Παγκόσμιο κύπελλο | Μια βόλτα στα σοκάκια της πόλης...

Ο ήλιος έχει κάνει αισθητή τη παρουσία του και οι ακτίνες του κάνουν τη θερμοκρασία να ανεβαίνει σε επίπεδα καύσωνα. Το ηλεκτρονικό θερμόμετρο στη γωνία του πεζοδρομίου δείχνει 34 βαθμούς Κελσίου και η αίσθηση του καύσωνα είναι ορατή σε όλους...

Είναι πέντε το απόγευμα και ξεκινώ για το κέντρο... Το κλιματιστικό στο high και το ραδιόφωνο παίζει καλοκαιρινά beatakia που θα ακουστούν σε όλα τα beach parties φέτος το καλοκαίρι... Μπαίνω στον κύριο ιστό της πόλης, η κίνηση κάνει την εμφάνιση της και τα νεύρα αρχίζουν να κλονίζονται... Αρχικά σκέφτεσαι ότι Θεσσαλονίκη είναι αυτή, λογικό είναι να υπάρχει κυκλοφοριακή συμφόρηση... Μετά φτάνεις Βαρδάρη και ξεκινούν τα περίφημα έργα για το «πιο σύγχρονο μετρό της Ευρωπης»... Έτσι λένε οι ενημερωτικές - διαφημιστικές πινακίδες... Δεν τα λέω εγώ...

Παρ όλη τη κίνηση και τη βαβούρα της πόλης μια βόλτα στα σοκάκια της πόλης πάντα αποτελεί μια ευχάριστη εμπειρία... Κάθε γωνία και μια καφετέρια... Το παγκόσμιο κύπελλο είναι γεγονός οπότε οι νεοαποκτηθείσας LCD τηλεοράσεις - με όσες δόσεις χρειάζονται ώστε η αποπληρωμή τους να συμπίπτει με την ανακύκλωση τους - κάνουν αισθητή τη παρουσία τους. Εναλλακτικά υπάρχει η επιλογή των projectors για θέαση σε μεγαλύτερο πανί άσχετα αν οι projectors είναι τεχνολογίας πενταετίας και δείχνουν μόνο σκιές παρά ποδοσφαιριστές...

Λέτε να μη φταίνε οι projectors αλλά το τηλεοπτικό σήμα της ΝΕΤ; Μπα δεν το πιστεύω άλλωστε η άριστη ποιότητα εκπομπής του σήματος της ΝΕΤ είναι γνωστή σε όλους...

Για να σοβαρευτούμε λίγο, η δημόσια τηλεόραση έχασε μια ακόμη ευκαιρία... Με αφορμή τη μετάδοση των αγώνων του παγκόσμιου κυπέλλου θα μπορούσε να επενδύσει σε αυτό και να μεταδώσει τους αγώνες με ψηφιακό σήμα mpeg4.

Αντί για αυτό συνεχίζουμε να βλέπουμε τα συνήθη «χιονια» στη μετάδοση η οποία συνεχίζει να μεταδίδεται σε 4:3 format. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι LCD TVs με αυτόματη μετατροπή σε 16:9 format να «κοβουν πλάνα» και να μη βλέπουμε το πλήρες τηλεοπτικό σήμα όπως αυτό μεταδίδεται σε όλη την Ευρώπη εκτός από την Ελλάδα... Ας μην αναφερθούμε στην μετάδοση των αγώνων σε ποιότητα HD από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά δίκτυα ούτε φυσικά στη μετάδοση των σημαντικότερων αγώνων του παγκοσμίου κυπέλλου με 3D κάλυψη το οποίο θα δούμε στην Ελλάδα μάλλον μετά το 2100...

Για να επιστρέψουμε στο θέμα μας, η πολύ ζέστη έχει και τα θετικά της καθώς οι υψηλές θερμοκρασίες οδηγούν τις εκπροσώπους του «ασθενούς φύλου» (μύθος...) να ντύνονται με τα απολύτως απαραίτητα... Έτσι λοιπόν έχεις την ευκαιρία να παρατηρήσεις όλες τις τάσεις της φετινής μόδας με κάθε είδους συνδυασμούς χρωμάτων και σχεδίων και όχι μόνο...

Μπλουζάκια, τοπάκια, σορτς, τζινς, φούστες, τσάντες, πέδιλα και πλατφόρμες μετατρέπουν το γυναικείο ντύσιμο σε ιερή διαδικασία και τους άντρες να απορούν πως μπορεί να υπάρχει τόση μεγάλη φαντασία στη γυναικεία μόδα ένδυσης και υπόδησης... ενώ ταυτόχρονα εμείς έχουμε μείνει στα αυστηρά κοστούμια ή στο άλλο άκρο ... στις σαγιονάρες...

Μια βόλτα στο κέντρο της πόλης εν μέσω καλοκαιριού σας διαβεβαιώ πως δεν θα σας απογοητεύσει... Μετά, βέβαια, φεύγουμε για Χαλκιδική όπου και πάμε σε άλλο κεφάλαιο ανάλυσης και καταγραφής... Εις το επανηδείν...

