iPad | Νέο μηλαράκι, νέες γεύσεις, νέες εμπειρίες...

Οι μέρες περνούν και τα άρθρα και οι απόψεις για το iPad πληθαίνουν... Η geek κοινότητα έχει χωριστεί σε δυο στρατόπεδα και η μάχη καλά κρατεί πριν καν ξεκινήσει ο πολεμος. Ένας πόλεμος που αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον με το λανσάρισμα του ipad στην αγορά. Οι ανταγωνιστές (άραγε υπάρχουν;...) ετοιμάζουν τις δικές τους προτάσεις. Ήδη η MSI παρουσίασε tabletpc το οποίο θα τρέχει Android λειτουργικό και έπεται συνέχεια.


27.2.2009 μπαίνω στο twitter και αντικριζω ένα πανικό! Όλοι και ολα περιστρέφονται γύρω από τη πολυπόθητη «ταμπλετα»... Λογικό και αναμενόμενο θα μου πείτε. Δεν είναι πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στη παρουσίαση ενός νέου προϊόντος από την Apple. Άλλωστε γιαυτο αγαπάμε (με τον ένα ή με τον άλλο τροπο) τα... λαχταριστά μηλαράκια. Αυτό επιθυμεί και ο Steve και η ομάδα του πίσω από τη σκηνή...

Ας προχωρήσουμε στην ουσία όμως. Τα τεχνικά χαρακτηριστικά τα έχουμε μάθει σχεδόν απέξω. Οι ελλείψεις του πολλές. Για άλλους σημαντικές, για άλλους ασήμαντες. Περιληπτικά να αναφέρουμε πως το iPad δεν έχει:
1. υποδοχή USB (ξεχάστε φλασακια και hotswaping συγχρονισμό για μεταφορά αρχείων. Όλα θέλουν το iTunes τους),
2. Υποστήριξη flash content (γλιτωνετε τα διαφημιστικά banners, χάνετε τα... μισά websites και εφαρμογές. Α, ξέχασα υπάρχει και η HTML5! Καινούριο φρούτο... Θα φορεθει πολύ. Όχι όμως φέτος, ούτε το χρόνου...),
3. No multitasking, no honey! (Δεν μπορείς να ακούς μουσική και να διαβάζεις ένα ebook ταυτοχρονα. Δεν μας το επιτρέπει το μηλαρακι. Όχι επειδή δεν μπορεί. Απλά δεν θέλει),
4. Δεν έχει κάμερα (δεν μπορείτε να κάνετε videochat ούτε να βγάλετε μια φωτογραφία, ένα video και να το ανεβασετε στο προφίλ σας ή στο YouTube την ίδια στιγμή...),
5. Υπαρχουν και μερικά αλλά όπως μη υποστήριξη ελληνικών -τουλάχιστον στην αρχή - και «κλειστό λογισμικό» αν και με 140.000 συμβατες εφαρμογές δεν το λες και τόσο κλειστό...

Μετά από όλα αυτά θα αναρωτιεστε: «Καλά και τι έχει τότε;» Εχει πολλά αλλα καλά που θα φανούν όταν βγει στην αγορά και το πιάσουμε στα χέρια μας... Αν αξίζει ή όχι η αγορά του δεν μπορώ να το πω από τώρα... Άλλωστε με τα προϊόντα της Apple αγοράζεις εμπειρίες... και συμβιβαζεσαι με τις ελλείψεις γιατί «ερωτευεσαι» την έμπειρια χρήσης που σου προσφέρει η συσκευή και όχι τα τεχνικά της χαρακτηριστικά...

Επειδή όμως σας ζαλησα με τεχνολογικά ζητηματα ας αναφερθώ σε ένα σενάριο χρήσης και εφαρμογής του ipad στη πράξη...

Φανταστείτε λοιπόν ένα κόσμο στον οποίο όλα τα νοσοκομεία θα είχαν οργανωθεί σε τέτοιο βαθμό που όλη η επικοινωνία εσωτερικά (και εξωτερικα) του νοσοκομείου θα γινόταν μέσω ενος δικτύου intranet με το οποίο θα υπηρχε δυνατότητα επικοινωνίας μέσω ασύρματης δικτύωσης.

Φανταστείτε τώρα όλους τους γιατρούς να κυκλοφορούν με ένα iPad στο χέρι στο οποίο θα καταχωρούνται όλα τα δεδομένα των ασθενών, οι οποίοι θα έχουν «ατομικό φάκελο» με όλες τις εξετάσεις τους καταχωρημενες σε ηλεκτρονική μορφή και αποθηκευμενες σε μια βάση δεδομένων η οποία θα είναι διαθέσιμη για όλο το ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου οποιαδήποτε στιγμή, εντός και εκτός νοσοκομείου, ανάλογα βέβαια με τη πολιτική ασφαλείας της εκάστοτε εφαρμογής.

