογνωμία... Κάθεται σταυροποδι... Με κοιτά με ένα βλέμμα απορίας... Αναρωτιέται, προβληματίζεται...

Βλέπει απέναντι του ένα νεαρό με λευκά ακουστικά στα αυτιά να πληκτρολογει σε μια οθόνη ενός κινητού... Τον κοιτάζω, με κοιτάζει και εκείνος... Τελικά βγάζει την εφημερίδα από το καφέ χαρτοφύλακά του και ξεκινάει την ανάγνωση της ενώ εγώ συνεχίζω να γράφω αυτό το σημείωμα στο iPhone και ακούω τα αγαπημένα μου μουσικα κομμάτια από την on the go playlist του κινητού.

Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Αλεξίου Χαρούλα

Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας
Και άσκοπης προσπάθειας να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλοι εμείς
Πάντα γι’ άλλα μιλάμε – Πάντα γι’ άλλους μιλάμε
Πάντα γι’ άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε
έτσι ξεχνάμε...


Με ξανακοιτάζει και αμέσως μετά συνεχίζει να διαβάζει... Τι περίεργη και ταυτόχρονα όμορφη στιγμή.... Έχει ένα ιδιαίτερο στυλ, φοράει γυαλιά και έχει γκρίζα καλοχτενισμένα μαλλιά. Το μπλε σκούρο κοστούμι του και ο χαρτοφύλακας του, τον κάνουν ιδιαίτερο στα ματιά μου...

Αλλάζει φυλλο στην εφημερίδα, τη διπλώνει και συνεχίζει το διάβασμα ενώ εγώ διαβάζω τα τελευταία νέα και σχόλια στο twitterific... Τα νέα που ο συμπαθής κύριος θα διαβάσει -πιθανότατα- αύριο στην εφημερίδα σε ένα ακόμη ταξίδι του με το λεωφορείο...

Μεγάλωσα
Σύνδεση ‘’otenet’’
Γλυκά απ’ το ‘’Palette’’
Μετά στα ‘’Silhouette”
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαϊ
Τα όνειρα σε σύνθλιψη, αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυαγό
Πάμε γι’ άλλα
μια ζωή πάμε γι΄άλλα
Βάλτο στα πόδια – πονάει πολύ
Σε φτύνω σε φιλώ – δε σε πάω μα σ’ αγαπώ
Παράνοια – διάνοια – επιφάνεια
Επιφάνεια – επιφάνεια – επιφάνεια
Στεριά – Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα…καυτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα καλά μου δάκρυα – Βιολογικός καθαρισμός
Πάντα γι’ άλλα μιλάμε - Πάντα γι’ άλλους μιλάμε...



[πηγή εικόνας]

Σκέψεις | Πρωταγωνιστές ζωής...

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου
Ημέρα αποφοίτησης για τους συμφοιτητές μου... Ημέρα ανεξαρτησίας για πολλούς, ημέρα μιας νέας αρχής για άλλους... Πολλοί έχουν ήδη φύγει... Έχουν ήδη ξεκινήσει ένα νέο κύκλο στη ζωή τους εκτός Ελλάδας με όρεξη για δουλειά και όνειρα, πολλά όνειρα... Για ένα καλύτερο αύριο τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά... Άλλωστε η εκπαιδευτική διαδικασία δεν τελειώνει στα στενά όρια ενός κύκλου σπουδών... Συνεχίζεται κυρίως εκτός αυτού... Τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει...