Sent from my iPhone

[πηγή εικόνας] 

Read more »

Fashion icons γένους θηλυκού....

Μπότες, μποτάκια, γόβες, ψιλοτάκουνα, σταράκια... Κινούνται συνεχώς, τρέχουν, βιάζονται... Φουλάρια, κασκόλ... Πολύχρωμα, μονόχρωμα, με σχέδια ή χωρίς αλλά όλα με στυλ και άποψη... Όλα έχουν στυλ αρκεί να μπορείς να το υποστηρίξεις... Να το φοράς και όχι να σε φοράει...

Καπαρντίνες, σκούφοι, καπέλλα, περίεργα, πιο απλά, μίνιμαλ αλλά και εκκεντρικοί συνδιασμοί... Μαλλιά ανέμελα, φράντζες, αφέλειες, μακρύ - κοντό με ανταύγιες ή χωρίς... Μελαχρινό, καστανό αλλά και κόκκινο... Ξανθό σε όλους τους τόνους και τις διαβαθμίσεις... Πόσοι συνδιασμοί και χρωματισμοί κυκλοφορούν γύρω μας...

Τσάντες, τσαντάκια και αλλά συναφή... Χρώμα, δέρμα, στυλ και άποψη... Κάθε μπλούζα και τζιν και ξεχωριστή τσάντα, κάθε φόρεμα και διαφορετικά αξεσουάρ... Πολλά αξεσουάρ... Βραχιόλια, δαχτυλίδια, κοσμήματα...

"Personality is the glitter that sends your little gleam across the footlights and the orchestra pit into that big black space where the audience is" ~ Mae West

Μακιγιάζ... Εδώ έχουμε θέμα... Το πρόβλημα είναι μεγάλο... Μπαίνεις στα Hondos για να πάρεις ένα lip gloss και βγαίνεις με τη πιστωτική στο όριο και σακούλες και στα δυο χέρια με κάθε λογής καλλυντικό... Κρέμα ημέρας, νυκτός, ξημερώματος... Ενυδατική, για τα σπυράκια, για πριν το makeup, για μετά το makeup, για καθαρισμό προσώπου... Βέβαια! Πως να μην θέλεις το καθαρισμό σου αφού έχει προηγουμένως δημιουργήσει ολόκληρη υπερπαραγωγή στο πρόσωπο σου...

Το αξιοπρόσεκτο είναι πως η υπερπαραγωγή αυτή είναι 24ωρη... Ξεκινά το πρωί, συνεχίζεται μέχρι το μεσημέρι και ανανεώνεται με όλα τα extras το βράδυ... Θα μου πείτε και τι μας τα λες όλα αυτά; Χμ, δεν ξέρω... Είδα τόσες πολλές από τις παραπάνω υπερπαραγωγες τις τελευταίες ημέρες που θέλησα να τις καταγράψω...

Μην αγχώνεστε κυρίες μου... Μπορεί να σας κριτικάρουμε, να σας τη λέμε συνέχεια αλλά πάντα μας αρέσουν οι περιποιημένες γυναίκες που έχουν στυλ και το υποστηρίζουν...

Με στυλ όμως! Όχι «μοντελακια» με τα νέα Berska και Zara σε απίθανους και αταίριαστους συνδυασμούς... Απόκριες έχουμε δυο εβδομάδες, όχι όλο το χρόνο...

Σας χαιρετώ.

Υγ. Όχι δεν έκανα το blog fashion magazine... Ούτε έγινα «Κοτέντος»... Καλά «ψώνια»...

[πηγή εικόνας]

Sent from my iPhone

Read more »

Σκέψεις | We're Adults?...

Το να είσαι 24 χρονών και να δουλεύεις σε ΚΑΠH;... Όχι και τόσο καλή ιδέα! Το να είσαι 24, να δουλεύεις σε ΚΑΠΗ και η μεγαλύτερη φοβία σου να είναι τα γηρατειά; Καθόλου καλή ιδέα. Το να είσαι 24, η μεγαλύτερη σου φοβία να είναι τα γηρατειά γιατί είσαι πεπεισμένος ότι θα καταντήσεις μόνος σε ένα υπόγειο με πολλές γάτες, και να σε βάζουν να δουλέψεις στο πρόγραμμα «Κοινωνική Μέριμνα» του ΚΑΠΗ, έχοντας ως κύριο στόχο να πείσεις τα μοναχικά ηλικιωμένα προστατευόμενα μέλη ότι η ζωή τους είναι μια χαρά; Ωπ! Αυτή είμαι εγώ!

Όταν ήμουν ασκούμενη κοινωνική λειτουργός μας είχαν ζητήσει να γράψουμε σε ποιο πλαίσιο επιθυμούσαμε να πραγματοποιήσουμε τη πρακτική μας άσκηση. Μπορούσαμε να δηλώσουμε ως 5 πλαίσια και από τη σχολή θα μας τοποθετούσαν σε ένα από τα δύο πρώτα, αν ήταν εύκολο. Εγώ απλά είχα γράψει με κεφαλαία γράμματα: «όχι σε ΚΑΠΗ ή γηροκομεία ή Βοήθεια στο Σπίτι».