Φανταστείτε λοιπόν τη χρησιμότητα μια τέτοιας εφαρμογής σε ένα σύγχρονο νοσοκομείο το οποίο θα σέβεται πρώτα από όλα τον ασθενή και θα παρέχει υπηρεσίες υγειας υψηλού επιπέδου με τη βοήθεια της τεχνολογίας η οποία είναι ήδη εδώ.

Η υλοποίηση του παραπάνω σεναρίου τεχνικά, σήμερα, είναι πανευκολη. Αυτό που χρειάζεται και δεν υπάρχει είναι οι υποδομές και η διάθεση για επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες. Μέχρι να γίνει αυτό θα παρατηρούμε ταλαιπωρία, γραφειοκρατία και ανεπαρκείς υπηρεσίες υγείας...


[The new Apple iPad - 2 years ago]
Το iPad όπως και κάθε ψηφιακή συσκευή νέας γενιάς ενσωματώνει πλήθος τεχνολογιών οι οποίες τις περισσότερες φορές παραμένουν αναξιοποιητες. Η τεχνολογία εξελίσσεται συνεχώς σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να προσφέρει λύσεις σε σημαντικούς τομείς της καθημερινότητας μας αρκεί να είμαστε σε θέση, εμείς, οι χρήστες να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες αυτές... Και για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο θελουμε πολύ δουλειά ακόμη... Μεχρι τότε...

Ένα iPad παρακαλω... Πως το θέλετε; Με wifi, με 3g ή με απ'ολα; Τα πάντα όλα
σε λεω και βάλε και ένα ifrappe ή ένα iOUZO να κάνουμε κεφάλι!

Για ifrappe πατηστε εδώ και για iOUZO εδώ. Στην υγεία σας. ;)

Sent from my iPhone

Read more »

Activism 2.0 | Everything is OK!

Everything is OK is a collaborative art project aimed at provoking people to
more critically consider the status quo.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το project στην επίσημη σελίδα της ομάδας everythingisok.com

Ελληνικοί υπότιτλοι
Αν δεν εμφανίζονται αυτόματα: μεταφερθείτε στο αρχικο video στο youtube, φέρτε τον κέρσορα πάνω από το τριγωνάκι κάτω δεξιά (δίπλα στον ήχο) και επιλέξτε μέσα από την επιλογή “CC” το “Greek”. Ίσως χρειαστεί κάποια δευτερόλεπτα να φορτώσει τις επιλογές υποτίτλων.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε και τα υπόλοιπα videos της πρωτοβουλίας αυτής στη Youtube playlist: "EVERYTHING IS OK: The Complete Series" η οποία αποτελείται συνολικά από δεκαοκτώ βιντεάκια.

[πηγή]

Read more »

Σκέψεις | Νάουσα δέρνουμε;

Το σημερινό μας θέμα είναι τα νεύρα. Είναι εφτά η ώρα και ξεκιναω για Θεσσαλονίκη με το λεωφορείο και οπως συνηθιζω το τελευταίο καιρό γράφω στο iPhone ο,τι με απασχολεί... Που λέτε σήμερα έχω πολλά νεύρα.

Η μέρα ξεκίνησε μέσα στο άγχος και συνεχίστηκε με ακόμη περισσότερο τρέξιμο... Το πρωί είχα τη παρουσίαση της εργασίας. Προαιρετική. Σιγά θα μου πείτε προαιρετική είναι τι σκας. Αμ δε! Τοσο καιρό τη παιδευουμε... Νομίζω πως τα πήγαμε καλά... Αν κρίνω από τις αντιδράσεις της καθηγήτριας... Μας έσωσε βέβαια και η χρήση της λέξης «διδασκουσα» σε αντίθεση με άλλες ομάδες... και το σχετικό χιούμορ αλλά τέλος πάντων. Η παρουσίαση κύλησε ομαλά...

Τελειώνουμε με τη παρουσίαση και πάμε στο εργαστήριο για να τελειώσουμε την εργαστηριακη άσκηση, υποχρεωτική αυτή τη φορά... Χαμός και πανικός! Εικοσι άτομα σε ένα εργαστήριο να ασχολούνται με «Ασφαλεία Τηλεπικοινωνιακών συστημάτων»... Φρίκη! Βρίσκω ένα και μοναδικό υπολογιστή που ήταν ελεύθερος. Καθομαι, πάω να μπω Internet, φορτώνει η σελίδα... Φορτώνει, φορτώνει... Τίποτα... Φτου!