Στο σημείο αυτό στροβιλιζουν στο μυαλό μου τα λόγια της κ. Κωνσταντινας Κούνεβα από τη συνταρακτικη συνέντευξη που παραχώρησε στους "πρωταγωνιστες" του Σταύρου θεοδωράκη. Μια συνέντευξη που με καθηλώσε... και μαζί με εμένα όλους όσους ειχαν τη τυχη -ή ατυχια - να τη παρακολούθησουν χθες το βράδυ...
Τύχη και ατυχία μαζί γιατί πολύ σπάνια, πλέον, στην ελληνική τηλεόραση βλέπεις και ακούς... την αλήθεια.
Μια αληθεια που έπρεπε να περάσουν πολλοί μήνες και χαρακτηριστική αδιαφορία από τη πολιτεία για να αναγνωριστεί σε αυτή τη γυναίκα η φρυκαλαιοτητα του μαρτυρίου που τράβηξε από το... εκείνο το "χέρι" που τη περιελουσε με βιτριολι και κατέστρεψε το πρόσωπο και το σώμα της... Όχι όμως τη ψυχή της και τα ονειρα της...

Ακουγωντας τη φωνή της ηρωίκης αυτής γυναίκας να προσπαθεί να βγει μέσα από τη τραχειοστομια... ένας κόμπος δημιουργούνταν και στο δικό μου λαιμό γιατί κάθε της φράση, κάθε της σκέψη ήταν μια γροθιά στο στομάχι... Γιατί αυτή η γυναίκα παρ όλα όσα πέρασε και συνεχίζει να περνάει στο δωμάτιο του Ευαγγελισμού δεν σταματάει να παραδίδει μαθήματα ήθους και αξιοπρέπειας...


Πως αλλιώς μπορώ να χαρακτηρίσω τη στάση της απέναντι στον δημιο της... τον οποίο όχι μόνο δεν κατηγορεί για ότι της προκάλεσε αλλά έχει το κουράγιο να πει ότι εκείνος είναι σε πολύ πιο δύσκολη θέση από εκείνη καθώς...

«οποίος επιτειθεται δέχεται πολλαπλάσια χτυπήματα στη συνέχεια από τον ίδιο του τον εαυτό...»...

Πόσο δίκιο έχει... Ακόμη και τώρα όταν τη ρωτούν αν σκέφτεται να φύγει από την Ελλάδα απαντά πως δεν αισθάνεται ξένη στη χώρα μας... Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα εγώ ξένος στην ίδια μου τη χώρα...

Ντραπηκα γιατί αυτή η γυναίκα αγαπά τη χώρα μας και ότι αυτή θα έπρεπε να πρεσβεύει βάση της ιστορίας της περισσότερο από εμάς... Τους Έλληνες!

Η Κωνσταντίνα κούνεβα είναι μητέρα ενός μικρού παιδιού το οποίο δεν μπορει να διακρίνει με τα ματιά γιατί βλέπει μόνο σκιές και φως... Αλλά το βλέπει και το φροντίζει με τα ματιά της ψυχής, της μητέρας...

«ακούει τα βήματα του, αντιλαμβάνεται τον ήχο των παπουτσιων του και καταλαβαίνει τη παρουσία του...»...

Δεν ζητάει πολλά! Θέλει να γινει και πάλι... Μητέρα για το παιδί της...



Όσο περνάει η ώρα και ακούς αυτή τη γυναίκα να αναλύει τη φιλοσοφία της, τις σκέψεις της περί κομμάτων, Δημοκρατίας, ελευθερίας, αξιών... Αισθάνεσαι πολύ λίγος... Όσα πτυχία και αν έχεις κορνιζαρισμενα... Γιατί εσύ ποτέ μέχρι τώρα δεν είχες σκεφτεί έτσι... Ποτέ δεν διαβασες ένα βιβλίο... Δεν ασχοληθηκες με κάτι διαφορετικό πέρα από το... Next top model και την επιδίωξη της προσωπικής προβολής όχι με τις πράξεις αλλά με τα λόγια...

Αυτό που της λείπει περισσότερο από όλα εκτός από την οικογένεια της είναι τα βιβλία της... Δεν μπορεί να τα διαβάσει πλέον... Ας αρχίσουμε να διαβάζουμε εμείς λοιπόν... για εκείνη...