Οι περισσότεροι ωστόσο, θα νομίζουν ότι είναι θετικό να δουλεύεις σε ένα χώρο όπου ο νεότερος άνθρωπος σε περνάει 50 χρόνια. Δεν σε αφήνει να πάθεις κρίση ηλικίας, θα πείτε. Αυτό δεν είναι εντελώς λάθος, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν μέλη του ΚΑΠΗ που αποκαλούν 40χρονους συναδέρφους μου «πιτσιρίκια».

Ίσως στους φυσιολογικούς ανθρώπους να λειτουργεί και έτσι. Αλλά επειδή στο δικό μου μυαλό υπάρχει μια αναρχία και μια διαστροφή, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα. Θέλω να πω, ακούγοντας όλη μέρα συζητήσεις για οστεοπόρωση, πίεση, ζάχαρο, κλπ, αρχίζεις και ανησυχείς. Αν δεν είχα φοβία για τους γιατρούς, θα έτρεχα για εξετάσεις κάθε τρεις και λίγο. Αλλά επειδή στη κλίμακα των φοβιών μου υπερέχει ο τρόμος για τους γιατρούς από τον τρόμο για να μην έχω κάποια αρρώστια, γλιτώνω τις διαδρομές στα νοσοκομεία. Και μένω με την αγωνία.

Εξωτερικά κανείς δε θα καταλάβαινε ότι έχω τέτοια θέματα.

Στη δουλειά σκάω με το τζινάκι μου, τα κόκκινα σταράκια μου, το i-pod στα
αυτιά. Μια κοπέλα της ηλικίας μου. Αλλά πόσες φορές έχω νιώσει ένα με τους
παππούδες εκεί μέσα!

Δε θα μιλήσω για την έλλειψη όρεξης που με διακρίνει και με εμποδίζει να κουνηθώ, σε αντίθεση με τα δραστήρια μέλη μας. Αυτό μπορεί να το αποδώσει κανείς στο ότι εγώ κουράζομαι γιατί εκεί είναι η εργασία μου. Θα πω μονάχα ότι μου έχει τύχει να κάνω συμβουλευτική σε περιστατικό μου, να τον ακούω να αναλύει πόσο δύσκολα τα φέρνει βόλτα οικονομικά, και στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάνω τους εξής υπολογισμούς:

...από τα 1000 ευρώ που παίρνω, πόση σύνταξη θα δικαιούμαι? Να θυμηθώ να το ψάξω… Πόσα θα μου φεύγουν και μένα στο νοίκι? Και γω τα βράδια με γιαουρτάκι θα τη βγάζω γιατί δε παλεύεται αλλιώς. Ε δε θα χω και παιδιά να βοηθάνε. Τελικά να που χρειάζονται τα παιδιά!

Τουλάχιστον να μη τα έχω χαμένα. Λες να πάθω καμία άνοια; Μοιάζω με άτομο που μπορεί να πάθει άνοια, άσε που ήδη ξεχνάω…Το πρωί έκανα μισή ώρα να βρω το hands-free…

Αυτή η δουλειά μου έχει βγάλει όλες τις ανασφάλειες στην επιφάνεια… Και γω τις ανασφάλειες μου τις προτιμώ κλεισμένες και κλειδωμένες σε ένα σκοτεινό μέρος, να τις αφήνω να με πνίγουν μέχρι να "φλιπάρω" εντελώς και να σκοτώσω κάποιον ή κάτι τέτοιο.

Άλλες πάλι φορές νιώθω εντελώς μωρό και αυτό είναι που μου κάνει άνω κάτω το μυαλό. Οι γονείς μου με αποκαλούν ακόμα «η μικρή», σε σχέση με την αδερφή μου που είναι 27. Η μαμά μου, μου αλλάζει ακόμα τα σεντόνια γιατί δε πιστεύει ότι μπορώ και μόνη μου (μπορώ αλλά βαριέμαι), ο μπαμπάς μου, μου λέει ακόμα την ίδια ατάκα όταν φεύγει από το σπίτι, όπως στα 12 μου: "πρόσεχε μη βάλεις καμιά φωτιά!", και η αδερφή μου είμαι σίγουρη ότι πιστεύει ότι κανένα αγόρι δε μου έχει πιάσει το χέρι ακόμα.

Και ενώ μερικές φορές μπορεί να με εκνευρίζουν και να τους φωνάζω ότι είμαι 24, έχω τελειώσει το σχολείο, το Πανεπιστήμιο, έχω ζήσει 4 χρόνια μόνη μου στη Κομοτηνή

...και κατά συνέπεια ΞΕΡΩ να αλλάζω σεντόνια…βέβαια εκεί είχα βάλει 2 φορές φωτιά προσπαθώντας να μαγειρέψω…αλλά αυτό ο μπαμπάς μου δε θα το μάθει ΠΟΤΕ οπότε whatever... άλλες πάλι φορές, τις περισσότερες, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να πράττει ακόμα ως μωρό.