Τελικά φόρτωσα εγώ γιατί ήταν ο μοναδικός υπολογιστής που δεν δούλευε. Φεύγω, περιμένω... Πάω σε άλλο υπολογιστή που είχε μείνει ελεύθερος... Ξεκιναω την άσκηση... Πληκτρολογω στη cmd τις εντολές... Απάντηση error! Ρωτάω παραδιπλα... Μου λένε κάν'τες σε Linux γιατί στα windows δεν είναι σεταρισμενο το σύστημα για τις συγκεκριμένες εντολές... Φτου!

Το κλεινω, το ξαναανοιγω... Μπαίνω σε fedora (chic!).... Ανοίγω command line και κάνω copy paste τις εντολές από το φυλλάδιο... Πάλι error! Λέω ρε παιδιά τι γίνεται πάλι; Α, μου λένε με το copy-paste δεν αναγνωρίζει τη παύλα... Ας το δεχτώ! Τη γράφω manually... Μου την εκτελεί! Ανάσταση! Έκανα ένα υποερωτημα της υποενοτητας του πρώτου σκέλους της εργασίας που πιάνει 15% του βαθμού συνολικά... Πολύ ωραία! Προχωράμε...

Πάω στο επόμενο βήμα... Αμ δε! Οι επόμενες εντολές θελουν windows! Ωραία, σωζω το αρχείο και ανοίγω και πάλι τα windows. Ανοίγω το αρχείο σε word και βλέπω ότι έχω ξεχάσει να το σωσω ως doc από το oppenoffice στα Linux και μου έχει κάνει το αρχείο μαντάρα... Όλα μαζί χωρίς μορφοποιηση χωρίς τίποτα...

Το προσπερναω. Βλακεία μου ήταν στη τελική! Προχωραω την εργασία... Γράφω τις εντολές... Τις ξαναγραφω... Τίποτα. Αποτέλεσμα κανένα! Κάτι λάθος κάνω αλλά δεν μπορώ να βρω που... Τέλος πάντων έχω φτάσει να έχω σώσει πέντε - έξι φακέλους με διαφορετικά αρχεία κρυπτογραφησης και όταν πάω να τα σωσω δεν ξέρω ποια είναι τα σωστά και ποια όχι... Τελικά είχα δυο φακέλους με το ίδιο ονομα σε διαφορετικούς υποφακελους και μαντεψτε ποιο κράτησα... Το λάθος! Φτου! Παει όλη η δουλειά μιας ώρας...

Μετά απο όλα αυτά μένω με τις απαντήσεις της ασκήσης χωρίς τα συνοδευτικά αρχεία. Ουσιαστικά όμως χωρίς απαντήσεις γιατί οι απαντήσεις σχετίζονται άμεσα με τα αποκρυπτογραφημενα αρχεία που δεν κράτησα...

Το εργαστήριο κλείνει... Εγώ φεύγω για Θεσσαλονίκη και η εργασία έχει μείνει στη μέση... Μονή μου ελπίδα να μπορέσω να την ολοκληρώσω στον υπολογιστή της αδερφής μου στον οποίο έχω εγκαταστήσει OpenSSL γιατί ο δικός μου δεν αντέχει ούτε... Πασιεντζα... Ατιμη εξέλιξη της τεχνολογίας...

Αχα, μάλιστα. Ο υπολογιστής της αδερφής μου είναι απασχολημένος στο ΠαΜακ με εργασία java... Υπάρχουν και χειρότερα τελικά... Εγώ θα πάρω σειρά αύριο... Καλά αφήστε το δεν με θέλει σήμερα. Ας απαντήσω σε αυτό το ερωτηματολόγιο για το mobile Internet στο iPhone....

Ωραία εξελίχτηκε η σημερινή ημέρα... Η τελευταία ημέρα του εξαμήνου και ουσιαστικά του έτους για μένα γιατί ξεκιναω εξεταστική με την ελπίδα στις αρχές Φεβρουαρίου να έχω περάσει τα τέσσερα μαθήματα που έχουν μείνει και να περιμένω το πτυχίο μου...

Τώρα βέβαια εσείς και με το δίκιο σας θα λέτε ότι υπερβαλω και ότι δεν έγινε και τιποτα... Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που δεν τελειώνει μια εργασία αλλά δεν ξέρω σήμερα είμαι σε υπερένταση και μου φταίνε όλα...

Μήπως να κάνω καμμιά denial of service επίθεση στο server του τμήματος να
ησυχάσουμε επιτέλους; Νάουσα δερνουμε; ....

Υγ. Καλο διάβασμα και καλή εξεταστική να έχουμε και μακάρι στις 10 φεβρουαρίου να είμαστε όλοι Gossip και να κάνουμε απολογισμό τετραετίας (και κάτι μηνών...) ... Τώρα που το σκέφτομαι σαν χθες ήταν η πρώτη φορά που περνουσα το κατώφλι του πετρινου κτηρίου μας... Αλλά αυτό το θέμα θα το καλυψω εκτενώς σε άλλο άρθρο σύντομα...