Ακούει μουσική στο δωμάτιο του νοσοκομείου και αναρωτιέται αν θα μπορέσει να γυρίσει για να κάνει Γιορτές με την οικογένεια της στο σπίτι της... Και μετά να ξαναγυρίσει στον Ευαγγελισμό για τις δέκα ακόμη επεμβάσεις που πρέπει να κάνει για να αποκτήσει καλύτερη ποιότητα ζωής... Μιας ζωής που κερδίζει με το θάρρος και την επιμονή της κάθε ημέρα που περνάει με το σπαθί της...

Το κράτος, η πολιτεία θεωρεί με το να της παραχωρήσει ένα νέο σπίτι ότι έκανε το χρέος του και έδειξε το κοινωνικο του πρόσωπο... Τι λέτε; Εκανε το χρέος του; Αυτο έπρεπε να κάνει; Που ήταν όλο αυτό το διάστημα; Τωρα θα μου πείτε -και με το δίκιο σας- εδώ δεν ασχολήθηκαν τα μέσα... ενημέρωσης θα ασχοληθεί η πολιτεία; Δυναμεις αλληλοεξαρτωμενες...

Αυτοί που ασχολήθηκαν ήταν οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας... Μιας χώρας όμως που θέλει να καμαρώνει για το... Νεο μουσείο της ακροπολης... γιατί πολύ απλά δεν είναι ικανή να φτιάξει μια νέα... Ακρόπολη! Δυστυχώς, δεν έχουμε τη παιδεία για κάτι τέτοιο πλέον...


Μια παιδεία που έχει όμως μια... καθαρίστρια από τη Βουλγαρία... που ήρθε στη χώρα μας για να εργαστεί τίμια... Και να παλέψει για καλύτερες συνθήκες εργασίας τόσο για εκείνη όσο και για όλους τους συναδέλφους της... Προσπάθησε να εξασφαλίσει ένα καλύτερο κόσμο για το παιδί της... Αλλά εμείς προσπαθήσαμε να τη φυμωσουμε, να της κλείσουμε το στόμα... Γιατί έχουμε μάθει αλλιώς... Έχουμε άλλη νοοτροπία...

Ε, λοιπόν προτιμώ να υιοθετησω τη νοοτροπία μιας... ξένης για να μην
αισθάνομαι... Ξένος στην ίδια μου τη πατρίδα...

Εύχομαι καλή σταδιοδρομία σε όλους και όλες που θα πάρουν σήμερα στα χέρια τους το πτυχίο τους και τους εύχομαι να αποκτήσουν πολλά... πτυχία από τη ζωή στη μετέπειτα πορεία τους τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό... Άλλωστε όλοι στο τέλος εδώ επιστρέφουμε... στη «μικρή αλλά τόσο μεγάλη Ελλάδα»...

Fires 2009 | Στο ίδιο έργο θεατές...

Σκέψεις | Αναζητήσεις, περιπλανήσεις, εξομολογήσεις...



Είναι στιγμές που νιώθεις τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά... γελάς, κάνεις αστεία... Αν και είσαι νευριασμένος και η οργή σου φένεται στο τόνο της φωνής σου και στις αντιδράσεις σου λατρέυεις το τρόπο με τον οποίο η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής αντιδρά στα λόγια σου, στα συναισθήματα σου... εσύ συνεχίζεις να φωνάζεις, να εκφράζεις το θυμό σου χωρίς να καταλαβαίνεις ότι φωνάζεις... παρ όλα αυτά το διασκεδάζεις και εσύ και εκείνη...

Όλα φαίνονται τόσο όμορφα μέχρι που λες μια κουβέντα και όλα χάνονται... μια κουβέντα που - βλακωδώς θα πουν μερικοί - λες χωρίς να σκεφτείς ότι θα ενοχλήσει... Λάθος! Μεγάλο λάθος! Γιατί ξέρεις από πριν ότι η κουβέντα αυτή θα ενοχλήσει... σου το έχει τονίσει επανειλημένως αλλά εσύ κάθε φορά κάνεις το ίδιο λάθος...