Τη πρώτη μέρα στη δουλειά, ο προϊστάμενος μου, μου έδειξε το χώρο που θα κάθομαι. Μόλις βρέθηκα μόνη μου έκανα κάνα δυο σβούρες στη καρέκλα και η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Ωραία! Θα παίζω γραφείο!» Και άρχισα να βάζω υπογραφές σε μία κόλλα χαρτί. Ακόμα και σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά από κείνη τη μέρα, καμιά φορά που δε με βλέπει κανείς βάζω τα γυαλιά μου (ηλίου γιατί δεν έχω άλλα) και με τη βοήθεια του κοντινότερου στυλό παίρνω πόζες αλλά Έλλη Στάη για έναν αόρατο φωτογραφικό φακό.

Κάνω και χειρότερα αλλά μάλλον έχω ήδη αγγίξει τα όρια του too much information…Πάντως εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι σε τόσα πολλά θέματα νιώθω ακόμα παιδί. Και δεν εννοώ μόνο τις δουλειές του σπιτιού ή το ότι πρέπει να κάνω πλέον φορολογική δήλωση και να πληρώνω μόνη μου το λογαριασμό του τηλεφώνου μου.

Εννοώ ότι υπάρχουν στιγμές όπως το να βρίσκεσαι αντιμέτωπη με το περιστατικό σου που δεν έχει να φάει και περιμένει να το καθοδηγήσεις πώς να βγάλει το τάδε επίδομα…ή στιγμές που στην πέφτει ένας ανώμαλος στο δρόμο και αναγκάζεσαι να τρέξεις γιατί φοβάσαι, ή που αυτός που σου άρεσε τόσο καιρό και νόμιζες ότι απλά το πήγαινε αργά γιατί ενδιαφερόταν πολύ για σένα, σου αποκαλύπτει ότι έχει και μια άλλη σχέση αλλά θέλει και σένα ταυτόχρονα, που σκέφτεσαι :

Γιατί με τρελαίνετε με όλα αυτά;;; Αυτά δε μπορώ να τα λύσω εγώ, είμαι μικρή
ακόμα! Η δική μου ζωή θα έπρεπε να είχε και άλλο ροζ, πρίγκιπες και νεράιδες,
βόλτες στο πάρκο, παιχνίδι, αθωότητα…

Είναι πολύ άγρια τα πράγματα στο κόσμο των μεγάλων, γι’αυτό θα παραμείνω πιτσιρίκι όσο με παίρνει ακόμα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω στη δουλειά ακούγοντας δυνατά μουσική στο i-pod μου, χοροπηδώντας με τα σταράκια μου, δεχόμενη με ευχαρίστηση τους χαρακτηρισμούς των μελών όπως: «παιδάκι», «μωρό», «μικρό» κλπ.

Και ποιος ξέρει, μπορεί με τον καιρό να αρχίσει το μυαλό μου να λειτουργεί λίγο πιο ορθόδοξα και να αντλώ τα θετικά του να είσαι 20 something και να εργάζεσαι με ηλικίες 70-80-90 something. Μη παραβλέπουμε άλλωστε και τις σπιτικές μαρμελάδες που μας κερνάνε… ;) Απ’τα θετικά της δουλειάς!

Guest post by Ntina

[πηγή εικόνας]

Read more »

Σχέσεις | Love will come through...

Αγόρι γνωρίζει κορίτσι. Υπάρχει έλξη. Της ζητάει να βγουν για ένα καφέ. Το κορίτσι δέχεται. Βγαίνουν και όλα πάνε καλά. Μετά από 2-3 ραντεβού ξεκινάνε τη σχέση τους.

Το αγόρι στέλνει πολλά μηνύματα στο κορίτσι: «κουκλίτσα μου, ομορφιά μου, μωράκι μου» κλπ. Το κορίτσι ανταποκρίνεται, και ενώ μπορεί να είναι για καφέ ή σινεμά με τις φίλες της, του στέλνει μηνύματα και του κάνει αναπάντητες. Το κινητό έχει γίνει προέκταση του χεριού της αλλά διακρίνει τη κατανόηση στα βλέμματα των φιλενάδων της. Είναι τόσο ερωτευμένη…

Και το αγόρι δε πάει πίσω. Οδηγεί κοντά μια ώρα για να της δώσει ένα φιλάκι και να φύγει. Είναι σίγουρος ότι βρήκε τη πιο ξεχωριστή κοπέλα στο κόσμο, και δε χάνει ευκαιρία να της το λέει. Ατάκες όπως: «είσαι μοναδική, δε συγκρίνεσαι με καμία, μόνο με σένα σκέφτομαι έτσι» κλπ φοριούνται πολύ. Για την ακρίβεια, όσο πιο κλισέ, τόσο πιο καλά.