Σας χαιρετώ,
Φοιτητής επί πτυχίο λέμε! ;)

Read more »

2010 | Η "χαραυγή" μιας νέας δεκαετίας...

Καλή χρόνια σε όλους με υγεία και πολύ αγάπη. Υποδεχθειτε το 2010 υπο τη σκια
της πανσέληνου... Που ξέρετε μπορεί το 2010 να μας φέρει περισσότερες χαρές από το χρόνο που μας αφήνει σε λίγη ώρα... Το εύχομαι για όλους μας.

Ας βοηθήσουμε όλοι μας το 2010 να είναι καλύτερο από τη χρονιά που φεύγει και η νέα δεκαετία να αποδειχθεί η αφετηρία για νέα ξεκινήματα με νέους στόχους και πολλά όνειρα, τα οποία είναι στο χέρι μας να πραγματοποιηθούν και να μας κάνουν ευτυχισμένους... Καλή χρονιά!

Read more »

Case Study | Η ελληνική πολιτική σκηνή στο διαδίκτυο.

Από τις πρώτες, της, κιόλας ημέρες στη διακυβέρνηση της χώρας, η νέα κυβέρνηση έκανε εμφανή τη πρόθεση της να αξιοποιήσει το διαδίκτυο. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η επιλογή της να δημιουργήσει Υπουργείο ηλεκτρονικής διακυβέρνησης.

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, αρχικά, δημιούργησε το opengov.gr στο οποίο καλούσε τους πολίτες να καταθέσουν τα βιογραφικά τους αν επιθυμούσαν -και θεωρούσαν ότι είχαν τα προσόντα- για να γίνουν οι νέοι γενικοί γραμματείς των δημοσίων υπηρεσιών. Πολλά γράφτηκαν για τις ελλείψεις και τα λάθη που έγιναν στη πρώτη αυτή προσπάθεια ανοίγματος του «δημοσίου» στους πολίτες με την ηλεκτρονική υποβολή αιτήσεων. Μερικά ζητήματα τεχνικής φύσεως και ασφαλείας (FF link) στο εν λόγω εγχείρημα γρήγορα λύθηκαν και το εγχείρημα αυτό φαίνεται να βελτιώνεται και να τυγχάνει αποδοχής από το κοινό.

Στη συνέχεια, είχαμε την απόφαση για την υιοθέτηση της ηλεκτρονικής διαβούλευσης για τις προτεινόμενες αλλαγές σε καίριους τομείς της διακυβέρνησης της χώρας. Ελπιδοφόρα απόφαση αλλά πόσοι πραγματικά από εμάς έχουμε μπει στο κόπο να διαβάσουμε και πολύ περισσότερο να κάνουμε τις προτάσεις μας σχετικά με τα σοβαρά αυτά θέματα; Εγώ προσωπικά δεν έχω μπει σε αυτή τη διαδικασία ακόμη...

Ακόμη, αρκετοί βουλευτές από τη πρώτη κιόλας ημέρα ανάληψης των νέων τους καθηκόντων προσπάθησαν να έρθουν σε επικοινωνία με τους πολίτες μέσω του διαδικτύου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο υφυπουργός παιδείας, κ. Πανάρετος ο οποίος αποφάσισε να συνεχίσει να αρθρογραφεί στο προσωπικό του ιστολόγιο ακόμη και μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων. Το σημαντικό όμως στην απόφαση του αυτή είναι ότι απαντά σε οτιδήποτε σχετίζεται με το τομέα ευθύνης του στο Υπουργείο μέσω του ιστολογιου του, άμεσα, χωρίς να περιορίζεται σε αυστηρά δελτία τύπου και τυποποιημένες συνεντεύξεις στα παραδοσιακά και ηλεκτρονικά έντυπα. Η στάση του αυτή φαίνεται να τυγχάνει θερμής αποδοχής -αλλά και σχολιασμού- από τους χρήστες του Διαδικτύου.

Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω ανθρώπους οι οποίοι έχουν αναλάβει νευραλγικούς τομείς της διακυβέρνησης της χώρας μας να επιθυμούν την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση με τους πολίτες. Άλλωστε σε αυτούς οφείλουν να «απολογούνται» και από αυτούς πρέπει να «εμπνέονται» για να κάνουν αλλαγές οι οποίες θα φέρουν ανάπτυξη και πρόοδο σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Ακόμη, τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών ανέδειξαν μια άλλη πρωτοβουλία, τη προσπάθεια άμεσης επικοινωνίας του υπουργού δημόσιας τάξης (προστασίας του πολίτη) με τους πολίτες μέσω του λογαριασμού του στο Twitter. Αν και τη διαχείριση του λογαριασμού του έχει αναλάβει μια ομάδα συνεργατών του στο υπουργείο και όχι ο ίδιος η ανταπόκριση της ομάδας του στα γεγονότα και στις ερωτήσεις των πολιτών ήταν και είναι άμεση και διαφωτιστική. Βέβαια, μένει να δούμε ποτέ θα υλοποιηθούν και σε ποιο βαθμό όλες αυτές οι πολυπόθητες υποσχέσεις. Ελπίζω να μην μείνουν στα λόγια και να γίνουν πράξη γιατί παρά τη καλή θέληση ορισμένα γεγονότα των τελευταίων ημερών δεν δικαιολόγησαν το νέο τίτλο του υπουργείου...

Μπορεί όμως οι υπουργοί να έχουν μπει ζεστά στο «παιχνίδι» του Διαδικτύου όμως το ίδιο δεν φαίνεται να συνεχίζει να κάνει και ο κύριος Γ. Παπανδρέου ο οποίος έχει πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα να ανανεώσει το Twitter account του, κάτι που έκανε συχνά πριν τις εκλογές... Ελπίζω με την έναρξη λειτουργίας του ανανεωμένου primeminister.gr να δούμε αντίστοιχες κινήσεις αξιοποίησης του feedback της γνώμης των πολιτών και από το γραφείο του πρωθυπουργού...

Ακόμη, ένα ακόμη πολύ ευχάριστο γεγονός είναι η δυνατότητα που παρέχεται στους χρήστες του διαδικτύου να παρακολουθήσουν μέσω live streaming τη μετάδοση υπουργικών συμβουλίων. Βέβαια, τα τεχνικά προβλήματα στη μετάδοση είναι πολλά αλλά ελπίζουμε όλοι να διορθωθούν σύντομα για να μπορούμε να παρακολουθούμε ανεμπόδιστα τις συζητήσεις ανάμεσα στα στελέχη του υπουργικού συμβουλίου μέσω διαδικτύου.

Για άλλη μια φορά, και στη περίπτωση αυτή γίνεται εμφανές ότι η θετική πρωτοβουλία του live.pasok.gr οφείλει να συνδυαστεί και με την απαραίτητη τεχνογνωσία και οργάνωση ώστε να μην εστιαζόμαστε σε εξεύρεση τρόπων επίλυσης των προβλημάτων αυτών αλλά να συζητάμε για την ουσία των προθέσεων και προτάσεων των υπουργών.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε πως οι νέες πρωτοβουλίες είναι ευπρόσδεκτες και μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι η δημόσια διοίκηση εξελίσσεται και προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Μπορεί να είμαστε σαν χώρα πίσω συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο τομέα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης αλλά όλες οι παραπάνω πρωτοβουλίες δείχνουν ότι υπάρχει διάθεση και βούληση για να κάνουμε βήματα προόδου...

Ελπίζω αυτά τα βήματα να γίνουν γρήγορα και να αποκτήσουμε επιτέλους μια σύγχρονη και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση η οποία θα είναι σε θέση να «ακούει» τις ανάγκες των πολιτών και να «απαντά» σε αυτές άμεσα και αποτελεσματικά στο άμεσο μέλλον.

[πηγή αρχικής εικόνας]

Read more »

Σκέψεις | We're Adults?...

Το να είσαι 24 χρονών και να δουλεύεις σε ΚΑΠH;... Όχι και τόσο καλή ιδέα! Το να είσαι 24, να δουλεύεις σε ΚΑΠΗ και η μεγαλύτερη φοβία σου να είναι τα γηρατειά; Καθόλου καλή ιδέα. Το να είσαι 24, η μεγαλύτερη σου φοβία να είναι τα γηρατειά γιατί είσαι πεπεισμένος ότι θα καταντήσεις μόνος σε ένα υπόγειο με πολλές γάτες, και να σε βάζουν να δουλέψεις στο πρόγραμμα «Κοινωνική Μέριμνα» του ΚΑΠΗ, έχοντας ως κύριο στόχο να πείσεις τα μοναχικά ηλικιωμένα προστατευόμενα μέλη ότι η ζωή τους είναι μια χαρά; Ωπ! Αυτή είμαι εγώ!

Όταν ήμουν ασκούμενη κοινωνική λειτουργός μας είχαν ζητήσει να γράψουμε σε ποιο πλαίσιο επιθυμούσαμε να πραγματοποιήσουμε τη πρακτική μας άσκηση. Μπορούσαμε να δηλώσουμε ως 5 πλαίσια και από τη σχολή θα μας τοποθετούσαν σε ένα από τα δύο πρώτα, αν ήταν εύκολο. Εγώ απλά είχα γράψει με κεφαλαία γράμματα: «όχι σε ΚΑΠΗ ή γηροκομεία ή Βοήθεια στο Σπίτι».