Παρ όλα αυτά μπορεί να το επαναλάβω και στο μέλλον... όχι επίτηδες αλλά γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου... πολλές φορές σκέφτομαι πολύ και δεν εκφράζω τις σκέψεις μου - και πάλι γίνομαι κουραστικός... αλλά με άλλο τρόπο - και άλλες φορές όταν αισθάνομαι άνετα και οικεία με το συνομιλητή μου χάνω τον έλεγχο - για πολλούς - και εκφράζομαι με... "φρικτό" τρόπο...

Ίσως είναι ένα πρόβλημα επικοινωνίας δικό μου... αλλά δεν το αντιλαμβάνομαι με αυτή τη λογική... Κάθε άνθρωπος έχεις τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του... κανείς δεν είναι τέλειος... Όλοι μας έχουμε κάποια στοιχεία στο χαρακτήρα μας που θα θέλαμε να αλλάξουμε... Συνήθως όμως την αλλαγή αυτή την αντιλαμβανόμαστε λανθασμένα.

Θα ήταν πολύ εύκολο για μένα να πω "δεν θα το ξανακάνω" αλλά θα έλεγα ψέματα... γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι θα κρατήσω την υπόσχεση μου... γιατί πολύ απλά ο χαρακτήρας μου δεν μου εγκυάται κάτι τέτοιο... Το ξέρω ότι δεν είμαι τέλειος, έχω ελαττώματα... πολλά... και προσπαθώ συνεχώς να τα βελτιώσω... και ΕΣΥ με βοηθάς να τα εντοπίσω και να ασχοληθώ μαζί τους... αλλά έχω και προτερήματα... Μπορεί για άλλους να είναι πολλά για άλλους να είναι λίγα... δεν πρέπει να μας απασχολεί ιδιαίτερα... ο κάθε άνθρωπος - όλοι μας - έχει το δικό του χαρακτήρα και τις δικές του αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος του...

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε είναι να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τις αντιδράσεις και τις πράξεις μας στο τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο συνομιλητής μας... Για μένα αυτή είναι λανθασμένη αντίδραση... γιατί κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικό χαρακτήρα... Το μόνο που μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε είναι να δείχνουμε σεβασμό στο συνομιλητή μας... και να του δείχνουμε με τις πράξεις μας ότι ακόμη και όταν πούμε κάτι άσχημο για εκείνον ότι δεν το εννοούσαμε... Τώρα θα μου πείτε "στα λόγια όλοι καλά τα λέτε, οι πράξεις μετράνε..." και έχουν δίκιο...



Μπορεί για άλλη μια φορά να εκφράστηκα "φρικτά"... και να χάλασα την εικόνα του "τέλειου" που θέλετε να βρείτε στο πρόσωπο ενός άντρα αλλά αυτός είμαι... ποτέ δεν είπα ότι είμαι τέλειος... και ούτε πρόκειται... αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι ούτε "φλωράκι" άσχετα αν πολλές αντιδράσεις μου δεν είναι στα πρότυπα της "Αντρίλας και της βαρβατίλας" του αντίστοιχου άρθρου της Σοφίας...

Ναι ακούω Πλούταρχο και Ρουβά... όπως ακούω και όλους τους υπόλοιπους έλληνες τραγουδιστές... Ναι κλαίω συχνά... πολλές φορές χωρίς προφανή λόγο... Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω και εγώ ο ίδιος γιατί βουρκώνω... δεν πειράζει... υποσηνείδητα μπορεί να το έχω ανάγκη και να μη το καταλαβαίνω... Ναι μπορεί ένα βιντεάκι να με κάνει να κλάψω ακόμη και αν δεν απευθύνεται σε μένα... γιατί μου αποκαλύπτει πολλά συναισθήματα... από το δημιουργό του...