Και βγαίνουν, και διασκεδάζουν, και πάνε διακοπές και ανταλλάζουν αφιερώσεις στο facebook. Όλοι έχουν να το λένε, τι ταιριαστό ζευγάρι. Και οι ίδιοι έχουν ένα κρυφό αίσθημα ανωτερότητας προς τους αδέσμευτους…γιατί ψάχνουν ακόμα οι καημένοι αυτό που οι ίδιοι απολαμβάνουν: τον τέλειο έρωτα.

Και περνάνε οι μήνες. Και μπορεί και κάνα-δυο χρόνια. Και ξεθολώνει το μάτι. Τα πολλά μηνύματα γίνονται λίγα και σταματούν να στάζουν μέλι. Αντί για: «θα έρθω να σε πάρω στις 10 αγαπούλα μου, τα λέμε τότε κουκλίτσα μου» έχουμε: «στις 10 θα έρθω να είσαι έτοιμη» ή ακόμα χειρότερα: «θα σε δω στις 10.30 στο σινεμά». Οι έξοδοι για το ζευγάρι λιγοστεύουν και όλο και περισσότερες φορές αναζητούν παρέα τρίτων γιατί βασικά έχουν αρχίσει να βαριούνται ο ένας τον άλλον.

Κάπου εκεί γίνεται ένας καυγάς. Για ασήμαντο κατά κανόνα λόγο. Ξεστομίζονται βαριές κουβέντες. Και να σου ο πρώτος χωρισμός που δεν είναι ποτέ ο οριστικός. Είναι απλά ζήτημα χρόνου να έρθει ο τελειωτικός.

Το κορίτσι βγαίνει με τη κολλητή της να της κλαφτεί αλλά μετά λύπης διαπιστώνει ότι εκείνη είναι φουλ ερωτευμένη και έτσι η προσοχή της είναι εστιασμένη στο κινητό της. Την κοιτάει με κατανόηση. Ξέρει ότι αυτή η φάση που διανύει η φίλη της είναι παροδική. Καταβάθος τη λυπάται, όπως τη λυπάται και η δεσμευμένη φίλη της που τώρα πια είναι μόνη.

Το αγόρι βρίσκει μια άλλη κοπελίτσα και πέφτει με τα μούτρα. Ενθουσιάζεται για πράγματα που του έλειψαν όπως πχ ότι αυτή γουστάρει τα μπουζούκια σε αντίθεση με την πρώην του, και χωρίς να διστάσει πολύ της ανακοινώνει: «είσαι τόοοσο ξεχωριστή…». Και δε το λέει για να τη κοροϊδέψει. Εκείνη την ώρα το πιστεύει. Έχει πείσει τον εαυτό του ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

Απαισιόδοξη θα με πείτε και γενικά δε θα έχετε άδικο, απλά το έχω δει να συμβαίνει τόσες πολλές φορές…Και το έχω βιώσει δυστυχώς.

Μάλλον φταίει το ότι όλοι μας σχεδόν έχουμε τόσο έντονη την λαχτάρα να νιώσουμε τον μεγάλο έρωτα που στην αρχή κάθε σχέσης μας, αποφασίζουμε εντελώς παράλογα και αυθαίρετα να τοποθετήσουμε τον άλλον σε ένα βάθρο, και να ζούμε ευτυχισμένοι στη φαντασίωση ότι είμαστε το ένα στο εκατομμύριο που βρήκε την αδερφή ψυχή του. Και ποιος μπορεί να κατεβάσει έναν ερωτευμένο από το ροζ συννεφάκι του?

Όταν όμως επέλθει η φθορά της καθημερινότητας, και γίνει η «αποκαθήλωση» από το βάθρο, τρελαινόμαστε. Τα βάζουμε με τον άλλον-αδίκως, γιατί δεν είναι τέλειος και δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Αν είστε και βλακωδώς ρομαντικοί όπως εγώ, περνάτε μήνες σκεπτόμενοι ότι δε μπορεί να είναι αυτό το τέλος, γιατί μια τόσο ξεχωριστή αγάπη δε μπορεί να τελειώσει έτσι. Και δε το λέτε μόνο εσείς. Τόσα και τόσα αποφθέγματα, τραγούδια, ταινίες, σας ατσαλώνουν απέναντι στη πεποίθηση ότι η μοίρα θα δικαιώσει την αγάπη σας…Μέχρι που μαθαίνετε ότι ο άλλος κοντεύει να αλλάξει στέφανα με τη νέα του «ξεχωριστή» αγάπη και ξαφνικά όλα είναι περισσότερο ξεκάθαρα απ’όσο ίσως αντέχετε.

Δε ζήσατε το μεγάλο έρωτα. Μπορεί να θέλατε να τον ζούσατε. Να νομίζατε ότι τον ζούσατε. Να είχατε πείσει τους εαυτούς σας ότι τον ζούσατε. Αλλά δε τον ζήσατε. Τα λόγια ατελείωτης αγάπης και οι υποσχέσεις αιώνιας αφοσίωσης τελικά δε λένε τίποτα. Κανείς δε σας ζήλευε, απλά όλοι ήταν συγκαταβατικοί γιατί είχαν περάσει ήδη από τη φάση που περνούσατε εσείς.