Οι περισσότεροι ωστόσο, θα νομίζουν ότι είναι θετικό να δουλεύεις σε ένα χώρο όπου ο νεότερος άνθρωπος σε περνάει 50 χρόνια. Δεν σε αφήνει να πάθεις κρίση ηλικίας, θα πείτε. Αυτό δεν είναι εντελώς λάθος, αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν μέλη του ΚΑΠΗ που αποκαλούν 40χρονους συναδέρφους μου «πιτσιρίκια».

Ίσως στους φυσιολογικούς ανθρώπους να λειτουργεί και έτσι. Αλλά επειδή στο δικό μου μυαλό υπάρχει μια αναρχία και μια διαστροφή, λειτουργεί ακριβώς αντίθετα. Θέλω να πω, ακούγοντας όλη μέρα συζητήσεις για οστεοπόρωση, πίεση, ζάχαρο, κλπ, αρχίζεις και ανησυχείς. Αν δεν είχα φοβία για τους γιατρούς, θα έτρεχα για εξετάσεις κάθε τρεις και λίγο. Αλλά επειδή στη κλίμακα των φοβιών μου υπερέχει ο τρόμος για τους γιατρούς από τον τρόμο για να μην έχω κάποια αρρώστια, γλιτώνω τις διαδρομές στα νοσοκομεία. Και μένω με την αγωνία.

Εξωτερικά κανείς δε θα καταλάβαινε ότι έχω τέτοια θέματα.

Στη δουλειά σκάω με το τζινάκι μου, τα κόκκινα σταράκια μου, το i-pod στα
αυτιά. Μια κοπέλα της ηλικίας μου. Αλλά πόσες φορές έχω νιώσει ένα με τους
παππούδες εκεί μέσα!

Δε θα μιλήσω για την έλλειψη όρεξης που με διακρίνει και με εμποδίζει να κουνηθώ, σε αντίθεση με τα δραστήρια μέλη μας. Αυτό μπορεί να το αποδώσει κανείς στο ότι εγώ κουράζομαι γιατί εκεί είναι η εργασία μου. Θα πω μονάχα ότι μου έχει τύχει να κάνω συμβουλευτική σε περιστατικό μου, να τον ακούω να αναλύει πόσο δύσκολα τα φέρνει βόλτα οικονομικά, και στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάνω τους εξής υπολογισμούς:

...από τα 1000 ευρώ που παίρνω, πόση σύνταξη θα δικαιούμαι? Να θυμηθώ να το ψάξω… Πόσα θα μου φεύγουν και μένα στο νοίκι? Και γω τα βράδια με γιαουρτάκι θα τη βγάζω γιατί δε παλεύεται αλλιώς. Ε δε θα χω και παιδιά να βοηθάνε. Τελικά να που χρειάζονται τα παιδιά!

Τουλάχιστον να μη τα έχω χαμένα. Λες να πάθω καμία άνοια; Μοιάζω με άτομο που μπορεί να πάθει άνοια, άσε που ήδη ξεχνάω…Το πρωί έκανα μισή ώρα να βρω το hands-free…

Αυτή η δουλειά μου έχει βγάλει όλες τις ανασφάλειες στην επιφάνεια… Και γω τις ανασφάλειες μου τις προτιμώ κλεισμένες και κλειδωμένες σε ένα σκοτεινό μέρος, να τις αφήνω να με πνίγουν μέχρι να "φλιπάρω" εντελώς και να σκοτώσω κάποιον ή κάτι τέτοιο.

Άλλες πάλι φορές νιώθω εντελώς μωρό και αυτό είναι που μου κάνει άνω κάτω το μυαλό. Οι γονείς μου με αποκαλούν ακόμα «η μικρή», σε σχέση με την αδερφή μου που είναι 27. Η μαμά μου, μου αλλάζει ακόμα τα σεντόνια γιατί δε πιστεύει ότι μπορώ και μόνη μου (μπορώ αλλά βαριέμαι), ο μπαμπάς μου, μου λέει ακόμα την ίδια ατάκα όταν φεύγει από το σπίτι, όπως στα 12 μου: "πρόσεχε μη βάλεις καμιά φωτιά!", και η αδερφή μου είμαι σίγουρη ότι πιστεύει ότι κανένα αγόρι δε μου έχει πιάσει το χέρι ακόμα.