Ναι μεγάλωσα και ζω σε χωριό... Πολλές φορές σκέφτηκα ότι θα ήθελα να ζω κάπου αλλού... Λάθος! Αγαπώ το τόπο μου... όπως ο καθένας μας αγαπά το μέρος όπου μεγάλωσε... όλοι μας κουβαλάμε αναμνήσεις... δεν έχει σημασία αν είναι θετικές ή αρνητικές... είναι αναμνήσεις που μας δένουν με ένα μέρος... όπως δέθηκα και με τη Νάουσα... Τέσσερα χρόνια από τη ζωή σου δεν διαγράφονται εύκολα...

Έζησα πολλά σε αυτή τη πόλη... Θα μπορούσα να ζήσω ακόμη περισσότερα... αν άφηνα τον εαυτό μου πιο ελεύθερο... αλλά δεν μετανιώνω... Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου... δεν αλλάζει... Μπορεί τα δάκρυα μου όταν αποχαιρετούσα τους συμφοιτητές μου να θεωρήθηκαν ως άλλη μια ένδειξη "χαζοαισθηματισμού" και αδυναμίας... Δεν με απασχολεί... Δηλαδή μπορεί να με απασχολεί αλλά θα το αντιμετωπίσω και αυτό...

Μπορεί οι πολλές φωτογραφίες που βγάζω να είναι άλλη μια ένδειξη ότι δεν ζω τη στιγμή αλλά ότι φοβάμαι ότι θα τη χάσω... γιαυτό και την αποθανατίζω για να... τη θυμάμαι... ίσως... κάποτε δεν έβγαζα καθόλου φωτογραφίες... Μπορεί να είμαι "ψώνιο"... μπορεί και να έχω τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση που να θέλω να αυτοεπιβεβαιώνεται ο εγωισμός μου μέσα από τις φωτογραφίες... Ίσως να ισχύει και αυτό...

Όπως καταλαβαίνετε έχω πολλά ελαττώματα... Αν σκεφτώ θα βρω αρκετά ακόμη... Αλλά ποιος θεωρεί τον εαυτό του τέλειο; Τι κλισέ φράση... αλλά έτσι είναι... Αγαπάμε τους ανθρώπους για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα θέλαμε να είναι... Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας...

Είχα να γράψω παραπάνω από ένα μήνα... το τελευταίο διάστημα ξεκινούσα να γράψω κάτι και το άφηνα στις πρώτες γραμμές... Δεν είχα έμπνευση... έτσι νόμιζα τουλάχιστον... Πάλι έκανα λάθος! Συγνώμη αν σας κούρασα με τις σκέψεις μου... που μπορεί και να μην βγάζουν και κανένα νόημα στο τέλος...

Καλό σας βράδυ...

Σκέψεις | Αυτοεκτίμηση, καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου...


«Εκτιμώ τον εαυτό μου» σημαίνει ότι έχω μια θετική εικόνα του εαυτού μου ως ένα άξιο, ικανό και αγαπητό άτομο. Πόσοι, αλήθεια νοιώθουμε έτσι;

  • Η αληθινή αυτοεκτίμηση απαιτεί ειλικρινή αντίληψη των δυνατοτήτων αλλά και αποδοχή των αδυναμιών μας.
  • Συχνά πίσω από τη διαρκή αγωνία ενός ατόμου να αποδείξει την αυτοαξία του, κρύβεται μια βαθύτατη αίσθηση ανεπάρκειας.
  • Συγχωρείστε τον εαυτό σας για πιθανόν άστοχες επιλογές του παρελθόντος και δείτε τις σαν ευκαιρίες για μάθηση και αυτοεξέλιξη.

  • [Blog "Ροή"]

    «Οι υπόλοιποι δεν μας προσθέτουν και δεν μας αφαιρούν τίποτα. Μονάχα είναι
    καθρέφτες
    οι οποίοι μας δείχνουν αυτό που έχουμε και αυτό το οποίο μας λείπει.»