Βάση όλων των παραπάνω, ένας λογικός άνθρωπος θα έλεγε ότι πρέπει να μάθουμε να τοποθετούμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Να μη παρασυρόμαστε. Να εκτιμάμε αυτό που έχουμε γι’αυτό που είναι και να κατέβουμε από το ροζ συννεφάκι μας.

Ναι αλλά…έτσι πως θα νιώθουμε αυτό το συναίσθημα όπου σφίγγεται το στομάχι μας γιατί θα δούμε τον αγαπημένο μας, ή την αγωνία να ξενυχτήσουμε για να του
μιλήσουμε στο τηλέφωνο γιατί δουλεύει αργά? Την ορμητική χαρά όταν μας κάνει ένα κομπλιμέντο και την ανατριχίλα όταν μας χαϊδεύει τα μαλλιά? Το δυνατό χτυποκάρδι όταν μας πει ότι είμαστε ξεχωριστοί γι’αυτόν?

Ίσως τελικά να αξίζει τον κόπο. Ίσως να πρέπει να πονάμε και να απογοητευόμαστε για να εκτιμήσουμε στο έπακρο την ευτυχία που θα έρθει. Κάπου είχα διαβάσει κάποτε ένα ρητό που νομίζω πήγαινε κάπως έτσι: «όσο μεγαλύτερο το κενό που αφήνει μέσα σου ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη η ευτυχία που θα έρθει να το καλύψει». Πάντα το έχω στο μυαλό μου και πάντα, σε ένα επίπεδο, όταν πληγώνομαι από κάτι, το επαναφέρω στη μνήμη μου και αντλώ δύναμη, γιατί σκέφτομαι: «ακόμα λίγη μελλοντική ευτυχία…»

Ξέρω, ξέρω…αυτά τα κλισέ αποφθέγματα είναι τουλάχιστον κιτς… Εμείς οι κυνικοί απαισιόδοξοι τα σιχαινόμαστε. Μάλλον γιατί καταβάθος μας εκνευρίζει το ότι νομίζουν όλοι οι απλοί άνθρωποι ότι είναι κι αυτοί ένας στο εκατομμύριο, όπως εμείς. Γιατί δε ξέρω αν σας το είπα, αλλά είμαι 100% σίγουρη ότι μια μέρα θα ανοίξω τα μάτια μου και το παραμύθι θα είναι πραγματικότητα. Wait and see… ;)

Guest post by Ntina

Πηγές: Εικόνα 1, Εικόνα 2

Read more »

Θέατρο | «Τρωάδες» - Οδηγίες Προς Ναυτιλομένους!

Ξεκινάς να πας θέατρο- Τρωάδες συγκεκριμένα. Βάζεις τα μαύρα σου διότι πας και σε «κηδεία» όπως και να το κάνουμε, και όχι σε επιθεώρηση του Σεφερλή. Όσο και να μη θες να ασχοληθείς με το τι κυκλοφορεί γύρω σου είσαι και εσύ άνθρωπος, και δη γυναίκα και ξυπνάει ο Τάσος Ρούσσος μέσα σου…

Οδηγίες προς τις κυρίες:

• Το θέατρο δεν είναι μπουζούκια. Αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να θέλετε να επιδείξετε το καινούριο σας see-through μπλουζάκι αλλά πιστέψτε με, το Θέατρο Βράχων δεν είναι ο καταλληλότερος τόπος.
• Επειδή ακριβώς το θέατρο δεν είναι μπουζούκια, δε χρειάζεται να σουλατσάρετε πάνω κάτω με κάθε ευκαιρία για να κάνετε τη καθιερωμένη πασαρέλα. Υπάρχουν άλλα μέρη για νυφοπάζαρο. Στη τελική, σε μια παράσταση των «Τρωάδων» στη καλύτερη περίπτωση θα σας τη πέσει κάνας φοιτητής Καλών Τεχνών με ίνδαλμα τον Αγγελόπουλο. Και δε νομίζω να το θέλετε αυτό.
• Το κρατικό θέατρο και οι ηθοποιοί του –κατά κανόνα- δεν είναι τύπου Γεωργούλη / Παπακαλιάτη για να τους ζητάτε αυτόγραφα σα τις πιο τρελαμένες groupies…

Οδηγίες προς τους κυρίους:

• Το θέατρο δεν είναι φαστφουντάδικο, ούτε καν σινεμά. Εντάξει να πάρετε κάτι να πιείτε, αλλά τα νάτσος και τα ποπκορν είναι απλά γυφτιά.
• Καταλαβαίνω ότι μπορεί να έχετε απηυδήσει με τα παιδάκια σας σπίτι και να μη τα μαλώνετε παρά μόνο αν κρίνετε ότι ετοιμάζονται να καταστρέψουν το σύμπαν. Εμείς οι υπόλοιποι, άτεκνοι, όμως που δεν έχουμε την υπομονή/αναισθησία σας,