Και ενώ μερικές φορές μπορεί να με εκνευρίζουν και να τους φωνάζω ότι είμαι 24, έχω τελειώσει το σχολείο, το Πανεπιστήμιο, έχω ζήσει 4 χρόνια μόνη μου στη Κομοτηνή

...και κατά συνέπεια ΞΕΡΩ να αλλάζω σεντόνια…βέβαια εκεί είχα βάλει 2 φορές φωτιά προσπαθώντας να μαγειρέψω…αλλά αυτό ο μπαμπάς μου δε θα το μάθει ΠΟΤΕ οπότε whatever... άλλες πάλι φορές, τις περισσότερες, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να πράττει ακόμα ως μωρό.

Τη πρώτη μέρα στη δουλειά, ο προϊστάμενος μου, μου έδειξε το χώρο που θα κάθομαι. Μόλις βρέθηκα μόνη μου έκανα κάνα δυο σβούρες στη καρέκλα και η πρώτη μου σκέψη ήταν: «Ωραία! Θα παίζω γραφείο!» Και άρχισα να βάζω υπογραφές σε μία κόλλα χαρτί. Ακόμα και σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά από κείνη τη μέρα, καμιά φορά που δε με βλέπει κανείς βάζω τα γυαλιά μου (ηλίου γιατί δεν έχω άλλα) και με τη βοήθεια του κοντινότερου στυλό παίρνω πόζες αλλά Έλλη Στάη για έναν αόρατο φωτογραφικό φακό.

Κάνω και χειρότερα αλλά μάλλον έχω ήδη αγγίξει τα όρια του too much information…Πάντως εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι σε τόσα πολλά θέματα νιώθω ακόμα παιδί. Και δεν εννοώ μόνο τις δουλειές του σπιτιού ή το ότι πρέπει να κάνω πλέον φορολογική δήλωση και να πληρώνω μόνη μου το λογαριασμό του τηλεφώνου μου.

Εννοώ ότι υπάρχουν στιγμές όπως το να βρίσκεσαι αντιμέτωπη με το περιστατικό σου που δεν έχει να φάει και περιμένει να το καθοδηγήσεις πώς να βγάλει το τάδε επίδομα…ή στιγμές που στην πέφτει ένας ανώμαλος στο δρόμο και αναγκάζεσαι να τρέξεις γιατί φοβάσαι, ή που αυτός που σου άρεσε τόσο καιρό και νόμιζες ότι απλά το πήγαινε αργά γιατί ενδιαφερόταν πολύ για σένα, σου αποκαλύπτει ότι έχει και μια άλλη σχέση αλλά θέλει και σένα ταυτόχρονα, που σκέφτεσαι :

Γιατί με τρελαίνετε με όλα αυτά;;; Αυτά δε μπορώ να τα λύσω εγώ, είμαι μικρή
ακόμα! Η δική μου ζωή θα έπρεπε να είχε και άλλο ροζ, πρίγκιπες και νεράιδες,
βόλτες στο πάρκο, παιχνίδι, αθωότητα…

Είναι πολύ άγρια τα πράγματα στο κόσμο των μεγάλων, γι’αυτό θα παραμείνω πιτσιρίκι όσο με παίρνει ακόμα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω στη δουλειά ακούγοντας δυνατά μουσική στο i-pod μου, χοροπηδώντας με τα σταράκια μου, δεχόμενη με ευχαρίστηση τους χαρακτηρισμούς των μελών όπως: «παιδάκι», «μωρό», «μικρό» κλπ.

Και ποιος ξέρει, μπορεί με τον καιρό να αρχίσει το μυαλό μου να λειτουργεί λίγο πιο ορθόδοξα και να αντλώ τα θετικά του να είσαι 20 something και να εργάζεσαι με ηλικίες 70-80-90 something. Μη παραβλέπουμε άλλωστε και τις σπιτικές μαρμελάδες που μας κερνάνε… ;) Απ’τα θετικά της δουλειάς!

Guest post by Ntina

[πηγή εικόνας]

Read more »

Οδηγός | Mobile Internet στην Ελλάδα: Τι πρέπει να γνωρίζουμε...

The Mobile Internet is Awesome.

View more documents from Conrad Lisco.

Σήμερα το blog Sotostips φιλοξενεί άρθρο μου με θέμα:

Mobile Internet στην Ελλάδα: Τι πρέπει να γνωρίζουμε

Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη των δικτύων κινητής τηλεφωνίας σε συνδυασμό με τις συνεχώς πιο εξελιγμένες συσκευές κινητής τηλεφωνίας μας έχει δώσει τη
δυνατότητα να μπαίνουμε στο διαδίκτυο εν κινήσει μέσω των συσκευών τρίτης γενιάς (3G). Είναι όμως τόσο απλά και εύκολα τα πράγματα;

Ευχαριστώ το Σωτήρη για τη φιλοξενία του άρθρου μου κι ελπίζω να βρείτε χρήσιμες τις πληροφορίες που παραθέτω σχετικά με το mobile internet. Ακόμη, μη παραλείπετε να διαβάζετε τα νέα άρθρα του sotostips τα οποία σίγουρα θα σας φανούν χρήσιμα!