    • «Κάθε φορά που βρίσκεστε στην πλευρά της πλειοψηφίας, είναι στιγμή να κάνετε μια παύση και να συλλογιστείτε» (Μάρκ Τουέην)
    • «Κάποιος είναι αυτό που αγαπά, όχι αυτό που οι άλλοι αγαπούν» (Τσάρλι Κάουφμαν)
    • «Μόνο αν νιώθω αξιόλογος για αυτό που είμαι μπορώ να με αποδεχτώ, μπορώ να είμαι αυθεντικός» (Χόρχε Μπουκάι)
    • «Η εμπειρία δεν είναι αυτό που μας συμβαίνει, αλλά η ερμηνεία που κάνουμε σε αυτό το οποίο μας συμβαίνει» (Άλντους Χάξλει)

    [ Anatomía de la Autoestima - Blog "Konstantinito"].


    Τι κερδίζουμε όταν έχουμε υψηλή αυτοεκτίμηση;

    • Είμαστε και νιώθουμε αυτόνομοι, όχι εξαρτημένοι από τους άλλους ή έρμαια των περιστάσεων.
    • Εχουμε πιο συχνά επιτυχίες σε όλους τους τομείς.
    • Παίρνουμε πρωτοβουλίες και δεν φοβόμαστε να δοκιμάσουμε νέες δραστηριότητες ή να κάνουμε αλλαγές.
    • Εχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και δεν μας αποθαρρύνουν εύκολα οι δυσκολίες.
    • Αναλαμβάνουμε μόνο τις ευθύνες που μας αναλογούν, δεν είμαστε «θύματα».
    • Αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση της καθημερινότητας.
    • Διαχειριζόμαστε και ξεπερνάμε τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).
    • Ξέρουμε να παίρνουμε, αλλά και να δίνουμε θετικά συναισθήματα στους συνανθρώπους μας.

    ["Η αξία της αυτοεκτίμησης" - Enet.gr]

    Τεχνικές για Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης
    • Κάνω μία λίστα με τα θετικά μου χαρακτηριστικά. Αν επιμένω να καταγράψω και τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκω τη θετική τους όψη.
    • Καταγράφω τα θετικά της κάθε ημέρας και το θετικό συναίσθημα που είχα.
    • Κάνω μία λίστα με τα επιτεύγματά μου, τις επιτυχίες μου, ό,τι κάνω καλά, ό,τι καταφέρνω, από τα πιο σημαντικά ως τα πιο ασήμαντα.
    • Καταγράφω τις γκάφες ή τις αποτυχίες μου και βρίσκω την αστεία τους πλευρά.
    • Γράφω το πώς θα ήθελα να νιώθω ή τι θα ήθελα να κάνω και το θυμίζω στον εαυτό μου π.χ. 'είμαι άξιος', 'φροντίζω τον εαυτό μου', 'αρέσω στους φίλους μου'.
    • Κάνω μία λίστα με τα στοιχεία που μου αρέσουν στον εαυτό μου: «Μου αρέσω γιατί....»
    • Καταγράφω τρόπους με τους οποίους θα νιώσω καλύτερα, που δεν κοστίζουν σε χρήμα ούτε έχουν σχέση με φαγητό, π.χ. να κάνω μια βόλτα στην εξοχή, να χαζέψω τις βιτρίνες, να χαϊδέψω τη γάτα μου.
    • Σκέφτομαι πράγματα που θα με κάνουν να γελάσω, τρόπους να βοηθάω τους άλλους, λόγους για να γιορτάζω, για τι μπορώ να είμαι περήφανος.
    • Τέλος, κάθομαι παρέα με έναν καλό φίλο και συμφωνούμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον για 10 λεπτά.