δεν είμαστε υποχρεωμένοι να βρούμε «χαριτωμένο» το μικρό Κωστάκη που την ώρα της παράστασης κάνει speed race με τη μικρή Κατερινούλα στις κερκίδες του
θεάτρου, καταλήγοντας να πέσει πάνω σε ανυποψίαστο θεατή (μαντέψτε σε ποιον έπεσε…τον Ηρώδη μου μέσα…)

• Οk, δέχομαι ότι φέρατε τη γκόμενα στο θέατρο οπότε πρέπει να το παίξετε κουλτούρα κι έτσι. Κατά συνέπεια, απαγγέλετε όλο το τελευταίο τεύχος του «Σινεμά». Εγώ όμως που κάθομαι μπροστά σας, και έχω διαβάσει ήδη το περιοδικό, δε φταίω σε τίποτα να σας ακούω να το παίζετε Γεωργουσόπουλος επί 1,5 ώρα…Φρίκη!
  
  

Στα της παράστασης τώρα, μου άρεσαν πολύ οι ερμηνείες και η σκηνοθεσία-αν και θα προτιμούσα να έλειπαν κάποιες μοντερνιές που σε βγάζουν από την ατμόσφαιρα της αρχαίας τραγωδίας. Το σκηνικό ήταν έξυπνο και εφευρετικά λιτό. Τα κουστούμια με χάλασαν λίγο- αυτός ο κήρυκας των Ελλήνων μου θύμισε τον Keanu Reeves στο Matrix! Παρακολουθώντας την εξέλιξη του έργου δε μπορούσα να μη κάνω την ακόλουθη σκέψη:

στη σκηνή όπου η Εκάβη, μητέρα του Πάρη, λογομαχεί με την Ελένη και τη κατηγορεί ότι ακολούθησε τον Πάρη στη Τροία γιατί την εντυπωσίασαν τα πλούτη του, τα οποία δεν απολάμβανε με το πρώτο της σύζυγο Μενέλαο, συνειδητοποιούσες πόσο διαχρονική είναι η αξία της πεθεράς! Ήταν σα να της έλεγε «μ’ένα βρακί σε πήραμε μωρή»! Αθάνατη ελληνίδα μάνα…

Αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση-παρόλο που δε με τιμά που θα το πω- είναι η μαγκιά της Ωραίας Ελένης! Αφού είχε φύγει νύχτα από το σπίτι της στη Σπάρτη για τη Τροία με τον Πάρη, παίρνοντας σημαντικό μέρος της περιουσίας του Μενέλαου μαζί της, δίνοντας αφορμή για το πόλεμο, και αφού προκάλεσε τόσο πόνο και καταστροφή, ερχόμενη αντιμέτωπη με το Μενέλαο, το πρώτο πράγμα που του λέει είναι ότι όλα είναι μια παρεξήγηση!?!

Κατηγορεί την Εκάβη, γιατί γέννησε τον Πάρη(!), τον Μενέλαο επειδή φιλοξένησε τον Πάρη, και φυσικά τη θεά Αφροδίτη που την έκανε να τον ερωτευτεί. Η ίδια θεωρεί ότι δε φταίει σε τίποτα και καπάκι αρχίζει να του κουνιέται (!) γιατί λέει της έλειψε!!! Βεβαίως τη θεωρώ πρότυπο, αν και προσωπικά θα έβαζα μερικές πινελιές ακόμα…

Οδηγίες προς την Ελένη (επιπλέον επιχειρήματα):

• «Δεν είναι αυτό που νομίζεις»
• «Είχαμε μαλώσει και νόμιζα ότι δε θα τα ξαναβρίσκαμε ποτέ…Από τον πολύ πόνο δεν ήξερα τι έκανα (κοινώς “we were on a break”)!»
• «Είχα μεθύσει και με εκμεταλλεύτηκε»
• «Εσένα σκεφτόμουν όλη την ώρα»

Καλά να περάσετε και θυμηθείτε: "Όχι γόβα, όχι σουβλάκια σε θέατρα και ακτές…".

Guest Post by Ntina

Read more »

Facebook | Μικρά μυστικά σε κοινή θέα...

Όταν πήγαινα στο νηπιαγωγείο, είχα μια φίλη, την Αρετή, στην οποία προφανώς οι γονείς της βιάστηκαν να στερήσουν τη σιγουριά των pampers με συνέπεια να μην αποφύγει το μοιραίο «ατύχημα»…Δε θυμάμαι πολλά γενικά από εκείνη την εποχή, γιατί δυστυχώς γενικότερα έχω μνήμη χρυσόψαρου, αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό έχει χαραχθεί στη μνήμη μου, γιατί όλα τα παιδάκια γελάγαμε και δείχναμε την Αρετή, αδιαφορώντας για το ότι τη κάναμε να κλαίει.