Read more »

Espana | Barcelona...en mi corazón para siempre!

Μπορεί κανείς να ερωτευτεί σε 5 μόνο μέρες; Αν με ρωτούσατε πριν μια εβδομάδα θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη αρνητικά. Μάλιστα, θα μακάριζα μέσα μου την καλή σας τύχη να είστε ακόμα τόσο ρομαντικοί που σκέφτεστε έτσι.

Σήμερα όμως, πέρα από κάθε προσωπική λογική και εμπειρία, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είναι εύκολο να ερωτευτεί κανείς όχι μόνο σε 5 μέρες αλλά και σε λίγες μόνο ώρες. Γιατί αυτό μου συνέβη.

Νιώθω βαθιά, αμετάκλητα, απεγνωσμένα ερωτευμένη. Όχι με κάποιον άντρα, αλλά με τη πιο παραμυθένια πόλη. Τη Βαρκελώνη.

Δε θα απεραντολογήσω για τις ομορφιές της, την αρχιτεκτονική της, τα μαγαζιά της, τα αξιοθέατα και οτιδήποτε άλλο εκθειάζουν οι τουριστικοί οδηγοί. Θα ήταν σα να υποβίβαζα αυτό που μου χάρισε η Βαρκελώνη, πράγμα τρομερά άδικο. Γιατί η Βαρκελώνη μου έκανε ένα πολύτιμο δώρο και ακόμα και αν δε ξαναπάω ποτέ, θα της είμαι για πάντα ευγνώμων.

Τριγυρνώντας στα στενά της Γοτθικής γειτονιάς, με τα τεράστια παραδοσιακά κτίρια της να σε κάνουν να νιώθεις μια σταλιά μικρός, με τους τουρίστες και τους ντόπιους να σε περιτριγυρίζουν, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σε παρασέρνει η αύρα της πόλης, και μεταφέρεσαι σε μια άλλη εποχή, εποχή ιπποτών και βασιλιάδων.

Συμπάσχεις με τη βεβαιότητα του δύστυχου Αλόνσο Κιχάνο, ότι είναι ιππότης και θες να κυνηγήσεις μαζί του ανεμόμυλους σαν ένας νέος Δον Κιχώτης. Νιώθεις την ένταση και την κουλτούρα που προσπάθησε να αποδώσει στα έργα του ο Πικασσό όσο έμεινε εκεί και καταλαβαίνεις επιτέλους τι εικόνες πασχίζει να αποδώσει η
ισπανική κιθάρα.

Ανηφορίζοντας στη Πλάζα Καταλούνια, σε συνεπαίρνει η αίσθηση ότι έχεις γίνει ένα με τους ντόπιους πλέον. Απολαμβάνεις τη παέγια σου και τη σαγκρία σου σα να μην έχεις καμία έννοια παρά τη μεσημεριανή σου σιέστα…Και φυσικά απολαμβάνεις ένα καλό περίπατο στη Λα Ράμπλα, σε ξεκουράζει, σε αναζωογονεί και κατηφορίζεις με νέα διάθεση στη Μπαρτσελονέτα, για να χαζέψεις τη θάλασσα και να νιώσεις το αεράκι να σου σηκώνει τα μαλλιά…



Η Βαρκελώνη δε σε αφήνει να μείνεις μελαγχολικός, όσο και αν το προσπαθείς. Χωρίς να είναι από τις πολύβοες πόλεις που θα σε ξεσηκώσουν για κραιπάλες, έχει μία ονειρική, παραμυθένια διάσταση που σου δημιουργεί την αίσθηση ότι μπορείς να έχεις μια υψηλή ποιότητα ζωής, ότι υπάρχει τέτοια ομορφιά και τέχνη και κουλτούρα και καλαισθησία που πρέπει να βιώσεις, ώστε δε σε παίρνει να έχεις κακή διάθεση. Σου δημιουργεί τη ψευδαίσθηση (;) ότι μπορείς να ζήσεις σαν σε παραμύθι…

Μπορεί να ήμουν εγώ πολύ δεκτική σε αυτήν την ιδέα. Να μου έκανα αυθυποβολή γιατί είχα ανάγκη να το πιστέψω. Όπως και να έχει, θα είμαι πάντα ευγνώμων στη Βαρκελώνη που με έκανε να ζήσω πέντε παραμυθένιες μέρες. Ως αντάλλαγμα, ένα κομμάτι της καρδιάς μου έμεινε εκεί. Para siempre.

[πηγή εικόνας]

Guest post by Ntina

Read more »