    Κλείνοντας, να επισημάνουμε ότι είναι καλό να θυμόμαστε ότι:

    στη ζωή δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε και υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην καταφέρουμε κάτι που θέλουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Εμπόδια υπάρχουν πολλά, αν δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας βάζουμε από μόνοι μας ένα ακόμα...

    ["Αγάπα τον εαυτό σου για να είσαι καλά..." - Cosmo.gr]

    Μερικές πολύ αξιόλογες πηγές για περαιτέρω μελέτη των επιμέρους θεματικών ενοτήτων της Αυτοεκτίμησης παρατίθενται παρακάτω:

    [πηγή εικόνας]

    Σχέσεις | Που πήγαν όλοι οι άντρες;


    Σαν άνθρωπο με διακρίνει μια παντελής έλλειψη ρεαλισμού. Αυτό εν μέρει οφείλεται –και το ομολογώ χωρίς καμία ντροπή- στο ότι μεγάλωσα βλέποντας πολλές σαπουνόπερες. Ξέρετε, αυτόν τον μαγικό κόσμο όπου ένας άντρας ήξερε πώς να φερθεί σε μια γυναίκα. Σε αντίθεση με το πραγματικό κόσμο. Όπου οι πιθανότητες να σου βγει ένας άντρας τόσο καλός, είναι ίδιες με το να σου βγει καλό ένα ρούχο που πήρες στις προσφορές του ZARA. Δηλαδή μηδαμινές.
    Σενάριο πρώτο: Έχεις γνωρίσει έναν ωραίο τύπο. Βγαίνετε αλλά η βραδιά δε τσουλάει. Δεν έχει σταματήσει να γκρινιάζει για το πώς πρέπει να ξυπνάει από τις 7 για τη δουλειά και κουράζεται. Αναπολεί τα φοιτητικά του χρόνια ανακατεύοντας με ύφος οσιομάρτυρα το φραπέ του. Αλλάζεις θέμα επιδέξια και τον ρωτάς για τα ενδιαφέροντα του. Αφού βρίσκει ευκαιρία να γκρινιάξει λίγο ακόμα για την έλλειψη ελεύθερου χρόνου, αναφέρει «τη μουσική» και το clubbing ως χόμπι. Δε σε ρωτά για σένα, καθώς είναι πολύ απορροφημένος να αναλύει διεξοδικά εκείνο το τριήμερο στο Λουτράκι με τους κολλητούς του που είχε πάει στο καζίνο και είχε κερδίσει 200 ολόκληρα ευρώ. Και όταν έρχεται ο σερβιτόρος σε κοιτά χαλαρός και σου λέει: «δε κρατάω λεφτά, πλήρωσε και τα επόμενα δικά μου»…Δεν θα υπάρξουν επόμενα, σκέφτεσαι και δίνεις το 20ευρω στον σερβιτόρο που σας κοιτά περίεργα. Σε αφήνει να γυρίσεις σπίτι με το τρόλεϊ, αφού δεν είσαι στο δρόμο του.

    Σενάριο δεύτερο:
    περιμένεις το κολλητό σου στο Σύνταγμα για καφέ. Αν και οδηγεί, δε θέλει να παίρνει το αμάξι «χωρίς σοβαρό λόγο». Έτσι απορρίπτεται η ιδέα να έρθει να σε πάρει να βγείτε κάπου καλά, και παίρνεις 3 συγκοινωνίες για να τον συναντήσεις στο τόπο και το χρόνο που τον βολεύει. Σε στήνει γύρω στη μισή ώρα. Τον βλέπεις να έρχεται εν τέλει από μακριά και πριν προλάβεις να σκεφτείς πόσο τσαντισμένη είσαι, σημειώνεις νοερά να τον ρωτήσεις τι λακ χρησιμοποιεί-η φράντζα του στέκεται καλύτερα από τη δική σου. Σε πιάνει αγκαζέ και προχωράτε προς τη καφετέρια. Στο δρόμο και ενώ του αναλύεις τα δικά σου, παρατηρείς με την άκρη του ματιού σου ότι χαζεύει τις βιτρίνες. Επιμένει να κάτσει στη θέση που του επιτρέπει να έχει οπτική σε όλο το μαγαζί, αφήνοντας σε να κοιτάς τοίχο. Τέλος, φεύγοντας δε σε πηγαίνει ως τη στάση σου καθώς δεν είναι στο δρόμο του.