Είναι γεγονός ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά, αλλά αυτό που με εκπλήσσει ακόμα και σήμερα είναι το πόσο εύκολα κάναμε πέρα τη φίλη μας-ναι, κι εγώ υπήρξα μέρος του οργισμένου όχλου-, που στο κάτω-κάτω δεν είχε κάνει τίποτα κακό…Απλά της συνέβη δημόσια αυτό που σε όλα μας συνέβαινε μέσα στην ασφάλεια των τοίχων του σπιτιού μας.

Τότε βέβαια είχαμε τη δικαιολογία ότι είμαστε παιδιά. Το κακό είναι ότι τελικά σε κάποια επίπεδα δε μεγαλώνουμε ποτέ. Οι περισσότεροι έχουμε τη συναισθηματική ωριμότητα 10χρονου. Παίρνοντας ως αφορμή την γνωστή σχεδόν σε όλους στο facebook ιστορία της Tracy T., έρχομαι να αναρωτηθώ:

Τελικά είμαστε ακόμα αυτά τα μικρά τερατάκια που απομονώνουν ανθρώπους επειδή έχουν τραγικά ελαττώματα όπως ότι ψευδίζουν; ή ότι έχουν στραβά δόντια; ή έχουν παραπάνω κιλά; ή επειδή δεν έμαθαν ακόμα να πηγαίνουν στη τουαλέτα; Μάλλον ναι. Απλά σήμερα οι «λόγοι» μας συνήθως ταιριάζουν στην ενήλικη φυσιογνωμία μας.

Κάνουμε ακόμα «κύκλο» γύρω από κάποιον. Και γελάμε. Και δείχνουμε. Επειδή δε πέρασε στο πανεπιστήμιο όπως εμείς. Επειδή εμείς είχαμε τουλάχιστον 3 σχέσεις μέχρι τα 22 μας ενώ αυτός όχι. Επειδή μαθεύτηκε δημόσια –στη περίπτωση της Tracy- ότι κάνει..εμ…τη λέξη από s…(s-e-x)! Δε θα μιλήσω για τον υποκριτικό πουριτανισμό και τις ηθικοπλαστικές ανοησίες που ακολούθησαν στη κριτική που δέχτηκε η κοπέλα.

Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι τρέξαμε όλοι να τσεκάρουμε «την 40αρα που ευχαρίστησε δημόσια (καταλάθος) τον εραστή της για τη νύχτα που πέρασαν μαζί»…Και να τα πονηρά γελάκια και τα σχόλια τύπου “omg Tracy”, “the whole world knows you got laid”…Λες και είμαστε στο δημοτικό…

Που είναι το αξιοπερίεργο; Εντάξει έκανε sex, και; Εντάξει μπορεί και να
απάτησε τον σύντροφό της. Δηλαδή όλοι εμείς που χαζογελάμε –και αν δε το
συζητάγαμε διαδικτυακά αλλά από κοντά θα σκουντιόμασταν με νόημα- περιμένουμε μήπως να παντρευτούμε για να γευτούμε τις χαρές του sex;

Κάνουμε λες και δεν έχουμε ξανακούσει τη λέξη, λες και δεν έχουμε κάνει sex. Λες και είναι κάτι κακό, ντροπιαστικό, ή στη καλύτερη περίπτωση κάτι που πρέπει να μη συζητιέται έξω από τη κρεβατοκάμαρα, αλλιώς θα εξευτελιστούμε. Λες και είναι κοινό μυστικό, κάτι που όλοι το κάνουμε αλλά δε το συζητάμε ποτέ. Προσωπικά δε βρίσκω καμία διαφορά στην αντιμετώπιση της Tracy από την αντιμετώπιση της Αρετής.

Δε λέω ότι είναι ωραίο να γράφεις δημόσια τι κάνεις στο κρεβάτι σου, ούτε ότι όποιος το κάνει δε πάει γυρεύοντας για κακόβουλα σχόλια. Λέω ότι αν καταλάθος μαθευτεί ότι έκανες sex τη προηγούμενη νύχτα, δε χρειάζεται να γίνεις περίγελος. Λέω ότι πρέπει να το απενοχοποιήσουμε, και στη τελική λέω να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του.

Ίσως τελικά να είναι αδύνατο να μεγαλώσουμε εντελώς. Ίσως σε κάποια
πράγματα να είμαστε πάντα «ένα τσούρμο παιδιά που τρέχουν στην αυλή,
προσπαθώντας απεγνωσμένα να ταιριάξουν με το σύνολο» -όπως έχει ειπωθεί σε μία πολύ καλή σειρά.

Και ίσως για να ταιριάξουμε με το σύνολο να πρέπει να γίνουμε καραγκιοζάκια. Άλλωστε ήταν η Αρετή που αποκαλούσε το φίλο μας το Μίλτο «φυτό» σε όλο το γυμνάσιο. What a bitch...

Guest post by Ntina

[πηγή εικόνας]

Read more »