    Σενάριο τρίτο: μία από τις κολλητές σου, σου ζητάει μια χάρη: να φιλοξενήσεις για μια νύχτα τον αγαπημένο της ξάδερφο στην επαρχιακή πόλη όπου σπουδάζεις, καθώς το παιδί έρχεται να κάνει το στρατιωτικό του εκεί. Λες ναι περισσότερο από υποχρέωση. Τον υποδέχεσαι στο σταθμό του τρένου για να μη πάρει «το παιδί» (28 χρονών ο τύπος αλλά η κολλητή σου τον αποκαλεί έτσι) μόνο του ταξί. Το «παιδί» φυσικά δε κάνει καμία κίνηση να πληρώσει. Του λες να διαλέξει που θα κοιμηθεί και επιλέγει χωρίς δισταγμό το διπλό κρεβάτι αφήνοντας σου το ράντσο. Επιμένει να τον γυρίσεις στη πόλη, αλλά κουράζεται και σου ζητά αν γίνεται να κρατάς τη σακούλα με τα ψώνια του. Γυρίζετε νωρίς γιατί θέλει να δει το «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Το επόμενο πρωί φεύγει για το στρατόπεδο με το ταξί λέγοντας «θα σε πετάγαμε και σένα στη σχολή σου αλλά δεν είσαι στο δρόμο μας», και σε αφήνει να περπατήσεις.


    Υπερβολές θα πείτε… Σας πληροφορώ ότι μου έχουν συμβεί και τα τρία σενάρια, σε διάφορες παραλλαγές. Όπως και στις φίλες μου. Και έρχομαι να ρωτήσω:

    που πήγαν οι άντρες; Οεο; Από πότε είναι αποδεκτό να μην κουβαλάτε χρήματα για το καφέ που θα πιείτε; Δε σας έχουν μάθει ότι δε στήνουμε ποτέ μια γυναίκα
    μόνη της; Πόσο νορμάλ το θεωρείτε να παρακολουθείτε με μανία κάθε χαζό ριάλιτι; Και τι είναι αυτό που σας έχει πιάσει με τα αμάξια σας και γενικά με το να μη συνοδεύσετε μια κοπέλα έστω ως τη στάση της;
    Είναι βασικός κανόνας παιδιά!

    Ξέρω ότι ζούμε στην εποχή των metrosexual, και ότι ο αγώνας για ισότητα επέφερε κάποιες μεταβολές στις ισορροπίες των σχέσεων των δυο φύλων, αλλά ισότητα δε σημαίνει κάνω τα ίδια πράγματα. Σημαίνει κάνω πράγματα ίσης αξίας. Έτσι, όσο χειραφετημένη και αν είναι μια γυναίκα, όσο προσηλωμένη κι αν είναι στη καριέρα της, αυτό δε σημαίνει ότι δε θα χαρεί αν της στείλεις λουλούδια. Ή ότι δε χρειάζεται να τη γυρίσεις σπίτι της.




    Για την ακρίβεια, αυτές ακριβώς οι «παλιομοδίτικες» κινήσεις είναι που λείπουν και που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την έννοια του «αρσενικού».

    Προσωπικά, δε μπορώ να πάρω στα σοβαρά κάποιον που κοιτάει τις βιτρίνες με μεγαλύτερη λαχτάρα απτή δικιά μου. Άλλωστε, μπορεί τώρα να κοροϊδεύουμε τις σαπουνόπερες, αλλά θυμάστε πόσες καρδιές είχε κάψει ο Ridge Forrester?

    Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

     
    Powered by Blogger